ေတာင္ဒဂံု တြင္ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပ

ေတာင္ဒဂံု တြင္ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပ
ဇန္န၀ါရီ ၁၀ ရက္၊ နံနက္ ၁၁နာရီ (YPI)

ယေန႔နံနက္ ၉နာရီ ၄၅ မိနစ္မွ စ၍ ေတာင္ဒဂံု ၇၀ ရပ္ကြက္အနီး၌ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူ ဦးစိုးၾကြယ္ ေတာင္းဆိုခ်က္ ၆ ခ်က္ကို ဗီႏိုင္းတြင္ေရးသား ကိုင္ေဆာင္ကာ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပခဲ့သည္။
၁၅ မိနစ္ၾကာ လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပၿပီးေနာက္ လံုၿခံဳေရးႏွင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားက ဦးစိုးၾကြယ္အား ကားျဖင့္ေခၚေဆာင္သြားေၾကာင္း မ်က္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသူ တဦးက YPI သို႔ေျပာသည္။
“ သူ႔ကို ဆြဲတင္ေတာ့ ဦးစိုးၾကြယ္က ဆြဲမတင္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ လိ္ုက္မယ္ေျပာၿပီး လိုက္သြားတယ္၊ ေခၚသြားတာေတာင္ ေတာင္းဆိုခ်က္ ၆ ခ်က္ပါတဲ့ ဗီႏိုင္းကို ကိုင္လွ်က္သားပဲ” ၎မ်က္ျမင္ေတြ႕သူက ေျပာျပသည္။
ေတာင္းဆိုခ်က္ ၆ ခ်က္မွာ ကြန္ကရစ္လမ္းမ်ား ခင္းေပးေရး၊ မီတာထိန္းသိမ္းခ ႏွင့္ မီတာခ ေလွ်ာ့ခ်ေရး၊ ေရေမာ္တာမွေရ ပံုမွန္ရရွိေရး၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား အက်င့္ပ်က္မႈ အေရးယူေပးေရး၊ ၂၄ နာရီမီးပံုမွန္ရရွိေရးႏွင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား၏ အခက္အခဲကို တာ၀န္ယူေျဖရွင္းေပးေရး တို႔ျဖစ္သည္။
ဦးစိုးၾကြယ္ႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူတို႔မွာ ယခုလ ၄ ရက္ေန႔က ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀း စီတန္းခြင့္ သက္ဆိုင္ရာတြင္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ခ်ေပးျခင္းမရွိသျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပျခင္းျဖစ္သည္ဟု ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူတဦးက ေျပာသည္။
ဦးစိုးၾကြယ္မွာ ၂၀၀၇ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေရး လႈပ္ရွားမႈျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္အျပစ္ေပးခံရဖူးကာ ေနာက္ပိုင္း လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာ ကေလးစစ္သားပေပ်ာက္ေရး ကိစၥရပ္မ်ားကို ကူညီေဆာင္ရြက္ေပး ေနသူတဦးျဖစ္သည္။ ၎သည္ ေတာင္ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေနထိုင္သူတဦးျဖစ္သည္။ ။ရပ္ကြက္ဆႏၵျပပြဲတြင္ဦးေဆာင္သူဟုယူဆရေသာဦးစိုးၾကြယ္အားေတာင္ဒဂံုရဲစခန္းတြင္အမွုဖြင့္အေရးယူထားေၾကာင္းေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုရွိေတာင္ဒဂံုရဲစခန္းမွရဲတပ္သားတစ္ဦးကအတည္ျပဳေျပာၾကားသည္။
" အမွုဖြင့္ထားပါတယ္။ ပ နံပါတ္လည္းရွိတယ္။ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို႔စခန္းမွုး ဗိုလ္ႀကီးဦးထြန္းလင္းနဲ႔၀င္ေတြ႕ၿပီးေမးပါ။ကၽြန္ေတာ္ေျပာခြင့္မရွိဘူး "ဟု၄င္းကဆက္ေျပာသည္။အဆိုပါအမွုႏွင့္ပတ္သက္၍
သက္ဆိုင္ရာအဆင့္ဆင့္သို႔တင္ျပထားေၾကာင္းလည္း၄င္းကေျပာသည္။ဆႏၵျပပြဲမွာနံနက္ ၉ း ၃၀နာရီ၀န္းက်င္
ခန္႔တြင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သက္ဆိုင္ရာမွသတင္းအရလာေရာက္ၿပီးဦးေဆာင္သူဟုယူဆရေသာဦးစိုးၾကြယ္အားထိမ္းသိမ္းခ့ဲျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။အမွုႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးေတာင္ဒဂံုရဲစခန္းမွစခန္းမွုးဦးထြန္းလင္းအား Messenger ဂ်ာနယ္မွ၄င္း၏ရံုးခန္းတြင္ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းရာ "ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘူး၊ခင္ဗ်ားတို႔လည္းကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ကြ်န္ေတာ္လည္းကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ကြ်န္ေတာ္လုပ္ေနတယ္။ဘာမွမေမးနဲ႔၊ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘူး " ဟုေျပာဆိုကာေျဖၾကားရန္ျငင္းဆိုခဲ့သည္။ သတင္းရင္းျမစ္ YPI

Read More

သတင္းေထာက္တစ္ဦး ၏ မီးစုန္းနီမွတ္တမ္း

မိုးၾကိဳးပစ္သံေၾကာင္႔လန္႔ႏိုးလာခဲ႔တယ္ နာရီၾကည္႔ေတာ႔ည၂ နာရီ ။ ၁၉၂ ကိုဖုန္းေခၚေတာ႔ မကိုင္။ ဖုန္းေတြ၀င္လာတယ္။ ဗံုးသံုးလံုးေပါက္တယ္ေျပာတယ္။ ေလယာဥ္ပ်က္က်တယ္ေျပာတယ္။ ဟိုေျပာဒီေျပာေျပာၾကတယ္။ အယ္ဒီတာဆီဖုန္းဆက္တယ္ ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပးရမယ္ ေဘာင္းဘီ၀တ္တယ္ ကင္မရာထည္႔တယ္ ။လမ္းထိပ္ေျပးတယ္။ ဘယ္ကိုသြားရမွန္းမသိ ။ ဖုန္း၀င္လာတယ္ ေအဘီစီသြားပါ ။ လစ္ျပီ...။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လူေတြ ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔လုပ္ေနၾကတယ္။ တာေမြနားက်ေတာ႔လူမ်ားလာျပီ ။ ၾကက္ဘဲေစ်းမွာလမ္းပိတ္ထားတယ္ ။ အတင္းေျပးတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြေျပးၾကတယ္။ ျဖစ္တဲ႔လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ႔ ၀င္လို႔မရဘူး ရဲေအာ္တယ္။ မရဘူး ၀င္မွာဘဲဆို အတင္းေျပး၀င္သြားတယ္။

မီးသတ္ကားေတြ မီးသတ္ကားေတြ ေနာက္မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ .ေနာက္ျပိဳပ်က္ေနတဲ႔အိမ္ေတြ  မီးေတာက္ေတြ ေတြ႔ရတယ္ ။ ေနာက္ အေလာင္းေတြသယ္ေနတယ္ ။ လူနာေတြ ဆြဲထုတ္ေနတယ္ ။ ေသြးေတြနဲ႔မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ ပိုက္ဆင္ေနၾကတယ္ ။ သြပ္ျပားေတြ မွ ေတာင္ပံုရာပံု။

ဂိုေတာင္ၾကီးေတြ မီးေလာင္ေနၾကတယ္ ။ ျပိဳပ်က္ေနတဲ႔ဖုန္းၾကီးေက်ာင္းကေနပါတ္ျပီး မီးေလာင္ေနတဲ႔ဂိုေထာင္ေတြအနားေရာက္ဖုိ႔ၾကိဳးစားတယ္ ။ မီးသတ္သမားတစ္ေယာက္လွမ္းေအာ္တယ္ ေနာက္ထပ္ေပါက္ဖို႔ရွိတယ္ ။ ဆက္သြားတယ္ ။ ကိုေကာင္းထက္ ေတြ႔တယ္ ကိုစိုးေဇယ်ာထြန္း ေတြ႔တယ္ ။ ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္ ။

ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးမီးေတြေလာင္ေနၾကတယ္ ။ျပာပူေတြနင္းရတယ္ ။ အပူေတြဟပ္တယ္ ။ ေခၽြးေတြက်တယ္။သတင္းသမားတစ္ေယာက္က သူေစာနက အေလာင္းသယ္ေပးေနရလို႔ ပံုေကာင္းမရဘူးေျပာတယ္။  ဂဲ႔အိုးၾကီးမီးေလာင္ေနတယ္ေအာ္တယ္ ။ ေနာက္နဲနဲဆုတ္ၾကတယ္ ။ ေအးေဆးလမ္းေလ်ာက္လာတဲ႔ ကိုေကာင္းထက္ကိုရိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဟိုရိုက္ဒီရိုက္လုပ္ရင္ ပုဇြန္ေတာင္ ေခ်ာင္းကမ္းပါးက သဲအိတ္ေတြေနာက္မွာ လူေတြ ၀ပ္ေနၾကတယ္။ ျပီးသြားျပီထပါဆိုလည္းမထ ။မီးသတ္ေခၚေပးပါ ကယ္ဆယ္ေရးေခၚေပးပါ ေအာ္ေနၾကတယ္။ မီးသတ္ေတြက ဟိုးဘက္ထြက္သြားၾကျပီ ။ လွမ္းေအာ္တယ္။ မၾကား ။

ဒါနဲ႔သြားေျပာတယ္။ေျပာေနတုန္းမွာ ျပိဳပ်က္ေနတဲ႔အိမ္ေတြမီးကူးတယ္။  မီးသတ္ေတြ ေျပးျငိမ္းေနၾကတယ္ ။ သူတို႔နဲ႔အတူ သတင္းေထာက္ေတြလည္းလိုက္သြားတယ္။  ၾကက္ေျခခတ္အနီေရာင္၀တ္ထားတဲ႔ လူတစ္ဦးက အေမာတေကာလာေျပာတယ္ လူနာေတြ႔ရင္ ေအာ္ေပးပါတဲ႔။

ေမွာင္မဲျပိဳပ်က္ေနတဲ႔လမ္းေတြထဲ၀င္တယ္ ။ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္ ။ ဘယ္သူရွိလည္းဘယ္သူရွိေသးလည္းေအာ္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ လွ်က္ ။ ဟိုဘက္မွာေတာ႔ ကမာၻပ်က္သလိုမီးေတာက္ေတြ မီးသတ္ေတြ နဲ႔ ။

ဒါနဲ႔ျပန္ထြက္လာခဲ႔တယ္ ။ ေနာက္မွသိရတာ က်ေတာ္၀င္တဲ႔လမ္းထပ္က ကၽြန္ေတာ္နင္းခဲ႔တဲ႔သြပ္ျပားေတြေအာက္မွာ မီးသတ္ရဲေဘာ္တစ္ဦးအေလာင္းရွိတယ္ဆိုတာ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနားျပန္ေရာက္ေတာ႔ ခုဏက ၀ပ္ေနလူေတြကို မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြေခၚလာတယ္။

ဘုန္းၾကီးတပါးထမ္းသြားၾကတယ္ ။ မီးသတ္တစ္ေယာက္ေစာင္နဲ႔ထုတ္သြားၾကတယ္။ ဟိုလူကိုတြဲသြားၾကတယ္ ။ ဒီလူကိုခ်ီသြားၾကတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္ ။

ျပိဳပ်က္ပြင္႔ထြက္ေနတဲ႔ ဂိုေထာင္ေတြထဲမွာဘာရွိမလဲသိခ်င္လာတယ္ ။ မေယာင္မလည္ ပြင္႔ေနတဲ႔တံခါးၾကားက ကုန္းျပီးတိုး၀င္တယ္။ ဂိုေတာင္က ေဟာင္းေလာင္း ဟိုဘက္ဂိုေတာင္ မွာ တိုင္ကီၾကီးေတြ ေဆးပံုးေတြ ။ ဒီဘက္ဂိုေတာင္မွာ မီးေလာင္ေနတဲ႔စတီးပံုးေတြကို ေအာ္ဟစ္ ညွိမ္းသတ္ေနၾကတယ္။

အယ္ဒီတာ႔ဆီေျပးခ်ိန္ေရာက္ျပီဆိုျပန္ထြက္တယ္ ။ အုန္းသီးေတြ ေၾကြေနတာေတြ႔ရတယ္ ။ ေရလည္းဆာျပီ ။ အုန္းသီးကိုပိုက္တယ္ ။ စဥ္းစားတယ္ ။ ယူသြားျပီးခြဲစားမလား ။မေကာင္း  ။ သူမ်ားေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အုန္းသီး ပိုက္ျပီးထြက္လာတာမေကာင္း။
ျပန္ခ်တယ္ ။ လမ္းထိပ္ကိုထြက္တယ္ ။ ေခါင္းပြင္႔ေနတဲ႔မိန္းမေတြရဲ႔ ဦးေခါင္းခြံအၾကြင္းအက်န္ေတြ ရိုက္တယ္ ။

ျပီးေတာ႔ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဘက္ေျပးတယ္ ဘာကားမွ ငွားမရ ။ တစ္မိုင္ေက်ာ္ေလာက္ေျပးျပီးတဲ႔အခ်ိန္ မွာ လမ္းပိတ္ထားတာကိုစျမင္ရတယ္ ။ အဲဒီနားေရာက္ေတာ႔တိုင္စီရတယ္။

အယ္ဒီတာဆီပံုအပ္တယ္ ။ ေနာက္ေဆးရံုၾကီးကို ကိုေဇယ်ာလႈိင္နဲ႔ ေျပးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းအေရးေပၚအေပါက္က၀င္လို႔မရဘူး ။ ေဆးရံုကားေတြ နဲ႔ေရာက္လာတဲ႔လူနာေတြကိုရိုက္တယ္။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္တစ္ေယာက္ ၾကက္ေျခခတ္အက်ီ၀တ္ျပီး ကေလးေလးကို ဖြဖြေလးေပြ႔ ခ်ီလိုက္တာ ကိုရိုက္မိလိုက္တယ္။

ေဆးရံုၾကီးထဲေရာက္ေအာင္လွည္႔ပါတ္၀င္တယ္ ။ ခပ္တည္တည္ လုပ္တယ္ ။ ဒါတ္ပံုမရိုက္ရတဲ႔စာတန္းေတြ႔တယ္။ ဒါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ သတိရတယ္ ။ ခိုးရိုက္တယ္။

အယ္ဒီတာ႔ဆီျပန္ေတာ႔မိုးလင္းေတာ႔မယ္။ မနက္၈နာရီေလာက္အိပ္ေတာ႔မယ္ဆိုျပီး အိမ္ျပန္တယ္ ။အိပ္မရ ဖုန္းေတြ၀င္လာတယ္။ ေျဖတယ္။အိပ္ေရးပ်က္ေတာ႔  ဘာမွစားမရ။ ညေန၃ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ဖုန္း၀င္လာတယ္ ေရေ၀းကိုသြားပါတဲ႔ ။အခမ္းအနားနဲ႔က်ဆံုးေတြကိုသျဂိဟ္မယ္တဲ႔။

ဒါနဲ႔ေရေ၀းကိုေျပးတယ္။ လူကတုန္ေနတယ္။ အားမရွိ ။ ဟိုေရာက္ေတာ႔ အေလးျပဳတဲ႔အခ်ိန္မွာ ခံစားခ်က္ေတြ ေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ္လည္းခံစားရတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္းမ်က္ရည္ကိုခိုးသုတ္ရတယ္။ မ်က္ရည္ေတြစီးက်ေနတဲ႔မီးသတ္ရဲေဘာ္ တစ္ဦး မွာေသြးေတြ ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ ။

ဘာ႔ေၾကာင္ဒီေလာက္ ျပင္းထန္ေအာင္ေပါက္ကြဲရတာတုန္းဆိုတာသိခ်င္တယ္။ ေနာက္ရက္ထပ္သြားတယ္။ ၀င္လို႔မရေတာ႔ဘူး ဂိုေတာင္ဘက္ကို စစ္သားေတြ တုတ္ေတြနဲ႔လိုက္ထိုးေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဟိုးေန႔ညတုန္းက ေျပးလြားခဲ႔တဲ႔ေနရာေတြကို ၾကည္႔ရင္းလန္႔သြားတယ္။ စစ္ျဖစ္ထားသလိုပါလား..း

ေကြ႔ေကာက္သြားခဲ႔တဲ႔ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဘက္သြားတယ္ ဒါတ္ပံုရိုက္တယ္ ။ ရိုက္ေနတုန္းျပိဳက်သြားတယ္။ ဘုရားဘုရား ဟိုေန႔ညကသာျပိဳက်ရင္ ငါေတာ႔နာျပီလို႔ေတြးမိတယ္။

ဒါနဲ႔ ေနာက္ရက္ထပ္သြားတယ္..။ၾကံခိုင္ေရးေတြေတြ႔တယ္ ။ အလႈရွင္ေတြေတြ႔တယ္ ။ မီးသတ္ကားသံုးစီးေတြတယ္။ ဟုတ္ျပီး တြင္းေဘးက ထပ္ထားတဲ႔အိပ္ေတြကို ေရနဲ႔ထိုးခ်တယ္ ။ ပံုးေတြေပၚလာတယ္ မေယာင္မလည္ပါတ္သြားျပီး ေမးတယ္ ဘာပံုးေတြတုန္း ။ မီးသတ္ဗိုလ္တစ္ဦးကေျပာတယ္ ။ မသိဘူးအိပ္ေတြနဲ႔ဖို႔ထားတာတဲ႔။

ဟုတ္ျပီ
လွည္႔ပါတ္သြားတယ္။ CID အက်ီနဲ႔လူေတြေတြ႔ရတယ္ ။ပံုးထဲကဟာေတြ နမူနာယူတယ္ ။ ပံုးေတြကိုသဲေတြနဲ႔ဖို႔တယ္ ။ အထဲကဟာကိုေဂၚျပားနဲ႔ ဖြဖြေလးကေလာ္တယ္ တစ္ေယာက္က သဲနဲ႔ ေဂၚျပားကို ဖံုးတယ္ ။ သတိၾကီးၾကီးထားျပီးေခ်ာင္း ကမ္းပါးနားသြားတယ္ တစ္စက္ျပဳတ္က်တယ္ ရဲွခနဲဆို မီးေတြထေတာက္တယ္။ ..ဟာ ယမ္းေတြလားမသိဘူး ဆိုရိုက္တယ္ ။

ေနာက္ အနားကပ္သြားတယ္။မီးသတ္ရဲေဘာ္၂ဦးထိုင္ေနတယ္။ အဲဒါဘာေတြတုန္းေမးေတာ႔ ဇ၀က္သာျဖစ္မယ္တဲ႔ ။ သူဖင္ခုထိုင္ေနတဲ႔အိတ္က ammonium chloride (ဇ၀က္သာ)အိတ္ေတြ။

ဒါနဲ႔ အစ္ကိုတို႔အခုရွင္းေနတဲ႔ပံုး ေတြကိုေျပာတာလို႔ေမးေတာ႔ အင္းေလ ဇ၀က္သာတဲ႔ ။ ထားပါေတာ႔ ။ ဘယ္လိုရွင္းရတာတုန္းေမးေတာ႔ ဒီေကာင္က ေလနဲ႔ထိလို႔မရဘူး ေလထိတာနဲ႔မီးေလာင္တယ္။ ေရနဲ႔ေတာ႔ေဖ်ာ္လို႔ရတယ္။ ေရေျခာက္လို႔ေလနဲ႔ေတြ႔ရင္ျပန္ေလာင္တာလို႔ေျပာတယ္ ။အဲဒီပံုးေတြကိုအိတ္ေတြနဲ႔ဖို႔ျပီးဖြက္ထားတာ လို႔ေျပာတယ္။ အနီေရာင္ေတြလို႔လည္းေျပာတယ္ ။

စစ္ေဆးျပီးလို႔ပိုေနတဲ႔ ပံုးထဲကအနီေရာင္အဖတ္ေတြကို ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းစမ္မွာ ပစ္တယ္ ။မီးခိုးေတြ အူတက္လာတယ္ ရွဲခနဲရွဲခနဲ မီးေတြတက္လာတယ္ ။ ေဂၚျပားတစ္၀က္ေလာက္ေတာင္မွာ မီးခိုးလံုးနဲ႔မီးလံုးနဲ႔အလိပ္လိုက္တက္လာတယ္ ။

ယမ္းစိမ္းနဲ႔ ကန္႔နဲ႔ေပါင္းျပီး ၁၅ ေပအနက္ေပေလးဆယ္အက်ယ္ ငလွ်င္စေကး ၃ ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္မေပါက္ကြဲႏိုင္ေပမယ္။ ဒီပံုးေတြရာနဲ႔ခ်ီ စုထားရင္ ေတာ႔ဒီေလာက္အထိေပါက္နိုင္တယ္ဆိုတာသိသြားျပီ။

ဒါနဲ႔ ထပ္အနားကပ္သြားတယ္။ CID တစ္ေယာက္ကိုမရဲတရဲနဲ႔ေမးတယ္ အဲဒါဘာပံုးေတြလည္းအစ္ကိုလို႔။ ဒီပံုးေတြက ရပ္ေဖာ႔စပရပ္ ပါတဲ႔။အဂၤလိပ္လိုဘယ္လိုေပါင္းသလဲေမးတယ္။  RED PHOSPHORUS တဲ႔ ။ခ်က္ျခင္းသတိရမိလိုက္တယ္။ အေကာက္ခြန္ကထုတ္တဲ႔စာအုတ္ထဲက တားျမွစ္ ဓါတုေဗဒစာရင္းမွာ အဲဒါပါတယ္ဆိုတာ။

ေမးေနတုန္းမွာဘဲ  ကဒ္ျပားခ်ိတ္ထားတဲ႔လူတစ္ေယာက္စိတ္ဆိုးေနတဲ႔ပံုနဲ႔ေရာက္လာျပီး ညီေလးကဘယ္သတင္းဌာနကတုန္းေမးတယ္။ ေျဖတယ္။ ညီေလးရိုက္ခ်င္ရင္အျပင္မွာထြက္ျပီးရိုက္ကြာ ဒီမွာအလုပ္လုပ္ေနတာအေႏွာက္အယွက္ျဖစ္တယ္ ေျပာတယ္။ မသိလို႔ပါေနာ္အစ္ကို မေႏွာက္ယွက္ေတာ႔ပါဘူး ေျဖျပီးကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္လာခဲ႔တယ္။

မထြက္ခင္လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းထဲကိုေဖ်ာ္ခ်ေနၾကတယ္။
ဒါအမွန္ဆံုးဘဲလို႔ ေလနဲထိရင္မီးေလာင္ေပါက္ကြဲတဲ႔အရာေတြကို ေရထဲေဖ်ာ္ခ်တာအေကာင္းဆံုးေလ။ထပ္မေလာင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။

လမ္းေရာက္ေတာ႔ ဥကၠာကိုကိုတုိ႔ဆီဖုန္းဆက္ေျပာခဲ႔ေသးတယ္ ဒါတုအသစ္ေတြထပ္ေတြ႔တယ္လို႔ ။ သူတို႔သြားေတာ႔ ရဲမႈးက ဇ၀က္သာအိပ္ေတြကိုလက္ညွိဳးထိုးျပျပီး ယမ္းစိမ္းအိတ္၂၀ ေတြ႔တယ္ဆိုေျပာလြတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္အပါတ္ 7day မွာပါလာတယ္။

ေနာက္ အယ္ဒီတာဆီဖုန္းဆက္တယ္။ ခ်က္ျခင္းေျပးတယ္။ လမ္းမွာ ဖုန္း၀င္လာတယ္ ဂိုေတာင္မီးထပ္ေလာင္တယ္တဲ႔။ ဂိုေတာင္မီးေလာင္တာမဟုတ္ဘူး အစ္မေရ အၾကြင္းအက်န္ေတြရွင္းလင္းေနတာလို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။
ရံုးေရာက္ေတာ႔ဖုန္းေတြဆက္တယ္ ။ဓါတုေဗဒစတိုးေတြဆက္တယ္။ သူတို႔က ေျပာတယ္ ဒီပစၥည္းက သြင္းလို႔မရဘူး ပိတ္ထားတယ္။မီးျခစ္စက္ရံုေတြမွာဘဲရွိတယ္ ။အစိုးရမွာဘဲရွိတယ္။

ဒါနဲ႔ဒီပစၥည္းအေၾကာင္း အင္တာနက္မွာရွာတယ္ MSDS ေတြေဒါင္းလုပ္ဆြဲတယ္။ အဲဒီ RP က မီးျခစ္ဘူးေဘးကအျပားေလးလုပ္တဲ႔ေနရာမွာသံုးတယ္။မီးရွဴးမီးပန္း ၊မီးေလာင္ဗံုး လုပ္တဲ႔ေနရာမွာသံုးတယ္(အခုေတာ႔အဲဒီမီးေလာင္ဗံုးေတြ မလုပ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔) မတ္သာအဖက္တမင္းခ်က္လုပ္တဲ႔ေနရာမွာသံုးလို႔ တစ္ကမာၻလံုးမွာ ပိတ္ပင္ထားတယ္ ။ အေရာင္းအ၀ယ္ေတြေစာင္႔ၾကည္႔ေနတယ္။

စိတ္ၾကြေဆးဘယ္လိုခ်က္သလဲ ဆိုေတာ႔ အက္ဖီဒရင္းဆိုတဲ႔ ဓါတုေဗဒတစ္မ်ိဳးရာယ္ RP ရာယ္ ေနာက္အိုင္အိုဒင္းရာယ္ေပါင္းျပီးခ်က္တာလို႔သိရတယ္။ အဲဒီသံုးခုစလံုး မူးယစ္ က ျပည္သူေတြ လံုး၀ ကိုင္ခြင္႔မျပဳ ဇယား၁ ထဲမွာ ပါတယ္။

ရွဳပ္ကုန္ျပီ။ ဒါနဲ႔ ေပါက္ကြဲတဲ႔ေနရာျပန္သြားတယ္ ။မီးျခစ္စက္ရံုရွိတယ္ဆိုလို႔ ။ မီးျခစ္စက္ရံုကလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက မန္းေလးဘက္ကိုေျပာင္းသြားတာတဲ႔ ။

ဒါဆို အဲဒီပစၥည္းေတြပိုင္ရွင္က ဘယ္က၀ယ္ထားသလဲ ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ ။ပုဂၢလိကပိုင္မီးျခစ္စက္ရံုတည္ဖုိ႔လား ။ မီးျခစ္စက္ရံုတည္ရင္လည္း ပံုးတစ္ပံုးေလာက္ရွိရင္မီးျခစ္ဗူးေပါင္းသန္းနဲ႔ခ်ီျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္ပါတ္လုိ႔ရတယ္ဆိုတာသိထားတယ္။ ယမ္းမီးျခစ္ေတြေခတ္မရွိေတာ႔ဘူးဆိုတာလည္းသိထားတယ္။

ေသတဲ႔သူေတြက ေသသြားၾကျပီး ေသလုေျမာပါးခံစားေနရတဲ႔သူေတြလည္းေဆးရံုကမဆင္းေသး..တြင္းၾကီးကိုေတာ႔ ျပန္ဖုိ႔ဖို႔လုပ္ေနၾကျပီ။
ခုထိ ေမတၱာမြန္ဂိုေတာင္ေပါက္ကြဲမႈက ပေဟဠိဆန္ ေနတုန္း...


