ခံစားခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္မယ္....

စည္သူလြင္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ၾကားဖူးမယ္ထင္တယ္။
'' ႏွလံုးသားနဲ႔ အသက္ရွင္ခဲ့... စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မေျပာလိုက္နဲ႔... အခ်စ္ဆံုးမင္းကို ေ၀းသြားမွာ စိုးတယ္ ''...တဲ့။
၁၉ နာရီ ၁၈ မိနစ္အေခြထဲမွာ ပါတယ္...ထင္တာပဲ။ သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏွလံုးသားနဲ႔ အသက္ရွင္တယ္..ဆိုပဲ။

လင္းေရာင္ဆိုတဲ့ က်ဳပ္ကလဲ အဲဒီလိုပဲဗ်။ ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲ အသက္ရွင္ခ်င္တယ္။ ခံစားခ်က္ကိုပဲ အဓိကထားတယ္။
အရံႈးအျမတ္တြက္ဖို႔အတြက္ ေငြေတြ၊ ေရႊေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ ပကာသနေတြနဲ႔ စိတ္တြက္တြက္ရတာကို မုန္းတယ္။
ဘ၀ရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလဲ ႏွလံုးသားနဲ႔ ရင္းၿပီး ခ်ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။
အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ....။
မွားလိုက္တာလဲ ေသာက္ေသာက္လဲပဲ။

က်ဳပ္ဘယ္ေလာက္ထိ ခံစားတတ္ခဲ့သလဲ ေျပာျပရဦးမယ္။
ငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကည့္ရဲတဲ့ ဗီြဒီယိုကားေတြရွိသဗ်။
ဘယ္.......သရဲကားေတြ ...စိတၱဇလူသတ္ကားေတြဟုတ္မလဲ။
'' မ်က္ရည္လြယ္သူမ်ား လက္ကိုင္ပု၀ါ ေဆာင္လာပါ'' ဆိုတဲ့ကားမ်ဳိးေတြေပါ့။
ၾကည့္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ။ ငိုရလြန္းလို႔ေလ။
က်ဳပ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ဗီဒီယို ရႈိးရံုေတြက အဲဒီလို သတိေပးၿပီးမွ ဒရာမာကားေတြျပတာ။
အဲဒီကားမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ မသိလို႔မ်ား ၾကည့္မိရင္ေတာ့လား။
ဇာတ္ကားထဲက မင္းသမီးနဲ႔ မင္းသားကေတာ့ ဘယ္လိုေနတယ္ မသိဘူး။
က်ဳပ္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြ ျပန္ျပန္ေတြးၿပီး မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ ညအထိ ထိုင္ငိုေတာ့တာ..။
မွတ္မွတ္ရရ... က်ဳပ္အငိုရဆံုး ဇာတ္ကားႏွစ္ကားရွိတယ္။
ဘဘဦးသုခရိုက္တဲ့ ဘ၀သံသရာဆိုတဲ့ကားနဲ႔ ေခြးလိမ္မာပါ၀င္သည္ဆိုတဲ့ ကုလားကား။
ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ..။
စိတ္ခိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြေတာင္ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်တဲ့ ကားေတြေပါ့။
ဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး..။ ငိုရတာေတာ့ မွတ္မိေသးတယ္။
ဘ၀သံသရာကားမွာ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ေအာင္ထြန္းေလးက ငို။
အျပင္မွာ က်ဳပ္ကလဲ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ ငို။
ကုလားေတြကလည္း ဇာတ္လမ္းထဲမွာ  တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနေအာင္  ကၿပီး ငို။
က်ဳပ္ကလဲ ရံုထဲမွာ မ်က္ရည္သုပ္လိုက္ ႏွပ္ေခ်းသုပ္လိုက္ ဖင္ေဆာင့္ၿပီးေတာ့ကို ငိုတာ။
အဲဒီကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္.။ ငိုစရာအရမ္းေကာင္းတဲ့ ကားေတြဆို လံုး၀ မၾကည့္ေတာ့ဘူးလို႔။
အသတ္အပုတ္ ဖိုက္တင္ခန္းေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့က်ဳပ္ဟာ
ဂ်ပန္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြကို ေတာ္လွန္တဲ့ သီဟတင္စိုးကားေတာင္ မၾကည့္ဘူး။
အဲလူႀကီးက ေတာ္လွန္းေရးလုပ္ရင္း အရမ္းငိုလြန္းလို႔။