၂၉ေန႔ညက
ေနာက္ထပ္ေပါက္ကြဲမွာေၾကာက္လို႔ ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းကမ္းပါးတြင္ပုန္းခိုေနသူမ်ား
စံုစမး္စစ္ေဆး
မီးစုန္းနီပံုးမ်ား
မီးစုန္းနီ (RP)ေတြေခ်ာင္းကမ္းပါးမွာသြန္ခ် မီးေတြထေတာက္
မီးစုန္းနီမ်ားေလျဖင္႔မထိေတြ႔ေအာင္သဲျဖည္႔ထားပံု
UN cn /580029 PI :001
သတင္းရင္းျမစ္       သူရမ်ိဳး

Read More

ခံစားခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္မယ္....

စည္သူလြင္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ၾကားဖူးမယ္ထင္တယ္။
'' ႏွလံုးသားနဲ႔ အသက္ရွင္ခဲ့... စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မေျပာလိုက္နဲ႔... အခ်စ္ဆံုးမင္းကို ေ၀းသြားမွာ စိုးတယ္ ''...တဲ့။
၁၉ နာရီ ၁၈ မိနစ္အေခြထဲမွာ ပါတယ္...ထင္တာပဲ။ သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏွလံုးသားနဲ႔ အသက္ရွင္တယ္..ဆိုပဲ။

လင္းေရာင္ဆိုတဲ့ က်ဳပ္ကလဲ အဲဒီလိုပဲဗ်။ ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲ အသက္ရွင္ခ်င္တယ္။ ခံစားခ်က္ကိုပဲ အဓိကထားတယ္။
အရံႈးအျမတ္တြက္ဖို႔အတြက္ ေငြေတြ၊ ေရႊေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ ပကာသနေတြနဲ႔ စိတ္တြက္တြက္ရတာကို မုန္းတယ္။
ဘ၀ရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလဲ ႏွလံုးသားနဲ႔ ရင္းၿပီး ခ်ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။
အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ....။
မွားလိုက္တာလဲ ေသာက္ေသာက္လဲပဲ။

က်ဳပ္ဘယ္ေလာက္ထိ ခံစားတတ္ခဲ့သလဲ ေျပာျပရဦးမယ္။
ငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကည့္ရဲတဲ့ ဗီြဒီယိုကားေတြရွိသဗ်။
ဘယ္.......သရဲကားေတြ ...စိတၱဇလူသတ္ကားေတြဟုတ္မလဲ။
'' မ်က္ရည္လြယ္သူမ်ား လက္ကိုင္ပု၀ါ ေဆာင္လာပါ'' ဆိုတဲ့ကားမ်ဳိးေတြေပါ့။
ၾကည့္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ။ ငိုရလြန္းလို႔ေလ။
က်ဳပ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ဗီဒီယို ရႈိးရံုေတြက အဲဒီလို သတိေပးၿပီးမွ ဒရာမာကားေတြျပတာ။
အဲဒီကားမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ မသိလို႔မ်ား ၾကည့္မိရင္ေတာ့လား။
ဇာတ္ကားထဲက မင္းသမီးနဲ႔ မင္းသားကေတာ့ ဘယ္လိုေနတယ္ မသိဘူး။
က်ဳပ္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြ ျပန္ျပန္ေတြးၿပီး မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ ညအထိ ထိုင္ငိုေတာ့တာ..။
မွတ္မွတ္ရရ... က်ဳပ္အငိုရဆံုး ဇာတ္ကားႏွစ္ကားရွိတယ္။
ဘဘဦးသုခရိုက္တဲ့ ဘ၀သံသရာဆိုတဲ့ကားနဲ႔ ေခြးလိမ္မာပါ၀င္သည္ဆိုတဲ့ ကုလားကား။
ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ..။
စိတ္ခိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြေတာင္ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်တဲ့ ကားေတြေပါ့။
ဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး..။ ငိုရတာေတာ့ မွတ္မိေသးတယ္။
ဘ၀သံသရာကားမွာ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ေအာင္ထြန္းေလးက ငို။
အျပင္မွာ က်ဳပ္ကလဲ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ ငို။
ကုလားေတြကလည္း ဇာတ္လမ္းထဲမွာ  တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနေအာင္  ကၿပီး ငို။
က်ဳပ္ကလဲ ရံုထဲမွာ မ်က္ရည္သုပ္လိုက္ ႏွပ္ေခ်းသုပ္လိုက္ ဖင္ေဆာင့္ၿပီးေတာ့ကို ငိုတာ။
အဲဒီကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္.။ ငိုစရာအရမ္းေကာင္းတဲ့ ကားေတြဆို လံုး၀ မၾကည့္ေတာ့ဘူးလို႔။
အသတ္အပုတ္ ဖိုက္တင္ခန္းေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့က်ဳပ္ဟာ
ဂ်ပန္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြကို ေတာ္လွန္တဲ့ သီဟတင္စိုးကားေတာင္ မၾကည့္ဘူး။
အဲလူႀကီးက ေတာ္လွန္းေရးလုပ္ရင္း အရမ္းငိုလြန္းလို႔။

ထားပါ..။ က်ဳပ္အဓိက ေျပာခ်င္တာက...ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္လြန္းလို႔ မွားခဲ့ရတဲ့ အမွားေတြအေၾကာင္းေပါ့။
ဒီလိုဗ်.....သံုးတန္းေအာင္ေတာ့ က်ဳပ္ကိုရင္ ၀တ္ရတယ္။
က်ဳပ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ ရွင္ျပဳပြဲပါပဲ။ အၿငိမ့္ေတာင္ ပါေသး။
သိတဲ့အတိုင္း က်ဳပ္က ဖတဆိုး။
အေဖက တစ္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ဆံုးသြားတာ။
အေမက အဲဒီအခ်ိန္ထိ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးပဲ..က်ဳပ္ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္လာတာဆိုပါေတာ့။
ဖခင္ေနရာမဲ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီ က်ဳပ္ရွင္ျပဳတဲ့ေန႔ကိုလဲ အသည္းစြဲေအာင္ မွတ္မိေနတယ္။
က်ဳပ္က ျမင္းေပၚမွာ။
အေမက က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သကၤန္းအိုးေလး ပိုက္လို႔။ က်ဳပ္အဖိုးက သပိတ္ကေလးလြယ္ရတာေပါ့။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားခဲ့တဲ့ျမင္ကြင္းက က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ တစ္သက္စာ အမွတ္တရပါ။
အခုျမင္ရင္ေတာင္ မမွတ္မိႏိုင္တဲ့ အေဖကို အဲဒီေန႔က သတိရလိုက္တာဗ်ာ။
မိစံုဖစံု ရွင္ျပဳပြဲေတြဆို အေဖအေမက သပိတ္၊ သကၤန္းပိုက္ၿပီး လိုက္ရတာမို႔လား။
အေဖ့ကို သတိရေနတဲ့ က်ဳပ္အေမကလည္း ၿပိဳေတာ့မယ့္ မိုးလိုပဲ မ်က္နာေလးကို ညိဳလို႔။
က်ဳပ္ကြယ္ရာမွာ ခိုးခိုးၿပီး မ်က္ရည္က်ေနတာလဲ က်ဳပ္က ေတြ႕ထားတာကိုး။
ေက်ာင္းေရာက္လုိ႔ ဆံခ်ေတာ့ အေမက စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။
က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သဘက္ကေလးကိုင္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္က်။
က်ဳပ္အဖိုးကလည္း သဘက္စ တစ္ဖက္ကိုင္ၿပီး သူ႔သမီးကို အံ့ႀကီးႀကိတ္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္း။
အေမကလည္း ငို။ က်ဳပ္ကလည္း ငို။ က်ဳပ္အဖြားကလည္း ငို။
ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ေတြကလည္း ငို။ ရွင္ျပဳပြဲလိုက္တာတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကလည္း က်ဳပ္တို႔ကို သနားၿပီးငို။
ဆံခ်ေပးတဲ့ ဦးဇင္းေလးပါ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲၿပီး ငိုသဗ်ာ။
က်ဳပ္လဲ ရွင္ေလာင္းလွည့္ကတည္းက ငိုလိုက္ရတဲ့ အငိုဟာ ေရစက္ခ်ၿပီး အမွ်ေ၀ၿပီးတဲ့အထိ မၿပီးဘူး။
ခံစားရလြန္းလို႔ပါဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ..ကိုရင္ေလး ဘ၀ေရာက္ေတာ့ ေန႔တိုင္းဆြမ္းခံထြက္ရသဗ်။
ဆရာေတာ္ႀကီးက ကိုရင္ဆိုတာ ဆြမ္းခံစားမွ ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုသကိုး။
က်ဳပ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ရွိတဲ့ လမ္းထဲက တစ္အိမ္မက်န္ေအာင္ ဆြမ္းခံတာပဲ။
တစ္လမ္းလုံးက က်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္ေတာ့ ကိုရင္ေလး....  ကိုရင္ေလးဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းသပိတ္ျပည့္ေအာင္ ဆြမ္းေလာင္းေပးၾကတယ္။
ေက်ာင္းမွာဆို ဆရာေတာ္ႀကီးကလြဲရင္ ဆြမ္းကြမ္းအရဆံုးက က်ဳပ္ပဲ။ တကယ္ေျပာတာ။
တစ္ရက္.. ဆြမ္းခံထြက္လာေတာ့ လမ္းထိပ္မွာ ဒကာမႀကီးမက်င္က က်ဳပ္ကို ထြက္ေစာင့္ေနတယ္။
လက္ထဲမွာ ဗလာစာအုပ္ေလးေတြ ကိုင္လို႔။
အဲဒီ မက်င္ဆိုတာက ရန္ကုန္က တရုတ္မ ေခ်ာေခ်ာေလး။ သူ႔ေယာက်ာ္းဦးေလးေထြးနဲ႔ ရၿပီး က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတာ။
ဦးေလးေထြးဆိုတာက က်ဳပ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ လူႀကီးဗ်။ သူကလဲ က်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။
က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္က ရပ္ကြက္ေဘာလံုးပြဲဆိုတာရွိရင္ က်ဳပ္ကို ပခံုးေပၚတင္ၿပီး ေခၚေခၚသြားတတ္တဲ့ ဦးေလးေထြး။
က်ဳပ္ကစားဖို႔ သစ္သားဂ်င္ေတြ .. ဒိုင္ခံထြင္းေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
မပ်င္းမရိ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ အသံထြက္ဖက္ျပေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
ေက်ာင္းသြားရင္ သူေရာင္းတဲ့ ေပါက္ဆီေတြေန႔တိုင္းထည့္ထည့္ေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
က်ဳပ္ေက်ာင္းမွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ထိပ္ေပါက္လာေတာ့ ေဒါသေတြျဖစ္ၿပီး နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးခဲ့တဲ့ ဦးေလးေထြး။
အခုေတာ့ ေဆးရံုေပၚမွာတဲ့။
သူ႔မိန္းမ ဒကာမႀကီး မက်င္က ေျပာေျပာၿပီးငိုတာ။
အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ေသြးေတြအန္တာ အမ်ားႀကီးပဲ..တဲ့။

'' ကိုရင္ေလးရယ္...ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဦးေလးေထြးကို ဆုေတာင္းေပးပါဦး။
အခုေဆးရံုေပၚမွာ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္တဲ့ ဦးေလးေထြးက ကိုရင္ေလးကို ကန္ေတာ့ခ်င္ရွာလို႔ ခဏခဏေမးေနရွာတယ္''....တဲ့။

က်ဳပ္မလဲ.. ခုႏွစ္ႏွစ္သား ရဟႏၱာမွ မဟုတ္တာပဲ။ သိတဲ့အတိုင္း မ်က္ရည္က လြယ္လြယ္ဆိုေတာ့ ငိုၿပီေပါ့။
ဦးေလးေထြးကို က်ဳပ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခ်စ္တာ။ က်ဳပ္မိသားစုၿပီးရင္ အခ်စ္ဆံုး သူစိမ္းလို႔ကို ေျပာလို႔ရတယ္။
အတူသြား..အတူစားၿပီး က်ဳပ္ကို အရမ္းအလိုလိုက္ခဲ့တာကလား။
လမ္းလယ္ေခါင္ႀကီးမွာ ဒကာမႀကီး မက်င္ကလဲ ငိုငိုၿပီး ေျပာ။
က်ဳပ္ကလဲ မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္စီးက်။
လမ္းထဲက လူေတြကလဲ မိသားစုလို ေနၾကတာဆိုေတာ့ ၀ိုင္းအံုလာၿပီး မက်င္ကို ႏွစ္သိမ့္ၾကတာေပါ့။
မက်င္ရယ္... စိတ္မပူပါနဲ႔ သက္သာသြားမွာပါ..ဘာညာေပါ့။
က်ဳပ္ကလည္း ဦးေလးေထြးအေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားရင္း မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ဦးေလးေထြးမ်ားေသသြားရင္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၀မ္းနည္းမိတာ..။ ဒကာမႀကီး မက်င္ကိုလဲ ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ရမွန္းကို မသိဘူး။

ဒကာမႀကီးမက်င္က သူ႔ေယာက်ာ္းအတြက္ ေဗဒင္သြားၾကည့္ေတာ့ .. ေဗဒင္ဆရာက ယၾတာေခ်ခိုင္းတယ္။
ကိုရင္ေလးတစ္ပါးကို ဗလာစာအုပ္လွဴပါတဲ့ေလ.။ ၿပီးရင္ ကိုရင္ေလးကို ဆုေတာင္းခိုင္းလိုက္။ ဒကာႀကီးဦးေလးေထြး ခ်က္ခ်င္းသက္သာသြားမယ္ဆိုလို႔  အားကိုးတႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္ကို ဗလာစာအုပ္လွဴဖို႔ ေစာင့္ေနတာ။

က်ဳပ္ကို အေၾကာင္းစံု ေျပာျပၿပီး မ်က္ရည္တရံႈ႕ရံႈ႕နဲ႔ ဗလာစာအုပ္ေလး သပိတ္ေပၚတင္ၿပီး ထိုင္ရွိခိုး။
ၿပီးေတာ့ ''ကိုရင္ေလးရယ္... ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဒကာႀကီးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္''...တဲ့
ရိႈက္  ရႈိက္ ငိုၿပီး အသံတိမ္ေလးနဲ႔ ေျပာရွာတာ။
က်ဳပ္ကလည္း .. ဦးေလးေထြးအတြက္ ဖီလင္ေတြက ေတာ္ေတာ္တက္ေနၿပီ။
က်ဳပ္နဲ႔ ဦးေလးေထြးတို႔ ရင္းႏွီးခဲ့တာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္က ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ... ဒကာမႀကီး မက်င္ကလဲ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ငိုေနေတာ့ လူက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး မႊန္ထူေနတာ။
အဲဒီအခ်ိန္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ လမ္းသူလမ္းသားေတြက ကိုရင္ေလး..ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေလ.. ဆုေတာင္းေပးလိုက္...လို႔
သတိေပးေတာ့မွ  က်ဳပ္လဲ သတိရၿပီး ၀မ္းနည္းပမ္းနည္းနဲ႔ အျမန္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ရတယ္။

'' ဒကာမႀကီးရဲ႕ ဒီ ..ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ဦးေလးေထြးတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ'' လို႔...

ရုတ္တရက္ေတာ့ က်ဳပ္လဲ ကိုယ့္အမွားကို မသိဘူး။ ေဘးနားက လူေတြလဲ ရုတ္တရက္ႀကီး ေၾကာင္သြားတယ္ထင္တယ္။
ဘယ္သူမွ အသံမထြက္ေတာ့ဘူး..။
ဒကာမႀကီး မက်င္က ဦးကုန္းခ်ေနရာကေန ဆက္ကနဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး...

'' အမေလး ကိုရင္ရဲ႕ .. က်ဳပ္လင္က မေသေသးပါဘူးေတာ့...'' လို႔ ဟီးခ်ၿပီး ကုန္းေအာ္ေတာ့မွ က်ဳပ္လဲ ကိုယ္မွားတာကိုယ္သတိရေတာ့တာ။
မ်က္ႏွာဆိုတာ ဘယ္နားသြားထားရမွန္း မသိဘူး။ မက်င္ကေတာ့ ငိုလိုက္တာမွ လူးလိွမ့္ေနတာပဲ။
သူ႕ချမာ...က်ဳပ္ဆုေတာင္းေပးရင္ သူ႔ေယာက်္ား ျပန္ေကာင္းလာမယ္လို႔ အားကိုးတႀကီး ယံုထားရွာတာ။
က်ဳပ္ကလည္း အဆံုးစြန္ဆံုး၀မ္းနည္း...အဆံုးစြန္ဆံုးေတြးၿပီး ...အဆံုးႀကီးကို ဆုေတာင္းခ်ပစ္လိုက္တာ.။

တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မနည္းေတာင္းပန္ၿပီး ဒကာႀကီး အျမန္ဆံုးျပန္က်န္းမာပါေစ...ျပန္ ဆုေတာင္းေပးေပမယ့္မရေတာ့ဘူး..။
မက်င္ကေတာ့ အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္ငိုေနတုန္းပဲ။ က်ဳပ္လဲ ထူပူၿပီး ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္ ေက်ာင္းကို ျပန္လွည့္ေျပးရတယ္။
ညေနက်ေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕အေမက ေက်ာင္းကိုလိုက္လာၿပီး သတင္းေပးပါတယ္။
ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဦးေလးေထြးေတာ့ ဆံုးရွာၿပီ..။ ဒီရက္ပိုင္း အိမ္ကို  ဆြမ္းခံမၾကြပါနဲ႔ဦး။ ဆြမ္းခ်ဳိင့္လာပို႔ပါ့မယ္..တဲ့။
က်ဳပ္အေမလဲ မ်က္ႏွာပူရွာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

က်ဳပ္မွာလည္း .. အိပ္လို႔ မေပ်ာ္တာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ၾကာတယ္။ ငိုလိုက္တာမွ မ်က္လံုးေတြေတာင္ ကန္းေတာ့မလားမွတ္ရတယ္။
က်ဳပ္ဆုေတာင္းမွားလို႔ ဒကာႀကီးေသရတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာလဲ စြဲသြားတာ။
ဆြမ္းခံလဲ မထြက္ရဲေတာ့ဘူး။
လမ္းထဲကို ေရာက္ရင္ မက်င္နဲ႔ ေတြ႕မွာစိုးလို႔။
သူ႕ကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားနာတယ္။
ဘယ္ႏွယ့္ .... ၁၀ ရက္ေလာက္ပဲ ကိုရင္၀တ္မယ္လို႔ မွန္းထားတာ။
အိမ္ျပန္မလာရဲတာနဲ႔ တစ္လခြဲေလာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၾကာသြားတယ္။
ေတာ္ေသးတယ္...ေႏြရာသီ ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားလို႔ေပါ့။

ေၾသာ္... လင္းေရာင္ဆိုတဲ့ က်ဳပ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ခံစားခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အဲဒီလို လြဲခဲ့တာ။

ဦးေလးေထြးလည္း ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစဗ်ာ... အမွ်..အမွ်..အမွ်ပါ....။

(စာေရးဆရာပိုးက ငယ္ငယ္ကလည္းက ဦးေႏွာက္ထဲထိ ေရာက္ခဲ့တာမို႔.. စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကေတာ့ ေသတဲ့အထိ ေပ်ာက္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး.. တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ၾကရင္ ျပန္ေရးျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ထူးထူးျခားျခား အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကိုလဲ ေခါင္းထဲမွာ စြဲေနေအာင္မွတ္ထားတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ပါ.. အခုလည္း  ကိုယ့္ေဖ့ဘြတ္မွာ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးၿပီး စိတ္ေျဖေနရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေလးေတြကို ဖတ္ေပးၾကသူ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္အပန္းေျပမယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီ... ကၽြန္ေတာ္မေသခင္ေတာ့ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေလာက္ ထုတ္သြားခ်င္ပါေသးတယ္...)

ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
လင္းေရာင္

Read More

Facebook ဘီအီးဆိုင္ - (အပိုင္း-၃)

၀ုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသံႀကီးထြက္လာသည္။
ဆိုင္တစ္ခံုလံုး သိမ့္ခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး မွန္ကြဲစမ်ား တေဖ်ာေဖ်ာ... ဖုန္မႈန္႔မ်ား တေသာေသာ ၿပဳိက်လာသည္။
တစ္ဆိုင္လံုးလည္း ရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္သြားၿပီး  သူ႔ ကိုယ္မျမင္ရ..။ ကိုယ့္ သူမျမင္ရ အေျခအေနမွာပင္  ....
''ဗံုးေပါက္တာ..ဗံုးေပါက္တာ...
မႏၱေလးေစ်းခ်ဳိတဲ့.......တိုက္ေတြၿပိဳတယ္၊ ကားေတြမီးေလာင္တယ္...
လူေတြ ေသတယ္..ဆိုေသာ အတည္မျပဳႏိုင္ေသာ သတင္းေတြ ပြစိပြစိထြက္လာေလသည္။
မည္သူမွေတာ့ ေခါင္းမေထာင္ရဲေသး။ ေနာက္တစ္လံုးထပ္မေပါက္ဘူးဟု မည္သူမွ အာမမခံႏိုင္ေသာအေျခအေနျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္.. နေဘးနားခံုမွ စပ္စုပံုရေသာ  လူငယ္တစ္ေယာက္က ဦးေခါင္းအနည္းငယ္ေထာင္ၾကည့္သည္။
ေဟ့ေကာင္ . ေခါင္းျပန္ငံု႔ထား.. ေခါင္းျပန္ငံု႔ထား...မင္းပါ ပါသြားမယ္..ဟု လူငယ္ကို စိုးရိမ္တႀကီး သတိေပးသံမ်ားထြက္လာသည္။
အဆိုပါလူငယ္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ ေအာ္ဟစ္သတိေပးၾကျခင္းျဖစ္သည္။

လူငယ္က မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္သည္။ တစ္ဆိုင္လံုးသို႔ ေ၀့ခနဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။
'' က်ဳပ္နာမည္ စစ္ကိုႏိုင္လို႔ ေခၚတယ္။..
န၀တ က သစ္ကြင္းေတြ..ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေတြ...ဆန္အိပ္ေတြေပးၿပီး ကိုးကန္႔စစ္ပြဲႀကီးကို အႏိုင္ယူအၿပီးသတ္တဲ့ ႏွစ္က ေမြးခဲ့လို႔ စစ္ကိုႏိုင္လို႔ နာမည္ေပးထားထာ... ဗံုးေပါက္တာေလာက္ကို ေၾကာက္မယ္ထင္ေနသလား...။
လူငယ္က ျပန္ၿဖဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ၾကည့္ရတာ.. စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးေနပံုရသည္။

လူပံုစံက ပုျပတ္ျပတ္ဆိုေပမယ့္ တေဇာက္ကန္းေစာက္ရမ္းစစ္ကိုႏိုင္ဟု အြန္လိုင္းေဖ့ဘြတ္တြင္ နာမည္ႀကီးသူျဖစ္သျဖင့္ သူကလည္း ေခသူမဟုတ္။ ဗံုးေပါက္သည္ကို ထီမထင္ဟန္ျဖင့္  ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့၍ ရႈတည္တည္ျဖင့္ ရပ္ေနသည္။


ေစတနာကို ေစာ္ကားခံလိုက္ရသျဖင့္ လူႀကီးတစ္ဦးက ေဒါသမထိန္းႏိုင္ဘဲ ဆဲေတာ့သည္။
''ေတာက္... ေသခ်င္းဇိုးေလး...မင္းကို ဗံုးဆံမွန္မွာစိုးလို႔ တားေနတာမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာေန မင္းအေမလင္ေတြေရာက္လာရင္ မင္းကို တရားခံဆိုၿပီး ဖမ္းသြားမွာစိုးလို႔ သတိေပးတာ...။ X2O မ႑ပ္ ဗံုးကြဲတုန္းက အဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့လူ ဘာျဖစ္သြားလဲ မင္းသိလား... ဟု ခပ္မာမာေျပာလုိက္မွ   တေဇာက္ကန္းေစာက္ရမ္း စစ္ကိုႏိုင္လည္း မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ သႀကၤန္ X2O မ႑ပ္ဗံုးေပါက္စဥ္က ေရႊဂံုတိုင္တြင္ ေဆးသုပ္ေနေသာ အလုပ္သမားတစ္ဦး မဆီမဆိုင္တရားခံျဖစ္သြားသည္ကို သူသတိရသြားသည္။
ဗံုးကို မေၾကာက္ေသာ္လည္း ျမန္မာ့ေထာက္လွမ္းေရးကိုေတာ့ ေၾကာက္ပံုရသည္။

ရင္ တဆက္ဆက္လိႈက္၊ ဒူး တဂြက္ဂြက္ရိုက္ေအာင္ ေၾကာက္ေမႊးေထာင္လာသျဖင့္ ခံုၾကားထဲ ေခါင္းထိုး၀င္ရင္း ဖုတ္လိႈက္ဖုတ္လိႈက္ျဖစ္ေနသျဖင့္ နီးရာလူမွ ဘီအီးတစ္ခြက္တိုက္လိုက္မွ ေနသာသြားဟန္ရွိေလသည္။
အလြန္စြမ္းေသာ ျမန္မာ့ေထာက္လွမ္းေရးပါေပ။

သူတို႔ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေနစဥ္မွာပင္ ဆိုင္အတြင္းမွ စားသံုးသူတစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း အလုပ္ေတြရႈပ္ေနသည္။
ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္သည့္ၾကားမွ အလုအယက္ကိုယ့္ ေ၀ါေပၚသို႔ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားတင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ဆိုင္အတြင္းဖုန္မႈန္႔မ်ား စဲသြားခ်ိန္တြင္ ေဖ့ဘြတ္ဘီအီးဆိုင္တစ္ခုလံုး ထိုသတင္းက ပ်ံ႕ႏွံၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။
ေစ်းခ်ဳိတစ္ခုလံုးကုန္ၿပီဟု ဆိုသည့္လူက ဆုိသည္။

ေမၿမိဳ႕မွာလဲ ေပါက္ကြဲသည္။ ေနျပည္ေတာ္ပ်ဥ္းမနားလည္းပါသည္။
လူေတြအမ်ားႀကီး ေသသည္။ ေျချပတ္ေတြ လက္ျပတ္ေတြမ်ား ျမင္မေကာင္းဘူးဗ်ာဟု ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ဖြသည့္လူက ဖြသည္။
သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ သြားၾကည့္ခဲ့သလိုလုိ....။

.......................................................

အခင္းျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္တြင္... ျမန္မာ့ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲတပ္ဖြဲ႕မွ ေဖာက္ခြဲသည့္ တရားခံကို မိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းမ်ားထြက္လာသည္။
တရားခံမွာ အသက္ (၃၀) ၀န္းက်င္ရွိ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ထြက္ခြာခါစ ေမာ္လၿမိဳင္-မုဒံုအေ၀းေျပးကားေပၚဖမ္းမိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။
ဖမ္းဆီးရမိေသာ အဆိုပါ တရားခံတြင္ ႏိုင္ငံျခားေငြမ်ားကိုေတြ႕ရွိရၿပီး မေလးရွားရင္းဂစ္အေၾကြေစ့ကို အေပါက္ေဖာက္၍ လည္ပင္းတြင္ ဆြဲထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဆိုပါ တရားခံမွာ ကုလားဆင္အမ်ဳိးသားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္-မုဒံုအေ၀းေျပးကားတြင္ စပါယ္ယာအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးသူျဖစ္ေၾကာင္း၊...သက္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္မွီသျဖင့္ အဆိုပါ အမ်ဳိးသားကို ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈ တရားခံဟုခိုင္ခိုင္မာမာ အမႈတည္ေဆာက္ၿပီး အႀကီးဆံုးပုဒ္မမ်ားတပ္ကာ အေရးယူထားပါေၾကာင္း သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတုိင္း အမ်ားျပည္သူမယံုၾက။ ထံုးစံအတိုင္း ႏို္င္ငံျခားေရာက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွလည္း အဆိုပါစပယ္ယာေလးအား စာနာေၾကာင္းျပသခဲ့ၿပီး ေရႊသမင္ဘယ္ကထြက္.မင္းႀကီးတာကထြက္ဟုသာ သတင္းလႊင့္ၾကေလသည္။

အဆိုပါ....ျပည္သူ႔အသက္အိုးအိမ္ကို ေျခာက္လွန္႔ေသာ ေပါက္ကြဲမႈမ်ားအတြက္ ေဖ့ဘြတ္ေလာကတြင္လည္း အေတာ္ဂယက္ရိုက္သြားသည္။
မည္သူ႔ကို ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ .။ ထိခိုက္သည္က ျပည္သူ။
မည္သူက လုပ္သည္ျဖစ္ေစ။ နစ္နာသည္က ျပည္သူ။
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္သည္ျဖစ္ေစ..ခံစားရသည္က ျပည္သူသာျဖစ္သည္။
ထိုအခါ တရားခံကို နာနာက်ည္းက်ည္းျဖစ္ၾကသည္။

ေတာက္ေခါက္သံမ်ား၊ မေက်လည္သည့္ စကားမ်ား။ ႀကိမ္းေမာင္းျပစ္တင္သံမ်ားျဖင့္ ေဖ့ဘြတ္ကမၻာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားသည္။
ဒါ ဘယ္သူ႔ လက္ခ်က္လဲ ....
ဒါ ဘယ္သူ႔ လက္ခ်က္လဲ ဆိုသည့္  တီးတိုးတီးတိုးေမးခြန္းသံမ်ား တျဖည္းျဖည္းက်ယ္ေလာင္သထက္ က်ယ္ေလာင္လာသည္။
နင္လား...ငါလား...သူလား.....ကိုယ္လား ဆိုသည္မွာ မေသခ်ာမသဲကြဲ။

အလန္႔တၾကားျဖင့္ ကိုယ့္အနီးမွ လူကို မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မယံုၾကည္ၾကသလိုမ်ဳိး။
ရုတ္တရက္ ၀ုန္းကနဲ... တစ္ဆိုင္လံုး ေယာက္ယက္ခက္သြားၿပီး.. လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားသည္။

''ဒီမိုေတြ ဒီဘက္လာ...ဒီမိုေတြ ဒီဘက္လာ....''
''ရုရွားေတြ ဒီကိုလာ...ဒီလိုလာ...''
''ဟင္...မင္းက စစ္ေခြးပဲ .သြား..သြား...ဒီဘက္ကို မလာနဲ႔..''
''ကၽြန္ေတာ္..ဒီမိုမဟုတ္ဘူး..အဲ.စစ္ေခြးလဲ မဟုတ္ပါဘူး...''
''ဟာ...မဟုတ္ရင္ မလာနဲ႔ ...သြားစမ္းကြာ ခပ္ေ၀းေ၀း...''
''ညီေလး..ဒီကိုလာ..ဒီကိုလာ.....''
အျပန္အလွန္ေခၚသံ...ေအာ္သံ...မ်ားျဖင့္ ဆူညံသြားသည္။
လူပါး၀ေနပံုရေသာ လူမ်ားကေတာ့ ကိုယ့္အဖြဲ႕ကိုယ္ အလြယ္တကူ ရွာေတြ႕ၾကပံုရသည္။
အူေၾကာင္ေၾကာင္တစ္ခ်ဳိ႕သာ ဘယ္သြားလို႔ သြားရမွန္းမသိ။
တစ္ဆိုင္လုံးကလည္း ရႈတ္ရွက္ခတ္ေနသည္။
ကိုယ္လည္း နီးရာ အုပ္စုတစ္စုထဲ အျမန္ေျပးကပ္လိုက္ရသည္။
ဘာေတြမွန္းမသိ။ ဘာေတြျဖစ္မွာမွန္းမသိ။ ကိုယ္ကလည္း ယခုမွ ေဖ့ဘြတ္ဘီအီးဆိုင္သုိ႔ ေရာက္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

အဖြဲ႕ သံုးဖြဲ႕ကြဲသြားသည္။
တစ္ဖြဲ႕က ရုရွားေရာက္စစ္သားမ်ားႏွင့္ ၄င္းတို႔ကို ေထာက္ခံအားေပးေသာ အဖြဲ႕။
တစ္ဖြဲ႕က ဒီမိုဘက္ေတာ္သားမ်ား။
တစ္ဖြဲ႕က ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္..ေရာေရာင္မ်ားႏွင့္ အေျမာက္၊ အပင့္၊ အတို႔အေထာင္မ်ား။
အဓိက ကေတာ့ ရုရွားေရာက္စစ္ေခြးမ်ာႏွင့္ ဒီမိုလုပ္စားဟု အျပန္အလွန္ပုတ္ခတ္ၾကသူမ်ား၏ တိုက္ပြဲျဖစ္မည့္ပံုပင္.။
အျခားအဖြဲ႕ကေတာ့ ႀကံဳရင္ႀကဳံသလို အားေပးမည့္သူမ်ား၊ နီးရာစပ္ရာ ေျမာက္ေပးေသြးထိုးခ်င္သူမ်ား.. မီဒီယာမ်ား၊ အေျခအေနအရ သာရာသြားမည့္ သူမ်ားျဖစ္သည္။...

သမိုင္း၀င္...စစ္ေခြးမ်ားႏွင့္ဒီမိုလုပ္စားမ်ား၏ ေဖ့ဘြတ္ပထမကမၻာစစ္ပြဲႀကီးကား
ေစ်းခ်ဳိဗုံးေပါက္ကြဲမႈႏွင့္အတူ ေပါက္ဖြားလာေလေတာ့သည္။
                                                                     ( လင္းေရာင္)

Read More

၅၀၀၀ တန္ ဆင္းမ္ကဒ္ ေရာင္းခ်မည္ဆိုျခင္းမွာ ဥပေဒ အရေရာ၊ နည္းပညာအရပါ မျဖစ္နိုင္

ရန္ကုန္၊ ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္။ ။ အခုလ ပထမအပတ္က ျပည္သူလူထုျကား ျပန့္နံွ့သြားတဲ့ မိုဘိုင္းဖုန္း ဆင္းမ္ကဒ္ တစ္ကဒ္ကို က်ပ္ ၅၀၀၀ နဲ့ ေရာင္းခ်ဖို့ ကုမၸဏီတစ္ခုက စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းမွာ ဥပေဒ အရေရာ နည္းပညာ အရပါ ေလာေလာဆယ္ မျဖစ္နိုင္ဘူးလို့ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းမွ တာဝန္ရိွသူ တစ္ဦးက ဒီကေန့ ဇန္နဝါရီ ၉ ရက္က ေျပာျကားပါတယ္။

တနလၤာေန့ မြန္လဲြ ၁ နာရီက ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း၊ ေျကးနန္း ဆက္သြယ္ေရးနွင့္ စာတိုက္ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းက လက္ရိွေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ျပုလုပ္တဲ့ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပဲြအျပီး ေတြ့ဆံုေမးျမန္းရာမွာ သတင္းအခ်က္အလက္နွင့္ နည္းပညာဌာန အင္ဂ်င္နီယာခု်ပ္ ဦးေဇာ္မင္းဦးက အဲဒီလို ေျဖျကားခဲ့တာပါ။

“ကြ်န္ေတာ္တို့ နားလည္တာေတာ့ ဥပေဒအရဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို့ ဆက္သြယ္ေရးနဲ့ပဲ ေပါင္းလုပ္ရမွာပါ။ နိုင္ငံေတာ္ကသာ လုပ္ခြင့္ရိွတဲ့ လုပ္ငန္းေတြရိွတယ္။ ဥပမာ- သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းတို့၊ တြင္းထြက္ပစၥည္းတို့၊ ပို့ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းတို့၊ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းတို့ လွ်ပ္စစ္တို့ စတာေတြက နိုင္ငံေတာ္ကသာ လုပ္ခြင့္ရိွတဲ့ လုပ္ငန္းေတြဆိုျပီး အေျခခံဥပေဒမွာကို ျပဋၭာန္းထားတာ။ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြကိုပဲ နိုင္ငံေတာ္နဲ့ အမ်ားျပည္သူ အကိူ်းစီးပြား အလို့ငွာဆိုတဲ့ တစ္ပိုဒ္ရိွတယ္။ Private (ပုဂၢလိက) ကုမၸဏီေတြနဲ့ ေပါင္းလုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ခြင့္ျပုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါင္းလုပ္ရမယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္တို့ GSM သန္း ၃၀ စီမံကိန္း လုပ္သလိုမို်း ေပါင္းလုပ္ရမယ္” လို့ အေျခခံဥပေဒကို ကိုးကားျပီး ေျပာပါတယ္။

သတင္းစာ ရွင္းလင္းပဲြ လုပ္ေနစဥ္အတြင္း သတင္းစာဆရာမ်ားက အဆိုပါ ကိစၥနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ေမးျမန္းရာမွာလည္း ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး အေနနဲ့ ၎တို့နဲ့ ဆက္သြယ္ျခင္းမရိွဘဲ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကိစၥျဖစ္လို့ တစ္စံုတစ္ရာ ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးလိုေျကာင္း၊ နည္းပညာအရ မိုဘိုင္းကြန္ယက္ တစ္ခုျဖစ္ဖို့ တည္ေဆာက္ရာမွာ ေနခ်င္းညခ်င္း မျဖစ္နိုင္ေျကာင္း၊ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး ဖုန္းမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးက ခ်ေပးထားတဲ့ ဖုန္းေတြနဲ့ ဘယ္လိုကြန္ယက္ ခိ်တ္ဆက္ ေခၚဆိုမယ္ ဆိုတာကို နားမလည္နိုင္ေျကာင္း၊ အလားတူ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးရဲ့ မိုဘိုင္းကြန္ယက္ထဲ မျဖတ္ဘဲ နိုင္ငံတကာနဲ့ ခိ်တ္ဆက္နိုင္မွာ မဟုတ္ေျကာင္း စသျဖင့္ နည္းပညာအရ မျဖစ္နိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနေတြကို မိုဘိုင္းဌာန အင္ဂ်င္နီယာခု်ပ္ ဦးသိန္းဝင္းနဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္နွင့္ နည္းပညာဌာန အင္ဂ်င္နီယာခု်ပ္ ဦးေဇာ္မင္းဦးတို့က ရွင္းျပေပးပါတယ္။

ဆင္းမ္ကဒ္ တစ္ကဒ္ကို က်ပ္ ၅၀၀၀ နဲ့ ေရာင္းခ်ေပးျပီး ျမို့တြင္း ၂၅ က်ပ္၊ နယ္ေဝး ၃၀ က်ပ္နဲ့ GSM ဖုန္းေတြ ေရာင္းခ်ေပးနိုင္ဖို့ ေရႊျပည္တံခြန္ ကုမၸဏီက ျကိုးစားေနတဲ့အေျကာင္း အခုလ ဇန္နဝါရီ ၃ ရက္က သတင္း ထုတ္ျပန္ခဲ့တာပါ။ အဆိုပါ သတင္းထုတ္ျပန္မႈနဲ့ ပတ္သက္ျပီး နိုင္ငံေတာ္ သမၼတရံုးကို လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ခြင့္ တင္ထားဆဲ အေျခအေနသာျဖစ္လို့ လက္ရိွ အေျခအေနမွာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ မရေသးဘူးလို့လည္း ဆိုတယ္။ အခုလို တကယ္ လုပ္ကိုင္ခြင့္မရေသးဘဲ သတင္း ထုတ္ျပန္မႈမို်းေတြ ဆက္လုပ္ျကမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူလူထုအတြက္ အခက္ေတြ့နိုင္ေျကာင္း အြန္လိုင္း Developer တစ္ဦးက သူ့အျမင္ကို ေျပာပါတယ္။

ရတနာပံု သတင္း

Read More

ရင္ႏွင့္ရင္းခဲ့ေသာ

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏အၿဖစ္မွန္အေပၚနည္းနည္းအေၿခခံေရးသားထားၿခင္းၿဖစ္သည္ ဖတ္လ်င္အဆံုးထိဖတ္ပါ မဖတ္ခ်င္လ်င္
လံုး၀မဖတ္ပါႏွင့္။ ေကာင္မေလးမ်ားအတြက္သင္ခန္းစာယူစရာေတြပါပါသည္။