ထားပါ..။ က်ဳပ္အဓိက ေျပာခ်င္တာက...ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္လြန္းလို႔ မွားခဲ့ရတဲ့ အမွားေတြအေၾကာင္းေပါ့။
ဒီလိုဗ်.....သံုးတန္းေအာင္ေတာ့ က်ဳပ္ကိုရင္ ၀တ္ရတယ္။
က်ဳပ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ ရွင္ျပဳပြဲပါပဲ။ အၿငိမ့္ေတာင္ ပါေသး။
သိတဲ့အတိုင္း က်ဳပ္က ဖတဆိုး။
အေဖက တစ္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ဆံုးသြားတာ။
အေမက အဲဒီအခ်ိန္ထိ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးပဲ..က်ဳပ္ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္လာတာဆိုပါေတာ့။
ဖခင္ေနရာမဲ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီ က်ဳပ္ရွင္ျပဳတဲ့ေန႔ကိုလဲ အသည္းစြဲေအာင္ မွတ္မိေနတယ္။
က်ဳပ္က ျမင္းေပၚမွာ။
အေမက က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သကၤန္းအိုးေလး ပိုက္လို႔။ က်ဳပ္အဖိုးက သပိတ္ကေလးလြယ္ရတာေပါ့။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားခဲ့တဲ့ျမင္ကြင္းက က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ တစ္သက္စာ အမွတ္တရပါ။
အခုျမင္ရင္ေတာင္ မမွတ္မိႏိုင္တဲ့ အေဖကို အဲဒီေန႔က သတိရလိုက္တာဗ်ာ။
မိစံုဖစံု ရွင္ျပဳပြဲေတြဆို အေဖအေမက သပိတ္၊ သကၤန္းပိုက္ၿပီး လိုက္ရတာမို႔လား။
အေဖ့ကို သတိရေနတဲ့ က်ဳပ္အေမကလည္း ၿပိဳေတာ့မယ့္ မိုးလိုပဲ မ်က္နာေလးကို ညိဳလို႔။
က်ဳပ္ကြယ္ရာမွာ ခိုးခိုးၿပီး မ်က္ရည္က်ေနတာလဲ က်ဳပ္က ေတြ႕ထားတာကိုး။
ေက်ာင္းေရာက္လုိ႔ ဆံခ်ေတာ့ အေမက စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။
က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သဘက္ကေလးကိုင္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္က်။
က်ဳပ္အဖိုးကလည္း သဘက္စ တစ္ဖက္ကိုင္ၿပီး သူ႔သမီးကို အံ့ႀကီးႀကိတ္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္း။
အေမကလည္း ငို။ က်ဳပ္ကလည္း ငို။ က်ဳပ္အဖြားကလည္း ငို။
ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ေတြကလည္း ငို။ ရွင္ျပဳပြဲလိုက္တာတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကလည္း က်ဳပ္တို႔ကို သနားၿပီးငို။
ဆံခ်ေပးတဲ့ ဦးဇင္းေလးပါ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲၿပီး ငိုသဗ်ာ။
က်ဳပ္လဲ ရွင္ေလာင္းလွည့္ကတည္းက ငိုလိုက္ရတဲ့ အငိုဟာ ေရစက္ခ်ၿပီး အမွ်ေ၀ၿပီးတဲ့အထိ မၿပီးဘူး။
ခံစားရလြန္းလို႔ပါဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ..ကိုရင္ေလး ဘ၀ေရာက္ေတာ့ ေန႔တိုင္းဆြမ္းခံထြက္ရသဗ်။
ဆရာေတာ္ႀကီးက ကိုရင္ဆိုတာ ဆြမ္းခံစားမွ ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုသကိုး။
က်ဳပ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ရွိတဲ့ လမ္းထဲက တစ္အိမ္မက်န္ေအာင္ ဆြမ္းခံတာပဲ။
တစ္လမ္းလုံးက က်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္ေတာ့ ကိုရင္ေလး....  ကိုရင္ေလးဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းသပိတ္ျပည့္ေအာင္ ဆြမ္းေလာင္းေပးၾကတယ္။
ေက်ာင္းမွာဆို ဆရာေတာ္ႀကီးကလြဲရင္ ဆြမ္းကြမ္းအရဆံုးက က်ဳပ္ပဲ။ တကယ္ေျပာတာ။
တစ္ရက္.. ဆြမ္းခံထြက္လာေတာ့ လမ္းထိပ္မွာ ဒကာမႀကီးမက်င္က က်ဳပ္ကို ထြက္ေစာင့္ေနတယ္။
လက္ထဲမွာ ဗလာစာအုပ္ေလးေတြ ကိုင္လို႔။
အဲဒီ မက်င္ဆိုတာက ရန္ကုန္က တရုတ္မ ေခ်ာေခ်ာေလး။ သူ႔ေယာက်ာ္းဦးေလးေထြးနဲ႔ ရၿပီး က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတာ။
ဦးေလးေထြးဆိုတာက က်ဳပ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ လူႀကီးဗ်။ သူကလဲ က်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။
က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္က ရပ္ကြက္ေဘာလံုးပြဲဆိုတာရွိရင္ က်ဳပ္ကို ပခံုးေပၚတင္ၿပီး ေခၚေခၚသြားတတ္တဲ့ ဦးေလးေထြး။
က်ဳပ္ကစားဖို႔ သစ္သားဂ်င္ေတြ .. ဒိုင္ခံထြင္းေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
မပ်င္းမရိ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ အသံထြက္ဖက္ျပေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
ေက်ာင္းသြားရင္ သူေရာင္းတဲ့ ေပါက္ဆီေတြေန႔တိုင္းထည့္ထည့္ေပးတဲ့ ဦးေလးေထြး။
က်ဳပ္ေက်ာင္းမွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ထိပ္ေပါက္လာေတာ့ ေဒါသေတြျဖစ္ၿပီး နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးခဲ့တဲ့ ဦးေလးေထြး။
အခုေတာ့ ေဆးရံုေပၚမွာတဲ့။
သူ႔မိန္းမ ဒကာမႀကီး မက်င္က ေျပာေျပာၿပီးငိုတာ။
အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ေသြးေတြအန္တာ အမ်ားႀကီးပဲ..တဲ့။