၀မ္းေရးထက္ လြမ္းေရးခက္္တဲ့ အဲ့ဒိစကားကို ကိုယ့္ထက္အႀကိးေတြ ေၿပာေၿပာေနတာေတာ့ ႀကားဖူးပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အဓိပါယ္ကိုေတာ့ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါဘူး ။
အခု ကၽြန္မေၿပာမယ့္ အေႀကာင္းက ကၽြန္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးနဲ႕ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့အေႀကာင္းေလးပါ ။ ကၽြန္မနာမည္ကေတာ့ ေမၿဖိဳးလုိ႕ ေခၚပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ခ်စ္စႏိုးနဲ႕ ၿဖိဳးလုိ႕ တစ္လံုးပဲ ေခၚႀကပါတယ္ ။ အဲ့ဒိႏွစ္က ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ႏွစ္ပါ ဆယ္တန္းကိုအမွတ္ငါးရာေက်ာ္နဲ႕ေအာင္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မ၀ါသနာပါတာက ထူးခြ်န္တဲ့ ဆရာ၀န္ေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ဖုိ႕ပါ။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိႏွစ္က အိမ္ကလုပ္ငန္းေတြကလည္း အရံံံႈးေပၚေတာ့ ကၽြန္မကို အိမ္က ေဆးေက်ာင္းတက္ဖုိ႕ထားမေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္မ ရတနာပံုဆုိတဲ့ေက်ာင္းႀကိးမွာ ပညာသင္ဖုိ႕ၿဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တကယ္လုိ႕သာကၽြန္မေဆးေက်ာင္းတက္ၿဖစ္မယ္ဆုိရင္ အခုခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကို
လူႏွင့္မမွ်ေအာင္ ခံစားခ်င္မွ ခံစားရမွာပါ ။
ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္လပိုင္း
ကၽြန္မအဲ့ဒိေနကေက်ာင္းကိုစတက္ၿဖစ္ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕သိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မရွိဘူး ကၽြန္မအရမ္းအားငယ္မိတယ္။ အတန္းထဲေရာက္ေတာ့လည္း ထုိင္စရာခံုမရွိဘူး လူေတြၿပည့္ေနတယ္။
ကၽြန္မလည္းစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ပါးစပ္ကေၿပာမိပါတယ္
အာ ... ထိုင္စရာခံုလည္းမရွိဘူးကြာ
စကားဆံုးေတာ့ ေဘးမွေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုေၿပာတယ္
ကၽြန္ေတာ့ေနရာမွာထုိင္ပါ့လား
ရတယ္ ရတယ္ အတန္းလည္းၿပည့္ေနပိဆုိေတာ့ ကန္တင္းပဲ သြားထုိင္ေနေတာ့မယ္
အဲ့ဒိအခါက်ေတာ့ သူကကၽြန္မကိုၿပန္ေၿပာတယ္
အာ ... မဟုတ္တာပဲ ဒီေနရာမွာလာထိုင္ပါ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒိအတန္းကမဟုတ္ပါဘူး
ကၽြန္ေတာ္က Eng ကပါ ဒိအတန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုလာေစာင့္ေနတာပါ
ေအာ္ ဟုတ္လား .... ဒါဆုိေက်းဇူး ....
သူက ခံုကိုဖယ္ေပးပါတယ္ ။ ေနာက္ၿပိးေတာ့
ကၽြန္ေတာ့နာမည္ ကိုမိတ္ဆက္လုိ႕ရမလားလုိ႕သူကကၽြန္မကိုေမးတယ္
ဟင့္အင္း .. ယူနဲ႕တုိ႕နဲ႕သိမွမသိတာ အဲ့ဒိေတာ့ မိတ္မဆက္လည္း ၿဖစ္ပါတယ္။
ဟာဗ်ာ ... တစ္ေက်ာင္းတည္းေနတဲ့သူအခ်င္းခ်င္းပဲဗ်ာ အခုသိသြားပိပဲ အဲ့ဒိေလာက္ေတာ့ မစိမ္းကားပါနဲ႕ဗ်ာ
အဲ့ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း
အင္း ဒါဆုိလည္းေၿပာေလ ယူနာမည္ဘယ္သူလည္း
ကၽြန္ေတာ့နာမည္ ......
သူကသူ႕နာမည္ကိုေၿပာပါတယ္ ။နာမည္ေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္၀င္ၿပိးအဓိပါယ္ ေတြပါမယ္လုိ႕ေတာ့ ကၽြန္မထင္မိပါတယ္ ။
သူ႕နာမည္က ဇြဲ တဲ့ .. တစ္လံုးတည္းပါပဲ ။
အဲ့ဒိေန႕မွာပဲ သူႏွင့္ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္သြားခဲ့ႀကပါတယ္ ။
ေနာက္ရက္ေတြ ေနာက္ရက္ေတြ ကၽြန္မအတန္းထဲမွာသူငယ္ခ်င္းေတြရခဲ့ပါတယ္ ။သူတုိ႕က ကၽြန္မအေပၚလည္း ေကာင္းႀကပါတယ္ ။ ဇြဲဆုိတဲ့ေကာင္ေလးကေတာ့ သူအတန္းကိုေတာင္
မတက္ပဲ ေန႕တုိင္း ကၽြန္မတုိ႕အတန္းမွာလာလာၿပိးေတာ့ ထုိင္ပါတယ္ ။
ကၽြန္မသိပါတယ္ ဘာၿဖစ္လုိ႕ သူအဲ့ဒိလုိေတြလုပ္ေနတယ္ဆုိတာကို ။
ေဖေဖာ္၀ါရိလ  ၇ ရက္ ...
ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းမွာ welcome ရွိပါတယ္ ။ အဲ့ဒိေန႕ကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ chemistry အလွည့္ပါ ။
ကၽြန္မ ဇြဲကိုေတြ႕လုိက္ရပါတယ္ သူလူတစ္ေယာက္ကိုလုိက္ရွာေနတဲ့ပံုပါပဲ ။ကၽြန္မသူ႕ဆိကိုသြားပိေတာ့ ေမးလုိက္မိပါတယ္
ဟဲ့ .. ဇြဲ နင္ဘယ္သူ႕ကိုလုိုက္ရွာေနတာလည္း ….
ဟာ ေမၿဖိဳး …. ရွာလုိက္ရတာဟာ ငါနင့္ကိုလုိက္ရွာေနတာဟ
ဟုတ္လား နင္ကဘာလုပ္ဖုိ႕ငါ့ကိုရွာတာလည္း ပိုက္ဆံေခ်းဖုိ႕ဆုိရင္ေတာ့ နင္လူမွားလိမ့္မယ္ေနာ္
မဟုတ္ပါဘူးဟာ ငါပိုက္ဆံမေခ်းပါဘူး ဒါေပမယ့္ နင့္ဆိကေတာင္းစရာတစ္ခုရွိလုိ႕ပါ
ဟုတ္လား ဘာေတာင္းမွာလည္း ငါကဆင္းရဲတယ္ေနာ္
နင့္လုိသူေ႒းသားက ငါ့ဆိကေတာင္းမယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းေနၿပိဟ ။
သူေ႒းသားလည္း အရာရာတုိင္း မၿပည့္စုံႏိုင္ပါဘူးဟာ ။
ဟုတ္ၿပိေလ နင္ဘာေၿပာမွာလည္း ေၿပာေလ ။
ငါဒိမွာေတာ့မေၿပာခ်င္ဘူးဟာ နင္ငါနဲ႕ခဏလုိက္ခဲ့ပါလား ငါ့ကားနဲ႕နင့္ကိုတစ္ေနရာေခၚသြားမယ္
ေနာက္ၿပိးေတာ့ ငါေတာင္းခ်င္တာနင့္ဆိကေတာင္းမယ္။
ဟင့္အင္း … ဒီမွာပဲေၿပာ ငါ welcome သြားရအုန္းမယ္ …
ဟာ အဲ့ဒိwelcome ကို ထားလုိက္စမ္းပါ ငါနဲ႕လုိက္ခံဲ့ အဲ့ဒိ welcome ထက္ဆယ္ဆသာတဲ့ပြဲလုပ္ေပးမယ္
ကၽြန္မအဲ့ဒိတုန္းကသူ႕ကိုေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားခဲ့တာ ။ သူကသူေ႒းသားဆုိေပမယ့္ အဲ့ဒိလုိေငြဂုဏ္ေမာက္တာကိုေတာ့ ကၽြန္မမႀကိဳက္ပါဘူး။
ဒိမွာဇြဲ .. နင္ဘာသာနင္ ပိုက္ဆံေတြဘယ္ေလာက္သုံုးမကုန္ႏိုင္ေအာင္ခ်မ္းသာခ်မ္းသာ
နင္အရာရာတုိင္းကို ေငြနဲ႕၀ယ္လုိ႕မရဘူး ေနာက္ၿပိးေတာ့ နင္ငါ့ကို အဲ့ဒိလုိမ်ိဳး ပိုက္ဆံ စကားေၿပာမယ္ဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းလုိ႕ မသတ္မွတ္နဲ႕ ငါနဲ႕လည္း ခင္ဖုိ႕အေႀကာင္းမရွိေတာ့ဘူး
ဒါပဲဟာ ငါသြားေတာ့မယ္။
ခနေလးပါဟာ … သူက ကၽြန္မကိုတားပါတယ္ ။ေနာက္ၿပိးေတာ့ သူေဘာပင္ေလးတစ္ေခ်ာင္းသူ႕လြယ္အိတ္ထဲက ထုတ္ၿပိးေတာ့
နင့္လက္ေပး …..
ဘာ … နင္ဘာေၿပာတာလည္း
နင့္လက္ေပးလုိ႕ေၿပာေနတာ …
ငါကဘာကိစၥနင့္ကို လက္ေပးရမွာလည္း နင္ဘာလုပ္မလုိ႕လည္း။
သူဘာမွထပ္မေၿပာေတာ့ပဲ ကၽြန္မလက္ကိုလွမ္းဆဲြပိးေတာ့ လက္၀ါးေပၚမွာ စာေတြ ေရးပါတယ္
ကဲ့ … ရၿပိဟာ ညက်ရင္ နင့္လက္၀ါးေပၚက နံပါတ္ေလးေတြကို သာဆက္ေပးပါ
နင္ေၿပာခ်င္တာဒါပဲမဟုတ္လား ငါသြားပိ
ေအးပါဟာ ငါ့ကိုစိတ္မဆုိးပါနဲ႕ဟာ ငါက ဘယ္သူကိုမွ ဒိလုိခံစားခ်က္မၿဖစ္ဘူးေတာ့ လုပ္မိလုပ္ရာေတြေလ်ာက္လုပ္ ေလ်ာက္ေၿပာမိတာပါ
ေအးပါ ငါနားလည္ပါတယ္  ငါသြားေတာ့မယ္
ညေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္၀ါးေပၚကဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္ႀကည့္မိပါတယ္ ။တကယ္ဆုိ ကၽြန္မသူကိုဖုန္းေခၚဖို႕အစိအစဥ္မရွိပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိမွန္းမသိ ႏွိပ္မိပါတယ္ ။
ဟဲလုိ႕ ….
ဟဲလုိ … ဘယ္သူလည္းမသိဘူးခင္ဗ်ာ
ကၽြန္မစကားကထြက္မလာေတာ့ပါ
ဟဲလုိ ဘယ္သူလည္းမသိဘူး ….
ေနာက္ေတာ့ သူသေဘာေပါက္သြားပုံရပါတယ္
ေမၿဖိဳး … နင္ေမၿဖိဳးမဟုတ္လား
အဲ့ဒိအခါမွ ကၽြန္မအသံထြက္မိပါတယ္
အင္း …..
ဟာ ..၀မ္းသာလုိက္တာဟာ နင္ငါ့ဆိကိုတစ္ကယ္ဖုန္းဆက္တာပဲ ။ ငါအရမ္း၀မ္းသာတယ္သိလား
ကဲ့ပါဟာ ၀မ္းသာတာက အသာထား နင္ကငါ့ကိုဘာေတာင္းမွာလည္း ေၿပာေလ။
ငါေတာင္းမလုိ႕မဟုတ္ပါဘူးဟာ ။ အခုပံုအတုိင္းဆုိရင္နင့္ဆိကေန ေတာင္းလုိမရေသးဘူး ။ နင့္ကုိစိတ္ဆုိးေၿပေအာင္ ေနာက္ပိးေတာ့ ငါ့ကိုနားလည္ေအာင္ အရင္ရွင္းၿပရအုန္းမယ္ ။ေနာက္မွ ငါလုိခ်င္တာကိုနင့္ဆိကေတာင္းလုိရမွာေလ ။
ငါနင့္ကိုစိတ္မဆုိးပါဘူး နားမလည္တာပဲရွိတာ နင္ကဘာလုိအရာရာမွာ ေငြစကားေၿပာတတ္ရတာလည္း ..
မဟုတ္ပါဘူးဟာ ငါအရာရာမွာေငြစကားေၿပာတာမဟုတ္ပါဘူး ငါမနက္ကေၿပာသားပဲ ငါလုပ္မိလုပ္ရာေတြလုပ္မိတာပါလုိ႕
ေအးပါဟုတ္ပါပိ … ထားပါေတာ့
ထားပါေတာ့ဆုိရင္ ငါဆက္ေၿပာမယ္ မနက္ၿဖန္ ငါနင့္ကိုတစ္ေနရာကိုေခၚသြားခ်င္တယ္ ေနာက္ပိးေတာ့ ငါ့နင္ကိုေၿပာခ်င္တာေတြ နင့္ဆိကေတာင္းခ်င္တာေတြေတာင္းမယ္ ငါ့ကိုကူညိပါလားဟာ
ငါအခုဆုိရင္နင္ကူညိမွရေတာ့မွာ မဟုတ္ရင္ငါ ေသသြားမလားေတာင္မသိဘူး ။
ေအးေလ ဒါဆုိလည္း ငါလုိက္ခံဲ့ေပးပါမယ္ ။ နင္မဟုတ္တရုတ္ေတာ့မလုပ္နဲ႕ေနာ္
ေအးပါဟာ ငါကနင့္ကိုဘာမ်ားလုပ္ရက္မွာလည္းဟာ
ေအာင္မယ္ လာေသးတယ္ … ေအးေအး ဒါပဲ ဒါပဲ ဖုန္းခ်လုိက္ေတာ့မယ္
အင္း … တတ္တာေနာ္ အိမ္မက္လွလွမက္ပါေစ ေနာ္ ..
ဒီလုိနဲ႕မနက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေက်ာင္းထဲကို၀င္ေတာင္မ၀င္ရေသးပါဘူး သူက အေပါက္၀မွာေစာင့္ေနတယ္
ဟင္ … နင္ဘာလုပ္ေနတာလည္း ..
ငါနင့္ကိုေစာင့္ေနတာေလ နင္နဲ႕လြဲသြားမွာဆုိးလုိ႕မနက္ငါးနာရိကတည္းကေရာက္ေနတာ
ေဆာင္းတြင္းႀကိးဟယ္ နင္မေအးဘူးလား
ေအာ္ ငါကနင့္ကိုေတြခ်င္ေတာ့လည္း ဒိဒုကၡေလာက္ကေတာ့ ခံရမွာေပါ့
ေအာ္ .. ဒါနဲ႕ နင္ကငါ့ကိုဘယ္ေခၚသြားခ်င္တာလည္း ။
နင္အရင္မေမးပါနဲ႕အုန္း ငါတုိသြားႀကမယ္ေလ ေရာက္ေတာ့သိမွာေပါ့ ။
ဒါဆုိဘာနဲ႕သြားမွာလည္း ။
ငါ့ကားပါတယ္ ကားနဲ႕သြားမယ္ေလ ။
ဟင္ ဒါဆုိငါ့ဆုိင္ကယ္ကဘယ္လုိလုပ္ရမလည္း
အပ္ထားခဲ့လုိက္ေလ …
ဒိလုိနဲ႕ကၽြန္မသူေခၚရာေနာက္ကို လုိက္သြားမိပါေတာ့တယ္
ေကာ္ဖိဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ပါ သူကၽြန္မကိုေခၚသြားတာက ေကာ္ဖိဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ပါ
ေက်ာင္းနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ေ၀းပါတယ္
ေကာ္ဖိေသာက္ဖုိ႕မ်ားဟာ ဒိေလာက္အေ၀းႀကိးငါ့ကိုေခၚလာရေသးတယ္
မဟုတ္ဘူး ေကာ္ဖုိေသာက္ဖုိမဟုတ္ဘူး ငါေၿပာမွာကိုေက်ာင္းမွာမေၿပာခ်င္လုိ ပိုၿပိးေတာ့ ေလးနက္ခ်င္လုိ႕ ငါဒိေနရာကိုေရြးလုိက္တာပါ ။
ကဲ့ဟာ အဲ့ဒါေတြေၿပာမေနနဲ႕ေတာ့ နင္ငါ့ကိုဘာေၿပမွာလည္းေၿပာစရာရွိတာ ၿမန္ၿမန္ေၿပာ
ငါ့အိမ္ကမိဘေတြသိရင္ငါအသတ္ခံရမွာ အခုလုိမ်ိဳးနင္နဲ႕ႏွစ္ေယာက္တညး္လာတာကို
ေအးပါ တကယ္ဆုိငါေၿပာမယ့္အေႀကာင္းကိုနင္လည္းရိပ္မိမွာေပါ့
ဟင္ ငါကဘယ္လုိလုပ္သိမွာလည္း နင္ေၿပာမယ့္အေႀကာင္းကို
နင္သိသားနဲ႕ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္ ဒိလုိဆုိေတာ့ ငါလည္းငါေၿပာေတာ့မယ္
ငါနင္နဲ႕ရည္းစားလုပ္ခ်င္တယ္
ဘာ … ဒိမွာ ဒီမွာ နင္ငါ့ကုိဘာေၿပာလုိက္တယ္
နင္နဲ႕ရည္းစားၿဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႕
မဟုတ္ဘူး ငါေမးေနတာအဲ့ဒါမဟုတ္ဘူး နင္ေၿပာလုိက္တဲ့ပံုစံကိုေၿပာေနတာ
ဘယ္လုိၿဖစ္လုိလည္း ငါ့ပံုစံကဘယ္လုိၿဖစ္လုိ႕လည္း
နင္ေၿပာလုိက္တာကငါ့ကိုနင့္ရည္းစားလုပ္ခိုင္းမယ္ဆုိတဲ့ပံုစံေလ နင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေတာ္ေတာ္အထင္ႀကိးပါလား ငါကနင္ေၿပာတာကိုလက္ခံလိမ့္မယ္လုိနင္ဘာလုိထင္ရတာလည္း
ကၽြန္မတကယ္ေတာ့ ဇြဲကို သေဘာက်ပါတယ္ သူကၽြန္မကိုရည္းစားစကားေၿပာမယ္ဆုိတာလည္းသိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အခုလုိပံုစံေတာ့မမေမွ်ာ္လင့္ထားပါဘူး။ သူကကၽြန္မကိုခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့အသံုးႏႈန္းကိုသံုးမယ္လုိ႕ထင္တာအခုေတာ့ရည္းစားၿဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့ ။
သူကဘယ္လုိလူစားမ်ိဳးလည္း ကၽြန္မမခန္႕မွန္းတတ္ေတာ့ပါဘူးး။
အဲ့ဒိေနာက္သူ ကၽြန္မစိတ္ဆုိးသြားတာကို ခ်က္ခ်င္းသိသြားပိေတာ့ ၿပာၿပာသလဲေၿပာပါတယ္
ဟာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး နင္ထင္သလုိမဟုတ္ဘူး
တကယ္ေတာ့ တကယ္ေတာ့ … တကယ္ေတာ့ေလ
ဘာတကယ္ေတာ့လည္း ထစ္အထစ္အလုပ္မေနနဲ႕ ငါကိုၿပန္ပိုေပး
ခဏေလးပါဟာ ငါေၿပာခ်င္တာကိုေတာ့ ဆံုးေအာင္ေၿပာပါရေစ
တကယ္ေတာ့ေလ ငါနင့္ကိုအရမ္းခ်စ္မိေနပိလုိ႕ေၿပာခ်င္တာပါ ဒါေပမယ့္ ငါရွက္လုိေၿပာရမွာကို …
ကၽြန္မသေဘာေပါက္သြားခဲ့ပါၿပိ ။တကယ္ေတာ့ သူက ကၽြန္မကို ရည္းစားလုပ္ခ်င္တယ္လုိေၿပာတာကသူ႕အေနနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္းေအာက္မက်ိဳခဲ့ရဘူး ေနာက္ပိးေတာ့ အိမ္ကလည္းခ်မ္းသာေတာ့သူလုိခ်င္တာရေနတယ္ ။အဲ့ဒိေတာ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အခ်စ္ကို သူရခ်င္ေပမယ့္ သူခ်စ္တယ္လုိေၿပာရမွာ၀န္ေလးေနခဲ့တယ္ထင္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းခ်စ္တယ္လုိ႕ေၿပာခဲ့ပါတယ္ ။
ေအာင္မာ နင္ကမ်ား ရည္းစားစကားေၿပာတာကိုမ်ားရွက္ေနရေသးတယ္ မိန္းကေလးဘက္က ရွက္ဖုိ႕လည္းထားစမ္းပါအုန္း ..
ေအးပါဟာ ငါမွားပါတယ္ နင့္ကိုငါအရမ္းခ်စ္မိသြားပိဟာ ငါ့ကိုေကာ နင္ခ်စ္တယ္မဟုတ္လား
ဟင္ ဇြတ္ႀကိးပါလား ငါစဥ္းစားအုန္းမွာေပါ့ဟ
ဘာကိုစဥ္းစားေနအုန္းမွာလည္းဟာ ငါနင့္ကိုခ်စ္ …..
ကၽြန္မမ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္သူကိုထုိးလုိက္ပါတယ္ အဲ့ဒိေနာက္ေတာ့သူဆက္မေၿပာေတာ့ပါဘူး
သူလည္း ကၽြန္မစိတ္ကုိအခုနားလည္ပိထင္ပါတယ္
ေအးပါဟာ ေအးပါ ငါေစာင့္ပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကိးမႀကာေစနဲ႕ေနာ္…
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ရက္ ….
အဲ့ဒိေန႕ကကၽြန္မတုိ ခ်စ္သူရည္းစားၿဖစ္တဲ့ေန႕ ။ ကၽြန္မသူ႕ကိုေၿခာက္ရက္ပဲစဥ္းစားၿပိးေတာ့ အေၿဖေပးလုိက္ပါတယ္။
ငါအရမ္း၀မ္းသာတာပဲဟာ ငါနင့္ဆိကအခ်စ္ကိုရေတာ့ေလ တစ္ေလာကလုံုးကိုရလုိက္သလုိပဲ။
အဲ့ဒိေလာက္ႀကိးလည္းမပိုပါနဲ႕ဟာ ။နင္ငါ့ထက္လွတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြရင္ ငါ့ကိုပစ္သြားမလားေတာင္မသိဘူး ငါကအရဲစြန္႔ၿပိးေတာ့ နင့္ကိုအေၿဖေပးရတာ
ပါ
အဲ့ဒိလုိကိစၥမ်ိဳးရွိမလာႏိုင္ပါဘူးဟာ နင့္ထက္လွတဲ့သူလည္းဒိေလာကမွာ ရွိမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူး
ဘယ္သူေတြဘယ္လုိေၿပာေၿပာ ငါ့မ်က္စိထဲမွာ နင္ကအလွဆံုးပါပဲ
ကၽြန္မသေဘာက်မိပါတယ္ သူအဲ့ဒိလုိေၿပာတာေလးေတြကို …
အင္း နင္နဲ႕ငါနဲ႕အခုရည္းစားၿဖစ္ပိဆုိေတာ့ နင္သိဖုိလုိတဲ့ငါ့အေႀကာင္းေလးေတြနင့္ကိုေၿပာထားရမယ္
နင္ငါ့ကိုစိတ္ဆင္းရဲေအာင္မလုပ္ရဘူးေနာ္ တကယ္ဆုိငါ့မွာ နွလံုးေရာဂါရွိတယ္ ။ ငါကိုစိတ္ညစ္ေအာင္လုပ္ရင္ ငါေသမွာ ။ ငါ့ကိုလည္းပစ္မသြားရဘူးေနာ္
ေအးပါဟာ ငါနင့္ကိုလပ္ထပ္မွာ ငါတုိေက်ာင္းၿပိးရင္လပ္ထပ္ႀကမယ္ေနာ္ ။
အင္း ….. နင္တကယ္ေၿပာတာလား ငါ့လုိေရာဂါသည္ေလးကို နင့္အိမ္ကလက္ခံပါ့မလားဟာ
အိမ္ကလက္ခံခံမခံခံ ကိစၥမရွိပါဘူးး လူႀကိးေတြသေဘာတူမွ ယူရမယ့္ေခတ္ကကုန္ခဲ့ပါၿပိဟာ
ကၽြန္မအဲ့ဒိစကားကိုႀကားေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလး၀မ္းသာခဲ့ရတာ။
ကဲ့ပါဟာ ဒိလုိဆုိရင္နင္နဲ႕ငါ ဒီေန႕ကစၿပိးေတာ့ခ်စ္သူေတြၿဖစ္သြားၿပိဆုိေတာ့ ငါကနင့္ရဲ႕အားကိုးရာၿဖစ္ရမွာေပါ့ ဘာအခက္အခဲပဲရွိရွိငါနင့္ေရွကေနရွိေနမယ္ဆုိတာမေမ့ပါနဲ႕ဟာ
ဒိလုိနဲ႕ ကၽြန္မအိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ေသခ်ာစဥ္းစားမိပါသည္ ။ အခုလုိသူနဲ႕ခ်စ္သူေတြၿဖစ္သြားရတာမွန္လားမမွန္းလား အဲ့ဒိအေတြးေတြနဲ႕ပဲညဘက္အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရပါတယ္ ။
ေဖေဖာ္၀ါရိလ ၁၄ ရက္
မနက္အေစာႀကိးဖုန္းၿမည္လာေတာ့ ကၽြန္မကိုင္လုိက္ပါတယ္ ။ ဇြဲဆိကပါ
ေမၿဖိဳး ..အခုဘာလုပ္ေနလည္းဟင္
ငါလား … ဘာမွမလုပ္ဘူး အခုမွ အိပ္ရာထတာ အဲ့ဒါခနေနက်ရင္မနက္စာစားေတာ့မလို႕
ဟုတ္လား .. မနက္စာကိုမစားနဲ႕အုန္းအခု အိမ္အၿပင္ကိုခဏထြက္ခဲ့
ဟင္ အိမ္အၿပင္ဟုတ္လား ဟင့္အင္း မထြက္ခ်င္ဘူး ေဖေဖ ရွိတယ္
ထြက္မွာသာထြက္ခဲ့ပါ ဘာမွမၿဖစ္ေစရဘူး ကိုယ္အာမခံတယ္ ။
ကၽြန္မအရဲစြန္႕ၿပိးေတာ့ ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္မအိမ္ေရွက ဒန္းေလးေပၚမွာ အနိေရာင္ကတိပါဗူးေလးကို ၿမင္ရပါတယ္။
ကၽြန္မအဲ့ဒါေလးကိုယူၿပိးေတာ့ဖြင့္ႀကည့္လုိက္ေတာ့ ပလက္တိနမ္ေၿခက်င္းေလးတစ္ခုပါ။
အထဲမွာစာေလးလည္းပါပါေသးတယ္
စာထဲမွာ ခ်စ္သူၿဖစ္တဲ့အထိမ္းမွတ္တဲ့
အဲ့ဒိပစၥည္းေလးကိုယူၿပိးေတာ့ အိမ္ထဲၿပန္၀င္ၿပိးေတာ့ ဇြဲဆိကဖုန္းထပ္လာပါတယ္
ေဖေဖကေတာ့ ဖုန္းခဏခဏလာေနလုိ႕ နည္းနည္းမသကၤာတဲ့ပံုပါပဲ ။
ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မ ဖုန္းကိုကိုင္လုိက္ပါတယ္ ေနာက္ၿပိ့းေတာ့ဇြဲကေၿပာတယ္
ပစၥည္းေလးကိုသေဘာက်ရဲ႕လားတဲ့
အင္း အရမ္းႀကိဳက္တယ္ ေက်းဇူးေနာ္..
ကၽြန္မကၿပန္ေၿပာေတာ့ သူက
ခ်စ္သူေတြႀကားမွာေက်းဇူးဆုိတာမလုိပါဘူးတဲ့
ဒိလုိနဲ႕ရက္ေတြႀကာလာေတာ့ကၽြန္မနဲ႕သူသံေယာစဥ္က တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္တစ္ရက္မေတြရရင္ မေနႏိုင္ေအာင္ပဲၿဖစ္လာႀကပါၿပိ။
ေတာ္ေသးတာေပါ့ ေက်ာင္းေလးဖြင့္ေနလုိ႕သူနဲ႕ေနတုိင္းေတြ႕ခြင့္ရေနတာ ဒါေပမယ့္လည္း ေက်ာင္းေတြပိတ္ဖုိကလည္း သိပ္မလုိေတာ့ဘူး ။ အဲ့ဒါေႀကာင့္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ စိတ္ညစ္ၿပိးေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါဆုိ ႏွလံုးကအေမာေဖာက္ေဖာက္လာလုိ႕ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကေတာ့စိတ္ညစ္ေနရတယ္။
အဲ့ဒိေနာက္ေတာ့ဇြဲကေၿပာတယ္
မၿဖစ္ေတာ့ဘူး ၿဖိဳးကို ကိုယ္ဒိအတုိင္းႀကည့္မေနနီုင္ေတာ့ဘူး ၿဖိဳးခံစားရတာကိုကိုယ္မႀကည့္ရက္ေတာ့ဘူး ဒိေတာ့ ဒိေန႕ညေနကိုယ္ၿဖိဳးနဲ႕လုိက္ခဲ့မယ္
ဟင္ ဘယ္ကိုလုိက္မွာလည္း ဇြဲက
ၿဖိဳးအိမ္ကိုေလ ၿဖိဳးအိမ္္ကိုလုိက္ၿပိေတာ့မိဘေတြဆိခြင့္ေတာင္းမယ္ ဒါဆုိရင္ၿဖိဳးနဲ႕ကိုယ္ေနတုိင္းေတြ႕လုိရၿပိးေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရင္လည္းေတြ႕လုိရႏိုင္မယ္
ၿဖိဳးလည္းစိတ္ညစ္ၿပိးခနခနႏွလံုးက attack ၿဖစ္တာေတြလည္းေလ်ာသြားတာေပါ့
ဟာ ဇြဲက ၿဖိဳးကို အိမ္ေပၚကေနဆင္းရေအာင္လုပ္ေနတာလား ေဖေဖကဘယ္လုိလုပ္သေဘာတူပါ့မလည္း ၿဖိဳးကို ႏွလံုးေရာဂါရွိလုိ႕ဆုိၿပိးေတာ့ ရည္းစားမထားရဘူးလုိ႕ေတာင္ေၿပာထားတာ
ၿဖစ္ပါတယ္ၿဖိဳးရယ္ ကိုယ္ႀကည့္လုပ္ပါ့မယ္။
အဲ့ဒိေန႕က မတ္လ ၄ ရက္ေန႕
ဇြဲ ကၽြန္မအိမ္ကိုလုိက္လာၿပိးေတာ့ေဖ့ေဖ့ေရွမွာ ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လုိက္ပါတယ္
ဥိးး … ကၽြန္ေတာ္ ဥိးသမိးနဲ႕ ခ်စ္သူေတြၿဖစ္ေနႀကပါၿပိ အခုဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တစ္ရက္မေတြရရင္မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ေနႀကလုိ႕ တစ္ခါတစ္ခါ ၿဖိဳးက စိတ္ညစ္ၿပိးေတာ့ ႏွလံုးအေမာေဖာက္ေဖာက္လာတယ္ ႀကာရင္ၿဖိဳးခံႏိုင္ရည္မရွိမွာကို ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္မိတယ္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို သေဘာတူေပးပါ
ေဖေဖကေတာ့ အံႀသလြန္းလုိ႕ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ေပါ့ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလည္း ကၽြန္မက တစ္ဥိးတည္းေသာသမိးေလ ေဖေဖနဲ႕ေမေမက အရမ္းကၽြန္မကိုခ်စ္ႀကတာ ကၽြန္မစိတ္ဆင္းရဲမွာဆုိရင္သူတို႕မလုပ္ႀကပါဘူး အဲဲ့ဒိေနာက္ေဖေဖ အႀကာႀကိးစဥ္းစားေနပါတယ္။
ေနာက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာေတာ့ေဖ့ေဖ့ဆိကအသံတစ္သံထြက္လာတယ္ ေဖေဖလည္းေသခ်ာစဥ္းစားၿပိးမွေၿပာလုိက္ရပံုပါပဲ
မင္းကြာ ငါ့သမိးႏွလံုးေရာဂါသည္ေလးကိုမွ လုပ္ရက္တယ္ မင္းတုိႏွစ္ေယာက္ကိုခြဲၿပန္ရင္လည္း ငါသမိးကနွလံုးေရွာခ့္ၿဖစ္ၿပိးေတာ့ေသမွာ ..
ေအး မင္းငါ့သမိးကိုစိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရင္ မင္းကိုသတ္ပိးငါေထာင္ထဲ၀င္မယ္ ။
အဲ့ဒိလုိေၿပာၿပိးေတာ့ အခန္းထဲကိုတန္း၀င္သြားပါေတာ့တယ္ ။
ဇြဲကေတာ့ေဖ့ေဖ့ကိုႀကည့္ၿပိးေတာ့ကၽြန္မကိုေမးပါတယ္
ၿဖိဳး ဥိးေၿပာသြားတဲ့အဓိပါယ္က ကိုယ္ထင္တဲ့အဓိပါယ္မဟုတ္လားဟင္ၿဖိဳး
ကၽြန္မတုိေတြ႕အဲ့ဒိေန႕ကအရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ႀကပါတယ္
ဒိလုိနဲ႕ကၽြန္မတုိ႕ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းႀကိး ၿပန္ဖြင့္လုိ႕လာၿပန္ပါေတာ့တယ္။
ေနလည္ဆုိရင္ကၽြန္မဇြဲနဲ႕အတူတူေက်ာင္းသြားတယ္ ။ ဇြဲက ကၽြန္မအေပၚတကယ္ေကာင္းပါတယ္
ကၽြန္မလုိအပ္တာမွန္သမွ်ၿဖည့္ဆည္းေပးတယ္ ။ ကၽြန္မကို တစ္ပတ္တစ္ခါ လက္သည္းနိဆုိးေပးတယ္
ကၽြန္မေခါင္းေတြရႈပ္ပြေနရင္ သူေခါင္းဖိးေပးတယ္ ။ ကၽြန္မညဘက္အိပ္မေပ်ာ္ရင္သူဖုန္းထဲကေနသိခ်င္းဆုိၿပိးေတာ့ေခ်ာ့သိပ္တယ္
ကၽြန္မကိုသူအရမ္းခ်စ္တယ္ဆုိတာကို ေဘးကလူေတြၿမင္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒိလုိအခ်ိန္ေလးေတြကိုကၽြန္မပိုင္ဆုိင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဇြဲသူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာင္ႀကိးကလာတာတဲ့ ။သူအေဖတာ၀န္နဲ႕မႏၱေလးကိုက်လုိ႕ ရတနာပံုကိုေက်ာင္းေၿပာင္းလာတာတဲ့ ။ဇြဲနဲ႕ကေတာ့ ကိုးတန္းအထိသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လုိ႕ကၽြန္မကိုေၿပာပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြတေတြတေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာသလုိ ကၽြန္မစိတ္ေတြလည္းတၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ပူလာပါတယ္။
အခုဆုိဇြဲက ကၽြန္မကိုအရင္လုိဂ၇ုမစိုက္ေတာဘူးလုိကၽြန္မခံစားေနရတယ္ ။သူသူငယ္ခ်င္း ထက္ထက္ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးေပၚလာၿပိးကတည္းကေပါ့ ။
April  ၁၃ ရက္ သႀကၤန္အႀကိဳေန႕
အဲ့ဒိေန႕မွာ ဇြဲတို႕ေလ်ာက္လည္ႀကမယ္တဲ့ သူသူူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးထက္ထက္ေကာပါလိမ့္မယ္လုိ႕ဇြဲက ကၽြန္မကိုေၿပာပါတယ္
ကၽြန္မလည္းလုိက္ခ်င္တယ္လုိ႕ဇြဲကေၿပာေတာ့
မလုိက္ပါနဲ႕ကြာ .. ၿဖိဳးလုိက္ရင္ အဲ့ဒိသႀကၤန္တိးလံုးေတြႀကားထဲမွာ ႏွလံုးကၿဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး
အိမ္မွာပဲေနခဲ့ပါကြာ …
သူ ကၽြန္မကို လစ္လ်ဳဴရႈေနၿပိ ။ ကၽြန္မအဲ့ဒါကိုသိပါတယ္ ။
ကၽြန္မမ်က္ႏွာေပၚမွ မ်က္ရည္မ်ား အလုိလုိ လိမ့္ဆင္းလာပါတယ္ ။ အဲ့ဒါကို ကၽြန္မသတိထားမိမိၿခင္း ခ်က္ခ်င္းပဲသုတ္ပစ္လုိက္ပါတယ္ ေနာက္ပိးေတာ့ ဘာမွဆက္မေၿပာေတာ့ပဲ အိမ္ကိုပဲၿပန္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ဇြဲကေတာ့ကၽြန္မငိုတာကိုသူသိပါတယ္ ။သူကၽြန္မကိုမေခ်ာ့ဘူး
သူ ကၽြန္မကို အရင္လုိမခ်စ္ေတာ့ဘူး …… သူကၽြန္မကိုအရင္လုိဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး ..
ေမလ ၁၆ ရက္ …
ကၽြန္မနဲ႕ဇြဲ ေက်ာင္းက ဥပိန္တံတားေပၚမွာလမ္းေလ်ာက္ရင္း ကၽြန္မကဇြဲကိုေမးလုိက္ပါတယ္
ဇြဲ … ဇြဲၿဖိဳးကိုတကယ္ခ်စ္လား
အင္း …
သူကေတာ့ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ပါပဲ ေၿဖပံုကလည္းအသက္မပါေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္မေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းမိပါတယ္ ဒါေပမယ့္လည္းက်ိတ္မွိတ္သည္းခံရင္းသူ႕ကုိဆက္ေမးပါတယ္
အခုေန ၿဖိဳးတန္ဖိုးထားတဲ့ပစၥည္းေလးတစ္ခု ေတာင္သမန္ထဲက်သြားရင္ ဇြဲဆင္းဆယ္ေပးမွာလား
ဟာၿဖိဳးကလည္းကြာ ဘယ္လုိေမးလုိက္တာလည္း ကိုယ္မွေရမကူးတတ္တာ
အင္းေလ ေရမကူးတတ္တာသိတယ္ေလ သိလိုလည္းအဲ့ဒိလုိေမးတာေပါ့
ေတာ္ေတာ့ၿဖိဳး အဲ့ဒိလုိေမးခြန္းေတြကိုယ့္ကိုလာမေမးနဲ႕ ကိုယ္ေၿဖမွာမဟုတ္ဘူး …
ကၽြန္မေဒါသလည္းထြက္ ၀မ္းလည္း၀မ္းနည္း သူေၿပာင္းလဲသြားၿပိ သူေတာ္ေတာ္ေလးကိုေၿပာင္းလဲသြားပိ ကၽြန္မစိတ္ကိုဆံုးၿဖတ္လုိက္ပါတယ္
ငါတုိလမ္းခဲြရေအာင္ဇြဲ …
ကၽြန္မအဲ့ဒိလုိေၿပာလုိက္ေတာ့ သူက ေဆးလိပ္ကိုလက္ကေနဖြာရင္းစဥ္းစားေနတဲ့ပံုပါ။တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက အရမ္းခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ဇြဲ အခုလမ္းခဲြမယ္လုိ႕ေၿပာတာေတာင္ ဘာမွၿပန္မေၿပာေတာ့ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒိေနာက္ဇြဲဆိကအသံထြက္လာပါတယ္
အဲ့ဒိလုိလုပ္ဖုိ႕လုိလုိ႕လား ….
လိုလားမလုိလားနင္အသိဆံုးၿဖစ္မွာေပါ့ နင္အခုေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႕ေနၿပိ ငါ့ကိုလည္းေမ့သြားပိမခ်စ္ေတာ့ဘူး
နင့္ကိုငါမခ်စ္ေတာ့ဘူးဆုိတာကိုနင္ကဘာေႀကာင့္ေၿပာႏိုင္ရတာလည္း
ေၿပာႏိုင္တာေပါ့ နင္ငါ့ကိုအရင္လုိဂ၇ုမစိုက္ေတာ့ဘူး ထက္ထက္ဆုိတဲ့သူေပၚလာၿပိးကတည္းက
ထက္ထက္နဲ႕ဘာမွမဆုိင္ဘူး နင္ေလ်ာက္မေၿပာနဲ႕ ငါနင့္ကိုအရင္ကထက္ပိုခ်စ္ပါတယ္ ေနတုိင္းလည္းခ်စ္တယ္ နင္ကလြဲလုိ႕ဘယ္သူ႕ကိုမွ ငါအခုထက္ထိမခ်စ္ႏိုင္ေသးဘူး ။
နင္ေလ်ာက္ေၿပာမေနနဲ႕ ဒိႀကားထဲနင့္အၿပဳအမူေတြကသက္ေသေတြပဲ
ကဲကဲ ေတာ္ၿပိ ငါလည္းနင့္ကိုဒိထက္ပိုပိးေတာ့ရွင္းမၿပႏိုင္ေတာ့ဘူး အခုေလာေလာဆယ္နင္စိတ္ကုိၿငိမ္ေအာင္ထား ေနာက္ၿပိးက်ရင္အိမ္ၿပန္မယ္ ဒိေန႕ေက်ာင္းမတက္နဲ႕ေတာ့
အဲ့ဒိေန႕ကကၽြန္မ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာဟာေနသလုိႀကိးတစ္ခုခုကိုႏႈတ္ယူထားခံရသလုိပဲ
ေနာက္ၿပိးေတာ့ မူးေနတယ္ ။ ေၿခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလည္းေအးစက္ေနတယ္ ။ အဲ့ဒိေနာက္ ကၽြန္မဘယ္လုိၿဖစ္သြားမွန္းမသိဘူး ေလာကကႀကိးကေမွာင္မည္းၿပိးေတာ့ …….
ကၽြန္မသတိရလာေတာ့ ေဆးရံုေပၚမွာ မ်က္ႏွာမွာလည္းဘာေတြအုပ္ထားမွန္းမသိဘူး ။ေနရထိုင္ရတာခက္လုိက္တာ ။ အဲ့ဒိေနာက္မွာေတာ့ ေဖေဖလာတယ္ ေနာက္ၿပိးေတာ့ ကၽြန္မေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြလာေမးႀကတယ္ ။
ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေမးပါတယ္
ဇြဲငါေဆးရံုတက္ေနရတာကိုသိလား လုိ႕ေမးေတာ့
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကၿပန္ေၿဖတယ္ သူသိတယ္တဲ့
လုပ္ရက္လုိက္တာဇြဲရယ္ ငါ့ကိုနင္တစ္ေခါက္ေလးလာႀကည့္ရင္ငါေက်နပ္ပါတယ္
နင္အခုငါ့ဆိကိုမလာဘူးေနာ္ …
ကၽြန္မစိတ္ထဲကေနေတြးေနမိပါတယ္ ။
ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မအသက္ရွင္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ပါဘူး ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္တဲ့ဇြဲက ကၽြန္မကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုတႏႈံႏႈံခံစားရင္း ကၽြန္မ heart beat ေတြတၿဖည္းၿဖည္းေႏွးလာတယ္လုိ႕ခံစားမိလုိက္ပါတယ္။
အဲဲ့ဒိညက ကၽြန္မမအိပ္ေသးပဲ မ်က္လံုးေမွးထားတုန္းေဖေဖနဲ႕ေမေမတုိင္ပင္သံကိုႀကားလုိက္ပါတယ္
ကၽြန္မအိပ္ၿပိအထင္နဲ႕သူတုိတုိင္ပင္ေနႀကတယ္ထင္ပါတယ္
သူတုိေၿပာေနႀကတာက ကၽြန္မႏွလံုးကေတာ္ေတာ္ေလးဆုိးေနၿပိတဲ့ အသက္ရွင္ဖုိ႕လမ္းသိပ္မရွိေတာ့ဘူးတဲ့ .
ကၽြန္မေလ အဲ့ဒိလုိသိလုိက္ရေတာ့ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ဇြဲမ်က္ႏွာေလးကိုႀကည့္သြားခ်င္မိတာ ။ ဒါေပမယ့္ ဇြဲရဲ႕အရိပ္ကိုေတာင္ကၽြန္မမေတြ႕ရပါဘူး ။
ဒိလုိနဲ႕ပဲ…
ဇြန္လ ၉ ရက္
ကၽြန္မေဆးရံုကဆင္းတဲ့ရက္ေပါ့။
ကၽြန္မေဆးရံုကဆင္းတဲ့ေန႕မွာေဖေဖနဲ႕ေမေမကေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာေနႀကပါတယ္ ။အေႀကာင္းကေတာ့ ကၽြန္မအသက္ၿပန္ရွင္လာႏိုင္လုိ႕ပါ ။ သူတုိ႕ေၿပာတာေတာ့ ႏွလံုးအလႈရွင္ရွိလုိ႕တဲ့
ကၽြန္မကိုအသက္ကယ္ခဲ့တဲ့သူကဘယ္သူပါလိမ့္ ကၽြန္မအရမ္းကိုသိခ်င္ေနပါတယ္ ။ ဇြဲကိုလည္းသတိရတုန္း ခ်စ္ေနတုန္းပါ ။ ကၽြန္မေက်ာင္းၿပန္တက္ႏိုင္ေတာ့ ဇြဲသတင္းကိုအရင္စံုစမ္းပါတယ္ ။ ႀကားရတဲ့သတင္းကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္မေကာင္းခဲ့ပါဘူး ။
ဇြဲတစ္ေယာက္ေက်ာင္းေၿပာင္းသြားၿပိတဲ့ ကၽြန္မေဆးရံုတက္တဲ့ေနကပဲေၿပာင္းသြားတယ္လုိ႕ သိခဲ့ရပါတယ္ ။
ဇြဲရယ္ ငါ့ကိုေတာင္လာမႏႈတ္ဆက္ဘူးေနာ္ .. နင္အရင္ကခ်စ္ခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးၿဖိဳးက အရင္လုိေရာဂါသည္ေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတာ နင့္ကိုသိေစခ်င္လုိက္တာ အခုေလ ငါ့နွလံုးကသာမန္လူေတြလုိပဲ ေကာင္းေနၿပိ နင္သိရဲ႕လား အဲ့ဒါကိုနင္သိရဲရ႕လား ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွေရရြတ္ရင္မ်က္ရည္ေတြက်လာပါတယ္ ။ဒိတစ္္ခါေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ရွိလက္ရွိငုိပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္ ကၽြန္မအခုဆုိငိုခ်င္ရင္ငိုလုိ႕ရေနၿပိ ။ေအာ္ခ်င္တဲ့အခါေအာ္ပစ္လုိက္လုိလည္းရေနပါၿပိ ။
စက္တင္ဘာ၂၄ ရက္ ….
အဲ့ဒိေန႕က မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကၽြန္မအသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္အေႀကာင္းကိုသိခ်င္လာတာနဲ႕ကၽြန္မတက္ခဲ့တဲ့ေဆးရံုကိုသြားၿပိးေတာ့ေမးႀကည့္မိပါေတာ့တယ္။
အဲ့ဒိေန႕ကကၽြန္မအတြက္ကမာၻႀကိးၿပိဳတဲ့ေန႕ပါ။
ကၽြန္မကိုကုသေပးတဲ့ ႏွလံုးအထူးကုဆရာ၀န္ႀကိးဆိကို ကၽြန္မသြားၿပိးေတာ့ေမးပါတယ္။ ကၽြန္မကိုႏွလံုးလႈခဲ့တဲ့သူဟာဘယ္သူလည္းလုိ႕ေမးပါတယ္ ။
ဆရာ၀န္ႀကိးအဲ့ဒိအခါက်ေတာ့ၿပန္ေၿပာပါတယ္
သမိးေလး အဲ့ဒါကိုစိတ္ထဲမထားပါနဲ႕ ဆရာတို႕ကလည္းေၿပာခြင့္မရွိပါဘူး အလႈရွင္ကမေၿပာဖုိ႕မွာထားလုိ႕ပါ ။
မသိေစခ်င္တာကိုမွ သိခ်င္တာကလူသဘာ၀ပါ ကၽြန္မသံုးခါေမးလည္းမေၿဖ
ေလးခါေၿမာက္ေမးေတာ့မွ ဆရာ၀န္ႀကိးကေၿပာပါတယ္
သမိးခနေလးေနာ္
အဲ့ဒိလုိေၿပာၿပိးေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကိးက သူ႕အံဆြဲထဲမွ စာအိပ္ေလးကို ထုပ္ယူေနတာကိုေတြရပါတယ္
ကဲ့သမိး သမိးကတစ္ခါေမးလည္းမေၿပာ ႏွစ္ခါေမးလည္းမေၿပာ သံုးခါေမးလည္းမေၿပာပါနဲ႕လုိအလႈရွင္ကမွာထားခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ ေလးခါေၿမာက္ေမးတဲ့အခါမွာေတာ့ေၿပာလုိက္ပါလုိလည္းမွာခဲ့ပါတယ္ ။ ဒိေတာ့သမိးဒိစာေလးကိုေသခ်ာဖတ္ႀကည့္လုိက္ပါ သမိးနားလည္သြားပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္မစာကိုစဖတ္ပါေတာ့တယ္
ခ်စ္ရတဲ့ၿဖိဳးေရ ….
ဒီစာကိုဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္မင္းအနားမွာမရွိေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါကြာ ။
ကိုယ္ေလမင္းကိုအရမ္းခ်စ္ပါတယ္ ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လည္းဆုိတာကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေတာင္မေၿပာၿပတတ္ပါဘူးကြာ ဒါေပမယ့္ မင္းကမယံုဘူးေနာ္ ။ ကိုယ္အဲ့ဒိအတြက္စိတ္မေကာင္လည္းၿဖစ္မိပါတယ္။ အဲ့ဒိေနက ၿဖိဳးကိုယ့္ကိုလမ္းခဲြမယ္လုိ႕ေၿပာတဲ့ေန႕ကၿဖိဳးေမးတဲ့ေမးခြန္းကိုကိုယ္ေၿဖမယ္ေနာ္ ။
အခုေနၿဖိဳးတန္ဖုိးထားတဲ့ပစၥည္းေလးေတာင္သမန္္ထဲက်သြားရင္ေကာက္ေပးမွာလားလုိ႕ၿဖိဳးေမးတယ္ေနာ္
ကိုယ္ေၿဖပါ့မယ္ အဲ့ဒိေမးခြန္းကို ။အေၿဖကေတာ့ ကိုယ္ဆယ္မေပးႏိုင္ဘူးၿဖိဳး ။ ဘာၿဖစ္လုိလည္းဆုိေတာ့ ကိုယ္ကေရမွမကူးတတ္တာ ။ကိုယ္ေသသြားမွာေပါ့ ။ ကိုယ္ေသသြားခဲ့ရင္ ၿဖိဳးကိုဘယ္သူလက္သည္းနိဆုိးေပးမွာလည္း ၊ ၿဖိဳးဆံပင္ေတြရႈပ္ပြေနရင္ဘယ္သူက ဘိးဖိးေပးမွာလည္း
ၿဖိဳးညဘက္ေတြမအိပ္ႏိုင္ရင္ဘယ္သူကဖုန္းထဲမွာ သိခ်င္းဆုိၿပ ပံုေၿပာၿပၿပိးေတာ့ေခ်ာ့သိပ္မွာလည္း ။ ၿဖိဳးကိုအဲ့ဒိလုိေတြ လုပ္ေပးမယ့္လူမရွိရင္ၿဖိဳး အထိးက်န္မွာကိုိကုိုယ္ေတြးမိတယ္ ။ ၿဖိဳးကိုေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္ ။
အဲ့ဒိေန႕က ၿဖိဳးကိုယ့္ကို လမ္းခြဲမယ္လုိ႕ေၿပာေတာ့ကိုူယ္ဘာမွမေၿပာပဲေနတာက ကိုယ္ေသြးေအးတာမဟုတ္ပါဘူး ကိုယ့္ကိုၿဖိဳးခြဲမသြားေအာင္ဘယ္လုိလုပ္ရမလည္းဆုိတာစဥ္းစားေနတာပါ။ေနာက္ၿပိးေတာ့ ၿဖိဳးကိုဒိႀကားထဲ ႏွလံုးကိုအေလ့အက်င့္ေလးၿဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ကဂရုမစိုက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာပါ။
ဒါမွကိုယ္မရွိတဲ့အခါေတြဆုိၿဖိဳးေနတတ္ေအာင္ပါ ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ထင္တာမွားသြားခဲ့ၿပိ ။ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါၿဖိဳး ။ ကိုယ္ၿဖိဳးကိုကိုယ့္အသက္ထက္ပိုၿပိးေတာ့ခ်စ္တယ္ဆုိကိုေတာ့ၿဖိဳးယံုေပးပါကြာ ။ေနာက္ၿပိးေတာ့ ကိုယ့္ကိုေၿပာခဲ့တဲ့လမ္းခြဲမယ္ဆုိတဲ့စကားကို ၿပန္ရုတ္သိမ္းေပးပါကြာ ။
ကၽြန္မစာကိုဖတ္ေနတာကိုရပ္လုိက္ပါတယ္္ ။ဒိေလာက္ဆုိ ကၽြန္မသေဘာေပါက္ပါတယ္ ကၽြန္မသေဘာေပါက္သြားပါၿပိ ။ ကၽြန္မကိုသူတကယ္အသက္ေပးၿပိးခ်စ္ခဲ့တာပဲ
ကၽြန္မမ်က္ရည္ေတြအတားအစိးမရွိက်လာပါတယ္။ ေနာက္စာကိုကၽြန္မဆက္ဖတ္ပါတယ္
မငိုပါနဲ႕ေကာင္မေလးရယ္ မင္းငိုတာကိုကိုယ္အခုၿမင္ေနရတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုတကယ္ခ်စ္၇င္မငိုပါနဲ႕ကြာ ကိုယ္ဘ၀မွာ အၿမတ္ႏိုးဆံုးက ၿဖိဳးရဲအၿပဳံးေလးေတြပါ ကို္ယ္တန္ဖုိးအထားဆံုးက ၿဖိဳးရဲမ်က္ရည္ေလးေတြပါ ကိုယ္ၿမတ္ႏိုးတဲ့အၿပံဳးေလးေတြကို ခဏခဏထုတ္ၿပေပးပါ ဒါမွကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္မွာ ကိုယ္တန္ဖုိးထားတဲ့ မ်က္ရည္ေလးေတြကို ၿဖဳန္းတိးမပစ္ပါနဲ႕ကြာ သိမ္းထားေပးပါ မဟုတ္ရင္ကိုယ္ဘယ္စိတ္ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလည္း .။
ကိုယ္တုိအခြင့္ရွိရင္ေတာ့ ေနာင္ဘ၀ဆုိတာကိုေတာင္းဆုိႀကတာေပါ့ ေနာင္ဘ၀မွာလည္း ၿဖိဳးရဲ႕ခ်စ္သူၿဖစ္ခ်င္ပါေသးတယ္ ။ ကိုယ္ေနာက္ဆံုးတစ္ခုမွာပါရေစ ၿဖိဳးအသက္ဆက္ရွင္ေနထုိင္သြားပါ။ ကိုယ့္ကိုေမ့ပစ္ပါ ခ်စ္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္ရွာၿပိးေလာကႀကိးမွာ ေနထိုင္ရင္းကိုယ္တုိကတိထားခဲ့တဲ့မဂၤလာပြဲကို ဆက္လုပ္ပါ ။သားသားမိးမိးေတြေမြးၿပိးေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနထုိင္ပါ ဒါဆုိရင္ကိုယ္ေက်နပ္ပါၿပိ ။ၿဖိဳးက်န္းမာေရးကိုဂ၇ုစိုက္ေနပါေနာ္
                                                                                                    ခ်စ္တဲ့ ဇြဲ
ကၽြန္မဘယ္လုိလုပ္ရမလည္း ကၽြန္မဘယ္လုိလုပ္ရမလည္း  …. ကၽြန္မကိုေၿပာၿပပါဆရာ၀န္ႀကိးရယ္ ဒိစာက အတုမဟုတ္လား ေလ်ာက္ေရးထားတာေတြမဟုတ္လား ေၿပာၿပပါဆရာ၀န္ႀကိးရယ္။
ကၽြန္မဘယ္လုိလုပ္မ်ား ခ်စ္ရတဲ့သူေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ရွာႏိုင္အုန္းမွာလည္း။ ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲက သူႏွလံုးသားတစ္စံု ခုန္လုိက္တုိင္း ရင္မွာ မခ်ိမဆံ ခံစားရပါတယ္ ။ေလာကႀကိးမွာ ကၽြန္မဘယ္လုိစိတ္မ်ိဳးနဲ႕ အသက္ရွင္ေနထုိင္သြားရပါ့မလည္း အဲ့ဒိအစား ကၽြန္မပဲေသသြားခဲ့ရင္လညး္ေကာင္းသားပဲ ။အခုေတာ့ ကၽြန္မမွာအရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကိုခံစားေနရပါၿပိ ။အခုေတာ့ ၀မ္းေရးထက္ လြမ္းေရး ခက္ဆုိတဲ့စကားကို ကၽြန္မအၿပည့္၀နားလည္ႏိုင္ပါၿပိ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မအသက္ဆက္ရွင္ေနထိုင္ရအုန္းမယ္ ။ ကၽြန္မသူ႕စကားကိုနားေထာင္ရမယ္ ။ ဒိေန႕သူ႕ကိုေမ့ပစ္ဖုိ႕ အခ်ိန္တစ္စကၠန္႕ဆုိရင္ မနက္ၿဖန္ဆုိရင္ ႏွစ္စကၠန့္ သန္ဘက္ခါဆုိရင္ ……

                           မွတ္ခ်တ္ ၊ အၿပင္မွာတကယ္မေသပါဘူး။ယခုထက္ထိရိွေနပါေသးသည္ ။ တကယ္က ႏွလံုးလႈတာမဟုတ္ပါဘူး အသည္းလႈတာပါ ။ ဖတ္ေကာင္းေအာင္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေရးသားထားၿခင္းသာၿဖစ္ပါသည္ ။
၀ႆန္ဦး (facebook)ထံမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။https://www.facebook.com/zinnlay

Read More

ရင္ေလးဖြယ္ ေထာက္လွမ္းေရး အစီရင္ခံစာ

ေကာင္းကင္ဘံုေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႕ (Heaven Intellegence Bureau)
(ယမျပည္တြင္း ေထာက္လွမ္းေရး အထူးအစီရင္ခံစာ)
Special Investigation Report On Republic Union Of YaMa

ယမျပည္၏ အေနအထားမ်ားသည္ ယေန႔အခါ လြန္စြာ စိုးရိမ္ ဖြယ္ေကာင္းေနပါေၾကာင္း ပထမဦးစြာ စကားဦး ႀကိဳတင္ အစီရင္ခံမႈ ျပဳရလတၱံ႕။

လြန္ခဲ႔ေသာ အတိတ္ကာလ တစ္ခုကို ျပန္လည္ အစီရင္ခံရပါက ပုဂံသားတို႔ စံေပ်ာ္ရာ ပုဂါရာမျပည္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္း အမွဴးျပဳေသာ လူတစ္သိုက္တို႔ ယမ ျပည္ေထာင္စု သို႔ေရာက္ရွိကတည္းက ယမျပည္သည္ လက္၀ဲ တရားမ်ား ထြန္းကား ေနသည္မွာ သိသာလြန္း ခဲ႔ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယမျပည္ေထာင္စု အစိုးရ (YaMa Union Government) မွ အတင္းအက်ပ္ ႏွိပ္ကြပ္လြန္းသျဖင္႔သာ လက္၀ဲ ၀ါဒီ တို႔ ေခါင္းေထာင္ ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ႔ေပ။ ယင္းေနာက္ ပုဂံသား ေမာင္ေမာင္ ေရာက္လာၿပီးေနာက္ လက္၀ဲမက် လက္ယာမက် စစ္၀ါဒ ထြန္းကားမည္ေလာဟု မိမိတို႔ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႔ႀကီးမွ သံသယ ပြားမ်ားခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္အခါမ်ားဆီက လြန္စြာမွ ၿငိမ္သက္ေနခဲ႔ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယမအေထြေထြလုပ္သားမ်ား ေကာင္စီ (Labor Council Of YaMa Union)  အတြင္း ဆိုရွယ္လစ္ သေဘာတရားမ်ား တိတ္တပုန္း ထြန္းကား လာခဲ႔သည္မွာကား ျငင္းခ်က္ထုတ္ရန္ မသင္႔ေသာ ေထာက္လွမ္းေရး အစီရင္ခံခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ မိမိတို႔ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔မ်ားအား လႈပ္ႏိႈးလိုက္ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားသည္ ယေန႔ အခ်ိန္တြင္ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ယမျပည္ေထာင္စုအတြင္း ဇြတ္အတင္း ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ လစ္ဗ်ား(ေခၚ) အႏွီ ဖုန္းဆိုးေတာလြင္ျပင္ေဒသမွ ဗိုလ္မႈးႀကီးကဒါဖီ သည္ ယမျပည္သို႔ ေရာက္ရွိ စာရင္းသြင္း ေနထိုင္လွ်က္ ရွိသည္မွာ မၾကာေသးေခ်။ ယင္းေရာက္ရွိလာၿပီး ကတည္းကပင္ ယမတပ္မေတာ္ (YaMa Armed Forces) တစ္ရပ္လံုးသည္ ေန႔လား ညလား စိုးရိမ္ရသည္႔ အေနအထား ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး ယမျပည္ေထာင္စုအစိုးရႏွင္႔ ယမတပ္မေတာ္ အၾကားအၿငင္းပြားဖြယ္ သံသယမ်ား တိုးတက္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနခဲ႔သည္႔ လက္သည္ တရားခံမွာ အဆိုပါ ဗိုလ္မႈးႀကီး ကဒါဖီသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ယမျပည္ေထာင္စု၊ အထက္လႊတ္ေတာ္ (YaMa Senate) မွ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း သတ္မွတ္ထားၾကသည္။

ထို႔နည္းတူစြာပင္ မၾကာေသးေသာ ကာလတစ္ခုအတြင္းဆီက ေရွးဂ်ိဳေဆာင္ေျမာက္ပိုင္းသား ကင္ဂ်ံဳအီးလ္ ဆိုသူ ယမျပည္ေထာင္စုသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္ ယမနည္းပညာတကၠသိုလ္ (YaMa Technological Institute) တြင္ မာက္႔ခ္၀ါဒ ဆိုင္ရာ ေဟာေျပာမႈမ်ားကို အလွ်င္အျမန္ ျပလုပ္လိုက္ေၾကာင္း သိရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုေန႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း ႏွင္႔ ကင္ဂ်ံဳအီးလ္ တို႔ စင္ျမင္႔ထက္တြင္ တစ္ဦး ႏွင္႔ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ဆဲဆို ေနၾကသျဖင္႔ ေဟာေျပာပြဲ ပ်က္ရသည္ဟု သတင္းရရွိပါသည္။

ယင္းသို႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ႏွင္႔ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းပင္ ယမျပည္ေထာင္စုႀကီး အတြင္းတြင္ အေထြေထြ သပိတ္ႀကီးမ်ား၊ ဆႏၵျပမႈမ်ား၊ တပ္တြင္းေတာ္လွန္မႈမ်ား စသည္ျဖင္႔ ျဖစ္ပြားေနၿပီး ေနာက္ဆံုး ရရွိေသာ သတင္းအေနျဖင္႔ ယမျပည္တြင္း ဆူပူအၾကမ္းဖက္သူမ်ားက ယမျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၊ ယမျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာန (Ministry Of YaMa Affairs) ပိုင္ ငရဲမီးမ်ား သိုေလွာင္ရာ ဂိုေထာင္ႀကီးမ်ား အလွ်ံညီးညီး ေတာက္ေလာင္လွ်က္ ေပါက္ကြဲ ထြက္ေအာင္ ေဖာက္ခြဲ ပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းျဖစ္ရပ္ေၾကာင္႔ ယခုအခါ ယမျပည္ေထာင္စု အစိုးရသည္ ငရဲမီးမ်ား ဆီမ်ားကို အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံမွာ အႀကီးအၾကယ္ မွာယူတင္သြင္းေနရေၾကာင္း လည္းသိရပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ထူးျခား အေျခအေနတစ္ရပ္ အေနျဖင္႔ လတ္တေလာ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို တင္ျပရပါမူ -

(၁) အေဒါ႔ဖ္ ဟစ္တလာ၊ မူဆိုလီနီ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတိုဂ်ိဳ၊ ပိုေပါ႔၊ ေမာ္စီတုန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေမာင္၊ ဆာဒမ္ဟူစိန္၊ အိုစမာဘင္လာဒင္၊ ဗိုလ္မႈးႀကီး ကဒါဖီ ႏွင္႔ ခ်စ္စြာေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္မ္ဂ်ံဳအီးလ္ တို႔သည္ ညေနခင္း အခါသမယတိုင္းတြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး စတာလင္ ၏ေနအိမ္တြင္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ရွန္ပိန္ေလးမ်ား ေသာက္ရင္း စုစည္းလွ်က္ စည္းေ၀းေနၾကသည္ဟု အတိအက် သတင္းရရွိထားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
(၂) အတြင္းေထာက္လွမ္းေရးမ်ားေျပာဆိုမႈအရ ယမျပည္ေထာင္စုအစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ယမျပည္သူ႔ဆိုဗီယက္ဆိုရွယ္လစ္ဒီမိုကရက္တစ္သမၼတႏိုင္ငံေတာ္ (People Republic Soviet Socialist Democratic Union Of YaMa) အျဖစ္ တည္ေထာင္သြားရန္ အစီအစဥ္မွာ ရာႏႈန္းျပည္႔ ေသခ်ာ ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း အာဏာသိမ္းပိုက္ေရး ႏွင္႔ အာဏာလႊဲေျပာင္းေရး ယမျပည္သူမ်ားအား ယံုေလာက္ေအာင္ ေျပာဆိုႏိုင္ေရး ႏွင္႔ ယမအစိုးရသစ္၏ ဂုဏ္သိကၡာ ေကာင္းမြန္ေရး၊ ယမအစိုးရ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ႔ေရး တို႔အတြက္ အထူးစြမ္းေဆာင္ရည္ ေကာင္းေသာ ပုဂံသား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး တစ္ဦး ေရာက္မလာေသးပါေၾကာင္း၊ ယင္းသည္ ယခု ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား အားလံုးထက္ ပိုမို သာလြန္ ေၾကာင္း၊ ယခု ထၾကြၾကမည္ ဆိုပါက ယမေတာင္ပိုင္း ယမေျမာက္ပိုင္း ဟူလွ်က္ ကြဲျပားသြား ႏိုင္ၿပီး ယမျပည္ႀကီး အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲျပားသြားႏိုင္ေၾကာင္း၊ တစ္စု တစ္စည္းတည္း အုပ္မိ စည္းမိ ဖို႔ရာအတြက္ ယင္းပုဂံသား တပ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆိုသူသည္သာ စြမ္း ႏိုင္ေၾကာင္း..သို႔ေသာ္လည္း ယင္းေရာက္ရွိမလာေသးသျဖင္႔ ေစာင္႔ဆိုင္းေနၾကရပါေၾကာင္း သတင္းရရွိပါသည္။
ထိုသတင္းမ်ားေၾကာင္႔ ယမျပည္သူအေျမာက္အျမားသည္ ယမႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန (YaMa Ministry Of Foreign Affairs) တြင္ ျပည္ပထြက္ခြာခြင္႔ မ်ား လာေရာက္ေလွ်ာက္ ထားမႈႏႈန္း လြန္စြာ ျမင္႔တက္လာေနေၾကာင္း၊ နယ္စပ္ အသီးသီးမွ ထြက္ေျပးခိုလႈံခြင္႔ ေတာင္းလာသူမ်ား မ်ားျပားလာေနေၾကာင္း၊ ယခင္လို မတည္ၿငိမ္ေတာ႔ပါေၾကာင္း ေလ႔လာ ေတြ႔ရွိရပါသည္။ ထို႔နည္းတူပင္ ယမတကၠသိုလ္(University Of YaMa) တြင္လည္း ပစၥည္းမဲ႔ လူတန္းစား ဆိုင္ရာ ဆႏၵျပမႈမ်ား ဆက္တိုက္ ျပဳလုပ္ေနၾကေၾကာင္း။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေန အရပ္ရပ္ မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေပၚ ေနခ်ိန္တြင္ ယမတပ္မေတာ္ မွ တိုင္းျပည္၏ ယိုယြင္း ေနေသာ အေျခအေနအား လက္မတင္ေလး ကယ္တင္ရလိမ္႔မည္ဟု တစ္ဖြဖြ ေျပာဆိုေနသည္မ်ားကိုလည္း ၾကားရပါေၾကာင္း။ တိုင္းျပည္ကို မည္သို႔မွ် ကြဲေစလိမ္႔ မည္မဟုတ္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်း အလုပ္မလုပ္ၾကဟု ယမတပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မရဏ မွ ေျပာၾကားသြားခဲ႔ပါသည္။

ယမျပည္တြင္း မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား သည္ ကင္မ္ဂ်ံဳအီးလ္ ေရာက္ရွိလာၿပီးမွ ပိုမို ဆိုးရြားလာပါေၾကာင္း။ ယခုပင္ ထိုမွ် ျဖစ္ေနလွ်င္ ပုဂံသားတပ္ခ်ဳပ္ ေရာက္လာပါက ပိုမိုဆိုးရြားႏိုင္ပါေၾကာင္း။ ယမ အရာရွိ မ်ား၏ ဗ်ဴရိုကရက္ဆန္ေသာ အဂတိလိုက္စားမႈမ်ား ကို ေဖာ္ထုတ္ေနသည္႔ ယမအထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရးဌာန (YaMa Special Investigation Bureau) အေနျဖင္႔ တိုင္ၾကားမႈေပါင္း၊ စစ္ေဆး အေရးယူမႈေပါင္း (တစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္) တိတိ ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ ေၾကျငာထားသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ယခုကဲ႔သို႔ ယမျပည္ေထာင္စုႀကီး အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို အခ်ိန္မွီ ျပန္လည္ ထိမ္းသိမ္း ႏိုင္မည္ဟု မိမိကတိေပးေၾကာင္း ယမျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၀င္စတန္ ခ်ာခ်ီလ္ ႏွင္႔ ယမျပည္ေထာင္စုအထက္လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ ဂၽြန္အက္ဖ္ ကေနဒီ ႏွင္႔ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ ဦးႏု တို႔မွ ကတိေပး စကားေျပာၾကားထားသည္။ ယမဘက္မလိုက္ေကာင္စီ အေနျဖင္႔လည္း ထိမ္းသိမ္းသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဥကၠဌ ဂ်၀ါဟာလာေနရူး မွ ေျပာၾကားလိုက္သည္။

ထို႔ေၾကာင္႔ ယခု လက္ရွိ ယမျပည္ေထာင္စု အေနအထားအား မည္သို႔ ေဆာင္ရြက္ ရမည္ကို ေကာင္းကင္ဘံု ယမျပည္ ဆိုင္ရာ အေထြေထြ ညိွိႏိႈင္းကြက္ကဲေရးေကာင္စီ (အဆင္႔ျမင္႔အာဏာပိုင္အဖြဲ႔) အေနျဖင္႔ တစ္စံုတစ္ရာေသာ မူ၀ါဒ မ်ားကို သံုးသပ္သင္႔ပါေၾကာင္း တင္ျပအပ္ပါသည္။

အမိန္႔အရ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မာတလိ
ေထာက္လွမ္းေရးမႈးခ်ဳပ္ (ေကာင္းကင္ဘံု)
                                                                 ေလေျပစိုး(facebook) ထံမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Read More

၅၀၀၀ တန္ဖုန္း ေရာင္းခ်ေပးမည့္ ေရႊျပည္တံခြန္ ကုမၸဏီ၏ မန္ေနဂ်င္းဒါရိုက္တာ ဦးလြင္ႏိုင္ဦး ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း

by မက္စင္ဂ်ာ ဂ်ာနယ္ on Friday, January 6, 2012 at 6:43pm

  ေငြက်ပ္ ငါးေထာင္ရွိရံုျဖင့္ ဂ်ီအက္စ္အမ္မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း ၀ယ္ယူသံုးစြဲႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဇန္န၀ါရီလ ၃ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ပါ့ခ္ရိြဳင္ရယ္လ္ ဟိုတယ္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း၀န္ေဆာင္မႈေပးမည့္ ေရႊျပည္တံခြန္ကုမၸဏီ၏ မန္ေနဂ်င္းဒါရိုက္တာ ဦးလြင္ႏိုင္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။ အဆိုပါ သတင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး The Messenger ဂ်ာနယ္က ဦးလြင္ႏိုင္ဦးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။ 

၃-၁-၂၀၁၂ ေန႔ ပါ့ခ္ရြိဳင္ရယ္လ္မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ၅၀၀၀ တန္ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းေတြကို ဒီႏွစ္ထဲမွာ စတင္ခ်ေပးမယ္လို႔အသိေပးေျပာခဲ့တဲ့အေပၚမွာ ျပည္သူေတြဘက္က မယံုမရဲ ျဖစ္ေနၾကတာေတြ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ ေရႊျပည္တံခြန္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးႏိုင္ပါမလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရံုးကို ပရိုပိုဆယ္လ္ တင္ထားပါတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ရၿပီဆိုတာနဲ႔ မတ္ခ်္လမွာ စတင္မိတ္ဆက္ၿပီး ဇြန္လေလာက္မွာ ေရာင္းခ်ေပးသြားႏိုင္မွာပါ။ ဒီပရိုပိုိဆယ္ကို တင္ထားကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ Business Plan ရွိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မလို႔ ျပည္သူကို အသိေပးလိုက္တာပါ။

ပရိုပိုဆယ္လ္ကို ဘယ္အခ်ိန္က တင္ခဲ့တာပါလဲ၊ ေရႊျပည္တံခြန္လိုပဲ ဒီဖုန္းကိစၥကို ပရိုပိုဆယ္လ္တင္ထားတဲ့ တျခား ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္ေရာရွိပါေသးသလား

ပရိုပိုဆယ္လ္က ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ စတင္ခဲ့တာပါ၊ တျခား လုပ္ငန္းရွင္ေတြ တင္မတင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တင္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ငါးေထာင္ေရာင္းႏိုင္ရင္ သံုးေထာင္၊ ႏွစ္ေထာင္နဲ႔ ေရာင္းႏိုင္မဲ့သူမ်ိဳးရွိရင္ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး လုပ္ခ်င္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ရွိရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လာေဆြးေႏြးႏိုင္ပါတယ္။

ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းေတြကို ျမန္မာေငြ ငါးေထာင္ေလာက္နဲ႔ ေျခာက္လအတြင္း စေရာင္းေပးမယ္ဆိုေတာ့ လုိအပ္တဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြအေဆာက္အဦးေတြကိုေရာ ဘယ္လိုစီစဥ္ထားပါသလဲ။

အေျခခံအေဆာက္အဦးတစ္ခု၊ Infrastructure တစ္ခု တည္ေဆာက္ရတာ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမဆို ေလးငါးႏွစ္ ေဆာက္ရမလား၊ ႏွစ္ ၂၀ စီမံကိန္းနဲ႔ သြားရမလားလို႔ စဥ္းစားၾကၿမဲပါ။ တကယ္က အဲေလာက္ မလိုပါဘူး။ လိုအပ္တဲ့ တာ၀ါေတြကို ခြင့္ျပဳခ်က္ရတာနဲ႔ သံုးလနဲ႔ ေျခာက္လအတြင္းမွာ ၿပီးေအာင္ ေဆာက္လို႔ရပါတယ္။ ခက္ခဲတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။

အခု ငါးသိန္းဖုန္းေတြမွာေတာင္ လိုင္းက်ပ္တဲ့ ျပႆနာေတြရွိေနေတာ့ တကယ္လို႔ ဖုန္းေတြမ်ားလာရင္ အဲဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲ။

လိုင္းက်ပ္တယ္ဆိုတဲ့ ျပႆနာက အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ ျပႆနာပါ။ အဲဒါက အသံုးျပဳတဲ့ Band Width အေပၚမူတည္ပါတယ္။ နည္းပညာပဲလိုအပ္ပါတယ္။ ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ နည္းပညာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

ေျဖရွင္းႏိုင္တဲနည္းပညာေတြထဲက ပညာရပ္အသံုးအႏွဳန္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လူအမ်ားစုနားလည္ႏုိင္မဲ့ ေျဖရွင္းနည္း တစ္ခုကို ဥပမာ ေျပာျပလုိ႔ရႏိုင္မလား။

ဥပမာေျပာရရင္ ဖုန္းလိုင္း ငါးလိုင္း သံုးခြင့္ျပဳထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က  ေလးလိုင္းပဲ သံုးမယ္ တစ္လုိင္းကို emergency အတြက္ထားမယ္ဆိုရင္ လိုင္းက်ပ္တဲ့ ျပႆနာမရွိႏိုင္ပါဘူး။ ငါးလိုင္း သံုးရမဲ့ေနရာမွာ ေျခာက္လိုင္း သံုးရင္၊ ထပ္ပြားရင္ေတာ့ လိုင္းက်ပ္တဲ့ ျပႆနာက ရွိေနမွာပါပဲ။ ငါးလိုင္း သံုးရမွာကို ငါးလိုင္းပဲ သံုးမယ္၊ ထပ္မပြားဘူး၊ ကြာလတီကို ထိန္းထားမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာမရွိပါဘူး။

ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းကလဲ ငါးသိန္းထက္ေလွ်ာ့တဲ့ မိုဘိုင္းဖုန္း သန္းသံုးဆယ္ ငါးႏွစ္ စီမံကိန္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနပါတယ္။ ခုေရႊျပည္တံခြန္က လုပ္တဲ့ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းကိစၥကေရာ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ လုပ္ေဆာင္မွာပါလား။

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပုဂၢလိက သတ္သတ္ လုပ္မွာပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရဲ႔ ပရိုင္းဗိတ္၊ ပတ္ဗလစ္၊ ပါတနာရွစ္ ဆိုတဲ့ 3 Ps ကို တဘက္တလမ္းက ပါ၀င္တဲ့သေဘာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ငါးေထာင္တန္ဖုန္းကိစၥဟာ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။

ခြင့္ျပဳခ်က္ရခဲ့ရင္ ဖုန္းအလံုးအေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္နဲ႔ စတင္ေရာင္းခ်မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ။ ဘယ္ေဒသေတြမွာ အရင္ေရာင္းခ်မွာပါလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ Sim Card တစ္သန္း စေရာင္းပါ့မယ္။ ရန္ကုန္တိုင္းနဲ႔ ဧရာ၀တီတိုင္းေဒသႀကီးေတြကို ပထမဦးစားေပး အရင္ဆံုးေရာင္းခ်ပါ့မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဧရာ၀တီတိုင္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ စပါးက်ီပါ။ အဲဒီေဒသက လူေတြ တိုးတက္ဖုိ႔လိုတယ္။ ခုဆိုရင္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း စီးဆင္းမႈ ေႏွးေကြးတဲ့အတြက္ တကယ္အလုပ္လုပ္သူေတြ၊ ထုတ္လုပ္သူေတြက နစ္နာေနရတယ္။ ေစ်းကြက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေစ်းအတိုင္း တကယ္ထုတ္လုပ္သူေတြက မရဘူး၊ ပြဲစားကုန္သယ္ ၾကားခံအဆင့္ဆင့္ေၾကာင့္မလို႔ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ေစ်းႏွဳန္းေတြ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔မွာသာ ဖုန္းရွိရင္ ဆက္သြယ္ေရးလြယ္ကူသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီကိစၥေတြနဲသြားမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ စပါးက်ီေဒသက လူေတြ တိုးတက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ထမင္း၀မွာပဲ။

အခု အနည္းဆံုး ျမန္မာေငြ ငါးသိန္းေပးမွ ရႏိုင္တဲ့ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းေတြကို ေငြ ငါးေထာင္ထဲနဲ႔ ေရာင္းမယ္ဆိုေတာ့ ေရႊျပည္တံခြန္အေနနဲ႔စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္မႈေရာ ရွိပါရဲ႔လား။

ဒီဖုန္းေတြရဲ႔ တန္ဖိုးက ဒီေလာက္နဲ႔ေရာင္းလို႔ရလို႔ ေရာင္းတာပါ။ တကယ္ေရာင္းႏိုင္လို႔ ေရာင္းတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ထူးၿပီး လုပ္ေပးရတာမရွိပါဘူး။  ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့တယ္ဆိုတာ လူေတြကို ပိုက္ဆံေပးလို႔ ေကာင္းသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြမွာ ဒီဆက္သြယ္ေရးေလး တစ္ခုလြယ္ကူအဆင္ေျပသြားမယ္ဆိုရင္ သူ႔အေပၚက ရလာမဲ့အက်ိဳးေက်းဇူးက အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒါကိုလဲ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတနဲ႔ ႏိုင္ငံ့အႀကီးအကဲေတြက သိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လမ္းေဖာက္ေပးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရဲရဲမေလွ်ာက္ရမွာလဲ။ အမွန္တကယ္က ငါးေထာင္ဆိုတာေတာင္ မ်ားတယ္။ အလကားေပးသင့္တာ။ ဖုန္းေခၚဆိုခ တစ္မိနစ္ကို အစိတ္ဆိုတာကလဲ မ်ားတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ေလးက်ပ္ခြဲ ငါးက်ပ္ေလာက္ပဲ ရွိတာ။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ အားလံုးခံစားရမဲ့ အခြင့္အေရးေတြပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူးၿပီး လုပ္ေပးရတာမရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခ်င္တာက ဖုန္းဆိုတာ ဇိမ္ခံပစၥည္းမဟုတ္ဖူး၊ စားစရာလည္း မဟုတ္ဖူး၊ လူတိုင္းလူတိုင္း ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးကိစၥေတြမွာ အသံုးျပဳဖို႔ လိုအပ္တဲ့အရာ၊ ၾကားခံပစၥည္းတစ္ခုပဲ။

အခု ေရႊျပည္တံခြန္က ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရံုးကို ပရိုပိုဆယ္လ္တင္ထားတုန္း အဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ခြင့္ျပဳမယ္ မျပဳဘူး မသိရေသးဘဲနဲ႔ လူထုကိုအသိေပးလိုက္တဲ့အေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုသေဘာထားနဲ႔ အသိေပးလုိက္တာပါလဲ။ လိုအပ္တဲ့ Infrastructure ေတြက အသင့္ျဖစ္ပါၿပီလား။

အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီလုပ္ငန္းကို လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ျပည္သူကို အသိေပးတာပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ Business Plan ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ ခြင့္ျပဳရင္ မနက္ျဖန္စလုပ္မယ္။ စမယ္ဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လို စလုပ္မယ္ဆိုတာ Master Plan ရွိပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာဖို႔ ေစာေနပါတယ္။ တခုခု ထူးျခားတာနဲ႔ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ထပ္လုပ္ၿပီးေတာ့ အခုလိုပဲ အသိေပးပါမယ္။

ကနဦးေပးသြင္းရမွာက ျမန္မာေငြက်ပ္ ငါးေထာင္၊ ဖုန္းေခၚဆိုခက ၂၅-၃၀ ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ အသံုးျပဳခကေရာ ဘယ္လို ေပးေဆာင္ရမွာပါလဲ။အင္တာနက္ အသံုးျပဳဖို႔ကိုသီးသန္႔ ထပ္ေပးဖို႔ လိုပါသလား။

အင္တာနက္ အသံုးျပဳခက လုပ္ခြင့္ရတာနဲ႔ ထပ္ထုတ္ျပန္ပါ့မယ္။ အေသးစိတ္ထုတ္ျပန္ပါ့မယ္။ အင္တာနက္ ဆားဗစ္အတြက္ ထပ္ၿပီး ထည့္ဖို႔မလိုပါဘူး။ အဲဒါက်ေတာ့ လူလည္က်လြန္းရာ က်ေနပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ကား၀ယ္တာ ဘီးပါလား၊ စီယာတိုင္ပါလားလို႔ ေမးေနတာနဲ႔ တူေနတယ္။ ဖုန္း၀ယ္ပါၿပီဆိုမွ အင္တာနက္ဆားဗစ္လည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းပါပါတယ္။ 3G ဆိုၿပီးေတာ့ အင္တာနက္ထပ္သံုးရင္ ဘယ္ေလာက္ ထပ္ျဖည့္ရမယ္ဆိုတာက်ေတာ့ ကၽြန္တာ္တို႔ မလုပ္ ပါဘူး။

ျမန္မာေငြက်ပ္ ငါးေထာင္နဲ႔ ဂ်ီအက္စ္အမ္ ဆင္းကဒ္၀ယ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းအေပၚ မယံုမရဲျဖစ္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကို ေရႊျပည္တံခြန္အေနနဲ႔ဘာမ်ား ထပ္ျဖည့္ ေျပာခ်င္ပါသလဲ။

ဒီအခြင့္အေရးဟာ ျပည္သူတိုင္းရရမဲ့ အခြင့္အေရးျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က Magician ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္ႏိုင္ငံေတြမွာ ဖုန္းတစ္လံုးကို ေငြအနည္းငယ္နဲ႔ အလြယ္တကူပိုင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဖုန္းတလံုးရဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစားေနရတယ္ဆိုတာ မျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥပါ။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက ထူးၿပီးလုပ္ေပးရတာလဲ မရွိပါဘူး။ ဒီလုပ္ငန္းကို လုပ္ခြင့္ရရင္ လုပ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္ယူမွာပါ။ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ဆိုရင္ လူေတြက တစ္ဘက္ႏိုင္ငံက ဖုန္းေတြကို သံုးၾကပါတယ္။ အဲဒါ ဘာျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္ခ်ဲ႔ခံေနရတယ္လို႔ ခံစားရတာ။ ကၽြန္ေနာ္တို႔ ပိုင္နက္ထဲမွာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသြးခ်င္းေတြက သူမ်ားႏိုင္ငံက ဖုန္းကို သံုးၿပီးေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံကို ဖုန္းဖိုးေပးေနရတယ္။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ထုတ္တဲ့ဖုန္းေတြပဲ သံုးႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ရပါမယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီးကလဲ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပေပ်ာက္ဖို႔လိုတယ္။ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းျမင့္ရမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးထိပ္ထားပါတယ္။ သမၼတႀကီးရဲ႔ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါ၀င္ခ်င္တယ္။ ၀င္ေငြနဲျပည္သူေတြ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ဆက္သြယ္ေရးျမန္ဆန္လြယ္ကူဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရံုးက ခြင့္ျပဳခ်က္ရတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျမန္ဆံုးအေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္။
ဟုတ္ကဲ့။ ခုလို ေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read More

ကိုးေသာင္းပုထိုးေတာ္ၾကီးတြင္ အက္ကြဲေၾကာင္းၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚေန

ထြန္းထြန္း 

------------
ရခိုင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ဦးျမိဳ႕တြင္ ေရွးေခတ္ ရခိုင္ဘုရင္ မင္္းတိကၡာ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ကိုးေသာင္း ပုထုိးေတာ္ ၾကီးမွာ အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား ေပၚေပါက္ေနေၾကာင္း သတင္း ရရွိသည္။

" အက္ကြဲေၾကာင္းၾကီးေတြ အေျမာက္အမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိုးရိမ္မႈေတာ့ သိပ္မရွိေသးဘူး။ ခုလုပ္ေနတဲ့ပံုက ဂူနံရံေတြမွာ ေရွးေခတ္မူအတိုင္း ေပါင္းကူးနဲ႔ မကာပဲ၊ သစ္တံုးေတြတင္ျပီး အထက္က သံျဖဴျပားေတြနဲ႔ လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲသလိုလုပ္ေနတဲ့အားျဖင့္ ေလတိုက္တဲ့အခါ ျပိဳက်ျပီ ဂူနံရံေတြဟာ အကြဲကြဲ ပ်က္စီးသြားႏိုင္ပါ တယ္" ဟု ေရွးေဟာင္း သုေတသန ဒုညႊန္ၾကားေရးမွဴး အျငိမ္းစားလည္း ေျမာက္ဦး ယဥ္ေက်းမူ ျပတိုက္မွဴးေဟာင္းလည္း ျဖစ္ေသာ ဦးေက်ာ္ထြန္းေအာင္က နိရဥၥရာသုိ႕ ေျပာသည္။

ကုိးေသာင္း ပုထိုးေတာ္ၾကီး

အက္ကြဲေၾကာင္းၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚေနျခင္းကို မည္သို႕ကာကြယ္က ရႏိုင္ပါမည္နည္းဟု ဆရာအား ေမးျမန္းရာ သူက ယခုလို ေျပာသည္။

" ဂူနံရံေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ အတြက္ တတ္ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ညွိႏႈိင္းျပီး လုပ္တာေတာ့ပို ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္တယ္။ ေနာက္တခုက ခုလုပ္ေနတဲ့ပံုဟာ ေရွးမူကိုဖ်က္ရာက်သလို တဘက္မွာလည္း ဟိုတယ္လိုလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အမွန္က ေရွးမူမပ်က္ေအာင္လုပ္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းဖို႔လို႕ျမင္တယ္" ဟုေျပာသည္။
ယခု အက္ကြဲေၾကာင္းၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေနရာမွာ ပထမလိုဏ္ဂူပတ္လမ္း လက္ဝဲဘက္နံရံေပၚတြင္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

" အခုအက္ကြဲေၾကာင္းႀကီးက နံရံေပၚမွာေဒါင့္လိုက္ရွိေနတာပါ။ ဒီလိုဏ္ဂူပတ္ လမ္းက အမိုးမရွိတာရယ္၊ မိုးရာသီမွာ သဘာဝမိုးဒဏ္ေတြေၾကာင့္ အခုလိုအက္ကြဲသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အက္ ကြဲေၾကာင္းက အႀကီးႀကီး ဆိုေတာ့ အခ်ိန္မီမထိန္းသိမ္းရင္ နံရံကၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္ " ဟု ကုိယ္တိုင္ သြားၾကည့္ခဲ့သူ ရဟန္းေတာ္ ဥာဏ နိရဥၥရာသုိ႕ ေျပာသည္။

ကိုးေသာင္း ဘုရားေတာ္ၾကီးမွာ ဘုရား ရုပ္ထုေတာ္ ကုိးေသာင္း ကိန္း၀ပ္ စံပယ္ရာ ဂူပုထိုးေတာ္ၾကီး ျဖစ္ျပီး ရာစုႏွစ္ေျမာက္မ်ားစြာ မျပဳျပင္ပဲ ရွိေနခဲ့သျဖင့္ အခ်ိန္မွီ မျပဳျပင္က အေျခအေနမွာ ယခုထက္ ပိုဆိုးသြားႏိုင္ေၾကာင္း ရဟန္းေတာ္က ဆက္ေျပာသည္။

ကိုးေသာင္းပုထိုးေတာ္ၾကီး အတြင္း မျပဳျပင္ႏိုင္ေသးေသာ လိုင္ဂူမ်ား

" အတြင္းလိုဏ္ဂူႏွင့္ အျပင္လိုဏ္ဂူၾကား ၁ဝေပခန္႕အျမင့္ရွိတဲ့ နံရံေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အတြက္ ေရွးမူမပ်က္ တတ္ကြ်မ္းသည့္ပညာရွင္မ်ားနဲ႕ စနစ္တက် ျပဳျပင္ရန္ သက္ဆိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက စီစဥ္ဖို႕ လိုပါတယ္။"
ယခု ကိုးေသာင္းပုထိုးေတာ္ၾကီးအား ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွးေဟာင္းသုေတသနအဖြဲ႔မွ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ထားျပီး ျပဳျပင္ရန္ ဘတ္ဂ်က္ေငြ မရွိသျဖင့္ လက္ရွိ အခ်ိန္တြင္ ပုထိုးေတာ္အား မျပဳျပင္ဘဲ ပစ္ထားရေၾကာင္း သိရသည္။
ေျမာက္ဦးေရွးေဟာင္း သုေတသနဌနမွ ၁၉၉၆-ခုႏွစ္က ပုထိုးေတာ္ၾကီးအား စတင္ ျပန္လည္ တူးေဖၚခဲ့ရာ ၂၅ရာခိုင္ႏႈန္း ခန္႔သာ ျပီးစီးခဲ့ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕ေစတီပုထိုးေတာ္မ်ားမွာ နဂို အတိုင္းခ်ဳံႏြယ္ မ်ားဖံုးအုပ္ေနသည္ဟု သိရသည္။

ကိုးေသာင္းပုထိုးေတာ္မွာ ေျမာက္ဦးျမိဳ႕ နန္းေတာ္ရာကုန္း၏အေရွ႕ဘက္တမိုင္ခြဲခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိျပီးေအ ဒီ ၁၅၅၃-၁၅၅၆ ခုႏွစ္အတြင္း ရခိုင္ဘုရင္ မင္းတိကၡာက တည္ထားခဲ့ေသာ ပုထိုးေတာ္ၾကီး ျဖစ္ျပီး ဘုရားဆင္းထုေတာ္ (၉) ေသာင္း ကိန္း၀ပ္ စံပယ္ေနသျဖင့္ ကိုးေသာင္း ဘုရားေတာ္ၾကီးဟု အမည္ တြင္သည္။

Read More

ပုညေတာင္ဆီ ရည္လ်က္မလင္း

ႏုႏုရည္(အင္း၀)

၁၉၈၄ ခုႏွစ္ ဆရာေတာ္ကို ေနာက္ဆုံး ေတြ႕ရခဲ့ရတုန္းက။

ဧရာ၀တီျမစ္မ ျပင္က်ယ္ထဲကို မိုးစက္ မိုးေပါက္ေတြ ခုန္ေပါက္က်ဆင္း ေနၾကတယ္။ ေလကလည္းထန္ေနေတာ့ လႈိင္းေတြက တ၀ုန္း၀ုန္း။ စစ္ကိုင္းတံတား ႀကီးေအာက္က လႈိင္းေတြၾကားထဲမွာ ကြ်န္မတို႔ 'ငွက္' ကေလး တလူးလူး တလိမ့္ လိမ့္ျဖစ္ေနၿပီ။ လႈိင္းလုံးေတြကေန မ်က္ႏွာကို ျဖန္းခနဲ ျဖန္းခနဲ လာစဥ္တဲ့ ေရစက္ေလးေတြက ေအးစိမ့္ ေနတာပဲ။ ၾကည့္ပါဦး။ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေတြၾကားထဲမွာ ေရႊၾကက္ယက္ ေရႊၾကက္က်ရဲ႕ အလွ။

ဟိုမွာဘက္မွာ စစ္ကိုင္းမင္း၀ံေတာင္ရဲ႕ အလွ။

ငယ္ဘ၀ကတည္းက အျမဲျမင္ေတြ႕ စဲြလမ္းခဲ့တဲ့ ဒီျမင္ကြင္းဟာ ခုထိ လည္း မ႐ိုးႏိုင္ေသးပါလား။ ကြ်န္မ စဲြလမ္းေနတုန္းပါလား။

"မႈိင္းမႈိင္းရိပ္ေမွာင္ .. စြန္ေတာင္မွင္ ..ၿပိဳမွာေလလားမိုးရဲ႕ .. စိုးေအာင္ ခုပင္ ..အမၺဳန္ေမာင္ .. ဖန္အားေလ ရက္ႏွင္ .." ငွက္ဦးထိပ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေလးေလး ကိုေလးနဲ႔ ကြ်န္မခင္ပြန္းသီခ်င္း ၀ါသနာ အိုးႏွစ္ေယာက္က သီခ်င္းေအာ္ဆိုၾကတယ္။

ကြ်န္မတို႔ငွက္ကေလး ၀ါးခ်က္ဆိပ္ မွာ ဆိုက္ေတာ့ မိုးတိတ္သြားၿပီ။ ၀ါးခ်က္ ရြာထဲကေန အႏု႐ုဒၶါေခ်ာင္ကို ျဖတ္တက္ တာဟာ ပိုနီးသတဲ့။

ေက်ာက္တုံးေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ လူသြားလမ္း ေလးေပၚမွာ ေလးေလးကိုေလးက ေရွ႕ဆုံးက၊ သူ႔ေနာက္က ကြ်န္မခင္ပြန္း၊ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မ၊ ကြ်န္မေနာက္က ေမာင္သစ္နီ(အင္း၀)၊ မင္းမင္းနီနဲ႔ ကိုခက္ေမာင္(အင္း၀)၊ ကြ်န္မတို႔တစ္ ေတြ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသား သီတင္းသုံးရာ အႏု႐ုဒၶါ ေခ်ာင္ဆီကို တက္ၾကတယ္။

"ဆရာေတာ္ ေခ်ာင္က တကယ့္ကို ေခ်ာင္က်တာပဲေနာ္" "ဒါေပမယ့္ ဒီေခ်ာင္က ေတာင္ေပၚမွာ စတည္တဲ့ ေခ်ာင္ကိုးေခ်ာင္ထဲမွာ ပါတယ္" ေလးေလးကိုေလးက သူ႔အက်င့္ အတိုင္း သီခ်င္း၊ ကဗ်ာ၊ စာတိုစာစေတြ ကို မနားတမ္းတတြတ္တြတ္ ရြတ္ဖတ္ လာရာက 'ပိေတာက္ေရႊ၀ါ၊ ေကာ႑ည ႏွင့္၊ ပရကၠမႏု႐ုဒၶါ၊ ပဘာေဗာဓိ၊ လြန္သာ ယာတယ္။

ယုန္ျဖဴေ၀ါဟာ ဥပါဠိ။ ဓူတင္က်င့္ျမတ္၊ မာန္မ်က္ေႁခြတယ္။ ဈာန္မဂ္အေျခ၊ ကိုးေခ်ာင္သမိုင္း အရွိ တဲ့။ အဆိုေလးရွိတယ္။ စစ္ကိုင္းေခ်ာင္မွာ စတည္တဲ့ ေခ်ာင္ကအားလုံးေခ်ာင္ကိုး ေခ်ာင္။ ပိေတာက္ေခ်ာင္၊ ေရႊ၀ါေခ်ာင္၊ ေကာ႑ညေခ်ာင္၊ ပရကၠမေခ်ာင္၊ အႏု႐ုဒၶါ႐ုံေခ်ာင္၊ ပဘာေခ်ာင္၊ ေဗာဓိ ေခ်ာင္၊ ယုန္ျဖဴေခ်ာင္၊ ဥပါဠိေခ်ာင္၊ ဆရာေတာ္ေရႊကိုင္းသားေတာင္ ဟိုတုန္း က လူထု သတင္းစာမွာ စစ္ကိုင္းေတာင္ ႐ိုးက ေခ်ာင္ကိုးေခ်ာင္ဆိုၿပီး ေရဖူးေသး တယ္။

"ဆရာေတာ့ အႏု႐ုဒၶါက ေခ်ာင္ဆက္ ေ၀းၿပီး ေအးခ်မ္းတာေတာ့ ေကာင္းပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္လြန္းလွတယ္" "ေအးေပါ့-ဒါေၾကာင့္လည္း ဓားျပ တိုက္ခံရတာေပါ့။ ဓားျပက ေအးေအး ေဆးေဆး၊ ၿခိမ္းေျခာက္႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ရွာေဖြယူေနတာေတာင္ ဘယ္ကမွ် မၾကားဘူး" "ဓားျပကလည္း ႐ိုက္စရာ ရွားလို႔ ေလးေလးရယ္၊ ေခါင္းမွ႐ိုက္ရတယ္လို႔။ ခုဆရာေတာ့္ စိတ္အေျခအေနေကာ ဘယ္လို ေနတယ္ရယ္မသိ" "ဆရာေတာ္ စိတ္ထိခိုက္သြားတာက ေခါင္း႐ိုက္ခံရတာထက္ ဓားျပက ပိုက္ဆံ မေပးရင္ သူ႔ေက်ာင္းကို မီးနဲ႔႐ႈိ႕မယ္ လုပ္ လို႔ ေက်ာင္းမီး႐ႈိ႕ရင္ သူ႔စာအုပ္ေတြကုန္ ခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး သိပ္လန္႔သြားရွာတာ။

ေခါင္းထိတာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ" ဆရာေတာ္မွာ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာရယ္၊ ဘုန္းႀကီးက်င့္၀တ္ သိကၡာရယ္၊ သူ႔စာအုပ္ေတြရယ္ကလဲြရင္ ဘာမွမရွိရွာဘူးဆိုတာ ဓားျပေတြ မသိ ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသား ဟာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာလည္းျဖစ္ လို႔ ပိုက္ဆံေတြေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ဆရာေတာ္ ဆီကို ဟိုကဒီက ဧည့္သည္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးလာၾကတာမို႔ ပိုက္ဆံေတြ ေတာ့ ရွိမွာပဲလို႔မ်ား ဓားျပထင္ေလေရာ့ သလားမသိ။ ဆရာေတာ္ကို ေနေကာင္းထိုင္သာ ေတြ႕ရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း တ႐ုတ္ စံကားပြင့္ေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ေႂကြက်ေနတဲ့ အုတ္ေလွကား အျမင့္ႀကီး ကေန ေခ်ာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကတယ္။

ဆရာေတာ္က ေခ်ာင္တည္စက ရွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းႀကီးေပၚမွာ သီတင္းမသုံးဘူး။ ေက်ာင္းႀကီးကို ဆရာေတာ္ စုေဆာင္း ထားတဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ ထည့္ ထားၿပီး ေသာ့ခတ္ပိတ္ထားတယ္။

ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းႀကီးေဘးက ေက်ာင္းငယ္ေလးထဲမွာပဲ တစ္ပါး တည္း သီတင္းသုံးတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းေလးေပၚ တက္သြားေတာ့ ဆရာေတာ္က သူ႔အိပ္ရာေလးေပၚမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္လို႔။

အိပ္ရာေလးက ဘုရားခန္းေအာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ၊ သင္ျဖဴးေလး တစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ ေကာ္ေဇာ ေလး တစ္ထပ္ခင္းလို႔ ေခါင္းအုံးေလး က တစ္လုံး၊ ေစာင္ေလးတစ္ထည္ကလည္း ေျခရင္းမွာ ေခါက္လ်က္သား၊ ဆရာေတာ္ ႐ုပ္ရည္ဟာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္နဲ႔ မမွ် ေအာင္အရြယ္တင္ႏုပ်ဳိေနတုန္းပါ။

ဒါေပမယ့္ မ်က္လုံးေတြကေတာ့ ရီေ၀ေန ၿပီး မၾကာခဏ လာေနက် ေလးေလးကို ေလးတို႔ကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနတယ္။

"အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔ဘုရား ကိုေလးတို႔" ေလးေလးကိုေလးက ဦးခ်ရင္းေျပာလိုက္ေတာ့မွ- "ဪ-ေအး၊ ကိုေလးလား" တဲ့။

"အရွင္ဘုရား သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ရန္ကုန္ကလာၾကတာ၊ ေအာင္ေက်ာ္တိုး တဲ့၊ ႏုႏုရည္တဲ့၊ ႏုႏုရည္က ခုစာၾကည့္ တိုက္ပညာ သင္တန္း တက္ေနတာ။ အဲဒါ စာတမ္းျပဳစုဖို႔အတြက္ ႏုႏုရည္က ဆရာေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို စာစု စာရင္းလုပ္ခ်င္တယ္တဲ့။ သူ႔ဟာသူလည္း ရွာတယ္။ ခုဆရာေတာ္ဆီကလည္း ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္၊ ကူးခ်င္ မွတ္ခ်င္တယ္ ဘုရား"

"ဪ-ဦးေသာ္ေကာင္းတို႔ဆီက ေပါ့။ ဦးေသာ္ေကာင္း သိတယ္" ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ ဆရာေတာ္ သတိရ ေသးတာပဲ။

ကြ်န္မ၀မ္းသာအားရနဲ႔ "တင္ပါ့ဘုရား၊ ဆရာဦးေသာ္ေကာင္းက တပည့္ေတာ္တို႔ ဆရာပါဘုရား"လို႔ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ဆရာေတာ္က အိပ္ရာ ေပၚကေန ဖ်တ္ခနဲထၿပီး နံရံမွာ ကပ္႐ိုက္ ထားတဲ့ စင္ေတြေပၚက လူထုသတင္းစာ ေဟာင္းေတြ၊ ေရႊမန္းေအာင္စည္ သတင္း စာေဟာင္းေတြ၊ တျခားဖုန္တက္ေနတဲ့ သတင္းစာေဟာင္းမ်ားစြာ ခ်ခိုင္း၊ ရွာခိုင္း ေတာ့တာပဲ။ ပါးစပ္ကလည္း တတြတ္ တတြတ္နဲ႔။

"မသိမ္းႏိုင္ဘူး၊ မသိမ္းႏိုင္ဘူး။ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ကူး ကူး၊ ေတြ႕ရဲ႕လား။ ေမ့လိုက္တာ။ အရင္လို မွတ္ဉာဏ္ မေကာင္းဘူး။ ေျပာျပခ်င္တယ္၊ ေျပာျပ ခ်င္တယ္" ကြ်န္မတို႔ သတင္းစာေတြ လွန္ေလွာ ရွာေဖြၿပီး ကူးေနတုန္း ဆရာေတာ္က ကြ်န္မနားလာရပ္ၿပီး လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ "ကတ္ျပား၊ ကတ္ျပား၊ ကတ္ျပားေလးေတြ နဲ႔ မကူးဘူးလား"တဲ့။

ကြ်န္မ သိပ္အံ့ဩ သြားတယ္။ ဆရာေတာ္ သုေတသန ထုံးစံေတြကို မေမ့ေသးဘဲကိုး။ သုေတ သနလုပ္ရာမွာ အခ်က္အလက္ေတြကို ေရးမွတ္တဲ့ ၈ လက္မ x ၅ လက္မ၊ ၅ လက္မ x ၃ လက္မ ကတ္ျပားေလးေတြ ကို ဆရာေတာ္ မွတ္မိေနေသးတာပဲ။

သတင္းစာေတြျပၿပီးေတာ့ သူ႔အိပ္ရာ ေဘးက ဗီ႐ိုေလးထဲမွာ ေသာ့ခတ္သိမ္း ဆည္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စိတ္လို လက္ရျပျပန္ တယ္။

အဲဒီထဲမွာ ဆရာ ေတာ္ေဆာင္းပါးေတြပါတဲ့ ႀကီးပြားေရး မဂၢဇင္းေပါင္းခ်ဳပ္ အထူႀကီးတစ္အုပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ ကြ်န္မသိပ္ေပ်ာ္သြားမိ တယ္။

အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကြ်န္မ မေမာႏိုင္ဘူး။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကြ်န္မ စုေဆာင္းလာခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ကို တင္ထားတဲ့ ၈ လက္မ ထ ၅ လက္မ ကတ္ျပားေတြနဲ႔အတူ ႀကီးပြားေရး မဂၢဇင္း ေပါင္းခ်ဳပ္ႀကီးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေလွာ မိတယ္။

x x x x x x

ဆရာေတာ္က သုေတသန သမား။ စာေရးဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ကာတြန္း ဆရာဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ သူပါ။

ဆရာေတာ္ကို ေရႊကိုင္းသားဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္နဲ႔ စာေရးဆရာတစ္ ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္မလက္လွမ္းမီသမွ် ေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္ရင္းေလးစားခဲ့ ရတာ။ ဆရာေတာ္ စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ေမြးေတာင္ မေမြး ေသးပါဘူး။ ကံအားေလ်ာ္စြာ စာၾကည့္ တိုက္ပညာသင္တန္းက စာေရးဆရာ စာစုစာရင္း လုပ္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဆရာ ေတာ္ ေရႊကိုင္းသားစာစုစာရင္းလုပ္ဖို႔ ကြ်န္မေရြးလိုက္တယ္။

ကြ်န္မစၿပီး ေလ့လာတာနဲ႔၊ စုေဆာင္းတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္ နက္ ဆရာေတာ္အႏုပညာအေၾကာင္း ကို အံ့ဩစရာေကာင္းေအာင္ သိလာရ ပါတယ္။ ဆရာေတာ္မွာ ကေလာင္ခဲြေတြ လည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ 'ဦးေသာဘိတ၊ ေရႊကိုင္းသား၊ ရတနာပုံဘိုးမွတ္စု၊ မွတ္စု ေမာင္၊ လႈိင္ခင္ေအး(မႏၲေလး)'ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးစုံကို ေရးခဲ့တယ္။

'ေမာင္ထြန္းလႈိင္၊ ထြန္းလႈိင္'ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ပန္းခ်ီဆဲြတယ္၊ ဓာတ္ပုံ ႐ိုက္တယ္။ ကာတြန္းဆဲြတယ္။ ရွားရွား ပါးပါး ကေလာင္အမည္ တစ္ခုကေတာ့ 'ကိုလူပ်ဳိ'တဲ့ ႀကီးပြားေရးမဂၢဇင္း (၁၉၃၈၊ တဲြ ၆၊ မွတ္ ၄) မွာ'ေတာင္နီသနပ္ခါး'ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္တည္းကိုပဲ ေရးခဲ့တာ ပါ။ ဆရာေတာ္ဟာ ေဆာင္းပါး ေရးတဲ့ ေနရာမွာ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကို ေရးႏိုင္႐ုံတင္မဟုတ္ဘူး။

ပန္းခ်ီတို႔၊ ကာတြန္းတို႔၊ ဓာတ္ပုံတို႔မွာလည္း ထူးခြ်န္ ျပန္တာပဲ။ ႏိုင္ငံတကာဆုရ ဓာတ္ပုံ သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို ဆရာ ေတာ္ အမ်ဳိးသားစာေပဆုရခဲ့တဲ့ 'ဆင္ ယင္ထုံးဖဲြ႕မႈ' စာအုပ္ထဲက ပန္းခ်ီပုံ အားလုံးဟာ မ်က္ႏွာဖုံးကစၿပီး ဆရာ ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးဆဲြ ခဲ့တာပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ စိတ္၀င္စားစရာ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးစုံကို တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ၿပီး ကတ္ျပားေပၚတင္ရင္း ဆရာ ေတာ္ကို ပိုလို႔ေလးစားၾကည္ညိဳရပါ တယ္။

x x x x x x

ဘယ္ကဟာေတြလဲ သြားၾက .. မလာၾကနဲ႔ .. ေက်ာင္းေပၚမွာတင္ ကြ်န္မတို႔ ေျခ လွမ္းေတြ တုံ႔ခနဲရပ္သြားၾကတယ္။

ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေလးအ၀ကေန ကြ်န္မတို႔ကို စိန္းစိန္းၾကည့္လို႔၊ ကြ်န္မ တို႔မွာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ အေရးထဲမွာ ဒီအေခါက္ ေလးေလးကိုေလးက လည္း မပါ။ "အရွင္ဘုရား ..တပည့္ေတာ္တို႔ပါ။ ခဏကေလး ..." "ေအး..ခဏကေလးဆို ခဏက ေလးပဲေန။ ဘုရားဖူးၿပီးျပန္ၾက။ ငါကေတာ့ စကားမေျပာဘူး" ဆရာေတာ္က ကြ်န္မတို႔ကို လမ္းဖယ္ ေပးၿပီး အိပ္ရာေလးေပၚမွာ သြားထိုင္ တယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း ကုပ္ကုပ္ေလး ေတြ ၀င္ထိုင္ၿပီး ဦးခ်လိုက္ၾကတုန္း ဆရာေတာ္က ႐ုတ္တရက္ ... "ငါ..သတ္ေသေတာ့မလို႔၊ သတ္ ေသေတာ့မလို႔ သိရဲ႕လား" "အို ..အရွင္ဘုရား" ကြ်န္မတို႔ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ဆရာေတာ္ကို ၾကည့္မိၾကတယ္။ ငုံ႔ထားတဲ့ ဆရာေတာ္ ေခါင္းက ေမာ့လာၿပီး ကြ်န္မ တစ္သက္မွာ စိတ္ထိခိုက္စရာအေကာင္း ဆုံးမ်က္ႏွာတစ္ခုကို ျမင္ရတယ္။ "ငါ့စာအုပ္တစ္အုပ္ ေပ်ာက္ သြားၿပီ။ ငါသိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စာအုပ္။ ႀကီးပြားေရး မဂၢဇင္းေပါင္းခ်ဳပ္ေလး မရွိေတာ့ဘူး ငါသိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ" ဆရာေတာ္က ေျပာေျပာ ဆိုဆို ၀ုန္းခနဲ လွဲအိပ္ပစ္လိုက္ၿပီး သကၤန္းကို ေခါင္းၿမီးျခံဳပစ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္မမွာ ကပ်ာကယာ ေရွ႕ကိုတိုးသြားရင္း လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ကို အျမန္ထုတ္ ခ်ၿပီး။

"အရွင္ဘုရား..အရွင္ဘုရား.. ဒီမွာဘုရား၊ စာအုပ္ကတပည့္ေတာ္ကို တစ္ျမန္ေန႔က အရွင္ဘုရား ငွားလိုက္တာေလ။ စာစုစာရင္း လုပ္ဖို႔ေလဘုရား" အို ... ဆရာေတာ္ခမ်ာ ျမန္လိုက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း၊ ၀ုန္းခနဲထၿပီး စာအုပ္ကိုေကာက္ ယူလိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း ၀င္းသြားတာပဲ။ "ေတာ္ေသးရဲ႕၊ ေတာ္ေသးရဲ႕၊ စာအုပ္ ျပန္ရေပလို႔၊ ေအးသိၿပီ၊ သိၿပီ။ ဒကာမ ေလးတို႔ကို ကိုေလး ေခၚလာတာေလ။ ခုသူမပါဘူးလား။ ကဲ..ဘာကူးခ်င္ ေသးလဲေျပာ" ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲႏူးညံ့သြားတဲ့ ဆရာေတာ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မ စိတ္မ ေကာင္း ျဖစ္ရတယ္။

ဘုရား..ဘုရား ဒီေန႔သာ ကြ်န္မ မလာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဆရာေတာ္ဘုရား ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေန ရွာပါမလဲ။

ဆရာေတာ္ ေမာင္ထြန္းလႈိင္ဘ၀က မွတ္ဉာဏ္ေကာင္းလြန္းလို႔ ေနရာတကာ မွတ္လြန္းသားလြန္းလို႔ သူ႔ဆရာေက်ာက္စာ၀န္ ဦးျမက 'မွတ္စုေမာင္'လို႔ နာမည္ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မ သတိရေနမိတယ္။

ဆရာေတာ္ကေတာ့ ခုနက ျဖစ္တာေတြကို ဘာမွ မသိေတာ့ ေလဟန္ ျပံဳး ျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ကို စကားေတြေျပာ၊ ဓာတ္ပုံေတြျပၿပီး ကြ်န္မတို႔ ျပန္မယ္ဆို ေတာ့ ဥမင္ကိုးဆယ္အထိ ဇြတ္လိုက္ပို႔ တယ္။

ပရကၠမေခ်ာင္ကို ျဖတ္ၿပီး ဥမင္ ကိုးဆယ္ ဆင္းခါနီးေနရာေလးမွာ ကြ်န္းဖိုပင္ေလးႏွစ္ပင္ရွိတယ္။

ဆရာ ေတာ္ဟာ သူ႔ဒကာ ဒကာမ စာေပမိတ္ ေဆြေတြလာရင္ ဒီကြ်န္းဖိုပင္ေလး ႏွစ္ပင္နား အျမဲလိုက္ပို႔ ႏႈတ္ဆက္တတ္သတဲ့။

အဲဒီေန႔ကလည္း ကြ်န္းဖိုပင္ေလးႏွစ္ပင္ နားမွာ ဆရာေတာ္ရပ္ၿပီး ကြ်န္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္တယ္။

"လာခဲ့ၾကဦးေနာ္"တဲ့။

x x x x x x

စာေရးစားပဲြေပၚမွာ ကတ္ျပားေတြ၊ စာရြက္ေတြ ေရာေထြးျပန္႔က်ဲေနၾက တယ္။ စားပဲြရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ကြ်န္မရဲ႕ ေရးလက္စ ပထမဆုံး လုံးခ်င္း၀တၳဳ စာမူ။

တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ စိမ္းျပာေရာင္ ကတ္ျပားေလးေတြနဲ႔ စနစ္တက် ျပဳစုရ မယ့္ စာစုစာရင္းအခ်က္အလက္ေတြ။ ကြ်န္မ၀တၳဳေရးရင္ သုံးလေလာက္ ၾကာမယ္။ ဒီပလိုမာဘဲြ႕အတြက္ စာတမ္း ကလည္း သုံးလပဲ အခ်ိန္ရွိေတာ့တယ္။

ဒီသုံးလကို ကြ်န္မစာတမ္းေရးရင္ ကြ်န္မဘဲြ႕တစ္ခုရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ၀တၳဳမေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မ ဘာလုပ္မလဲ။

စာၾကည့္တိုက္ မႉးလုပ္မလား၊ စာေရးဆရာလုပ္မလား။

ခက္တာပဲ.. ကြ်န္မသရီးတြမ္တီး လည္း မလိုခ်င္ဘူး။

ႏိုင္ငံျခားလည္း မသြားခ်င္ဘူး။

တစ္ရက္မွလည္း မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ငါးျပားပဲရရ ကြ်န္မစာေရးဆရာပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။

စာၾကည့္တိုက္မႉးေတြ အမ်ားႀကီး ေမြးထုတ္ႏိုင္ေပမယ့္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ လြယ္ပါသလား။

ကြ်န္မျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ စားပဲြကို ရွင္းလိုက္တယ္။

စာစုစာရင္း ကတ္ျပား ေလးေတြကို အိတ္တစ္လုံးထဲမွာ အသားသိမ္း၊ က်န္တဲ့ကတ္ျပားအလြတ္ ေလးေတြကိုေတာ့ စားပဲြေပၚက ၀တၳဳ
စာမူေပၚတင္တယ္။

ဒီကတ္ျပားေလးေတြကို ၀တၳဳေရးဖို႔ ကြင္းဆင္းတဲ့အခါ မွာ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းေရးမွတ္ဖို႔အတြက္ အသုံးျပဳရမယ္ေလ။

x x x x x x

၁၃၄၉ ခု၊ ၀ါဆိုလဆန္း ၄ ရက္ (၂၉-၆-၈၇) တနလၤာေန႔က ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသား ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီတဲ့။

ေလးစားၾကည္ညိဳဖြယ္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္၊ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္၊ ဓာတ္ပုံဆရာတစ္ေယာက္၊ ကာတြန္း ဆရာ တစ္ေယာက္ကို ကြ်န္မတို႔ ဆုံး႐ႈံး ခဲ့ရၿပီ။

ထူးခြ်န္ထက္ျမက္တဲ့ အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ပိုင္းတစ္စစုေဆာင္း လက္စ အႏုပညာလက္ရာစာစု စာရင္း ေဟာင္းေတြကို ကြ်န္မ ျပန္ထုတ္ၾကည့္ မိတယ္။

သူလြန္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႔အႏုပညာ လက္ရာအားလုံးဟာ တစ္ေနရာမွာ စာရင္းေလးတစ္ခုအျဖစ္ တစ္စုတစ္ စည္းတည္း ရွိေနသင့္ တာေပါ့ေနာ္။

အရွင္ဘုရား .. တပည့္ေတာ္ရဲ႕ တာ၀န္မေက်မႈ အတြက္ ဦးခိုက္ေတာင္းပန္ပါရေစ ဘုရား။

အရွင္ဘုရားဟာ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျပည္သူအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါၿပီး။

တပည့္ေတာ္ ဟာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ကို ခုမွစၿပီ ထမ္းေဆာင္စပါဘုရား။

အရွင္ဘုရားဟာ လြတ္လပ္ျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၊ အနစ္နာခံျခင္းတို႔ကို သိနားလည္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ ေယာက္မို႔ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ စာေရးဆရာ ဘ၀ကို စာနာၿပီး တပည့္ေတာ္ရဲ႕ တာ၀န္ မေက်မႈအတြက္ ခြင့္လႊတ္နားလည္ႏိုင္ ပါေစ အရွင္ဘုရား။

x x x x x

ေရွ႕လာမယ့္ႏွစ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ဟာ ၁၉၁၂ မွာ ေမြးဖြားတဲ့ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသားရဲ႕ အသက္ ၁၀၀ ျပည့္၊ ေမြးေန႔ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္တဲ့ ႏွစ္ပါ။

မႏၲေလးႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္တို႔၊ အင္း၀ ႏွစ္ ၆၀၀ ျပည့္တို႔ကို တစ္ျပည္လုံးကို အသိ ေပးႏႈိးေဆာ္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေသာ ဘိတ (ေရႊကိုင္း သားဆရာေတာ္) ေမြးဖြားခဲ့တာ ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူသားေတြအတြက္ အမ်ဳိးသားေရး တာ၀န္တစ္ရပ္လို သေဘာ ထားၿပီး သုေတသနလုပ္ခဲ့၊ စုခဲ့၊ ေဆာင္းခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကြင္းေပါင္းစုံ (သမိုင္းက်မ္းစာအုပ္မ်ား၊ ဆင္ယင္ ထုံးဖဲြ႕မႈ၊ ဓာတ္ပုံ၊ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ နကၡတ္တာရာ၊ ငွက္မ်ားအေၾကာင္း)က မ်ားစြာေသာ ဗဟုသုတ၊ မွတ္စုမွတ္ရာ ေတြဟာ ကြ်န္မတို႔ ေႏွာင္းလူေတြအတြက္ အက်ဳိးမ်ားလွပါတယ္။ ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္။

၁၉၈၇ ခုႏွစ္ ဆရာေတာ္ ပ်ံလြန္ေတာ္ မူတုန္းကလည္း ကြ်န္မတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ အပစ္နဲ႔ကိုယ္ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ ဆရာေတာ္ကို ေတာင္းပန္ ကန္ေတာ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ေရွ႕လာမည့္ႏွစ္ ၂၀၁၂ မွာ က်ေရာက္ မယ့္ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ရာျပည့္ေမြးေန႔ကို မေမ့မေလ်ာ့ထိုက္ပဲ ေမ့ေလ်ာ့ေနသူေတြ ကို အျပစ္ ဆိုၾကစတမ္းဆို ကြ်န္မဟာ အျပစ္ဆိုတာကို ေရွ႕ဆုံးက ခံရမယ့္သူပါ။

ခုလည္း ဆရာေတာ္ကို တစ္ခါထပ္ၿပီး ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ရျပန္ပါၿပီ။ တစ္ခု လည္း ကြ်န္မစဥ္းစားမိတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို မေမ့မေလ်ာ့ထိုက္ဘူးလို႔ ထင္တဲ့ သူေတြစုၿပီး လူသားေတြအတြက္ပဲ အက်ဳိးရွိရာ ရွိေၾကာင္းလည္း ျဖစ္မယ့္ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ရာျပည့္ပဲြကေလးကို ေရွ႕ႏွစ္က်ရင္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ကြ်န္မ တို႔ေတြ ၀ိုင္းၾကရင္မေကာင္းေပ ဘူးလား။

Read More