'' ကိုရင္ေလးရယ္...ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဦးေလးေထြးကို ဆုေတာင္းေပးပါဦး။
အခုေဆးရံုေပၚမွာ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္တဲ့ ဦးေလးေထြးက ကိုရင္ေလးကို ကန္ေတာ့ခ်င္ရွာလို႔ ခဏခဏေမးေနရွာတယ္''....တဲ့။

က်ဳပ္မလဲ.. ခုႏွစ္ႏွစ္သား ရဟႏၱာမွ မဟုတ္တာပဲ။ သိတဲ့အတိုင္း မ်က္ရည္က လြယ္လြယ္ဆိုေတာ့ ငိုၿပီေပါ့။
ဦးေလးေထြးကို က်ဳပ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခ်စ္တာ။ က်ဳပ္မိသားစုၿပီးရင္ အခ်စ္ဆံုး သူစိမ္းလို႔ကို ေျပာလို႔ရတယ္။
အတူသြား..အတူစားၿပီး က်ဳပ္ကို အရမ္းအလိုလိုက္ခဲ့တာကလား။
လမ္းလယ္ေခါင္ႀကီးမွာ ဒကာမႀကီး မက်င္ကလဲ ငိုငိုၿပီး ေျပာ။
က်ဳပ္ကလဲ မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္စီးက်။
လမ္းထဲက လူေတြကလဲ မိသားစုလို ေနၾကတာဆိုေတာ့ ၀ိုင္းအံုလာၿပီး မက်င္ကို ႏွစ္သိမ့္ၾကတာေပါ့။
မက်င္ရယ္... စိတ္မပူပါနဲ႔ သက္သာသြားမွာပါ..ဘာညာေပါ့။
က်ဳပ္ကလည္း ဦးေလးေထြးအေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားရင္း မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ဦးေလးေထြးမ်ားေသသြားရင္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၀မ္းနည္းမိတာ..။ ဒကာမႀကီး မက်င္ကိုလဲ ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ရမွန္းကို မသိဘူး။

ဒကာမႀကီးမက်င္က သူ႔ေယာက်ာ္းအတြက္ ေဗဒင္သြားၾကည့္ေတာ့ .. ေဗဒင္ဆရာက ယၾတာေခ်ခိုင္းတယ္။
ကိုရင္ေလးတစ္ပါးကို ဗလာစာအုပ္လွဴပါတဲ့ေလ.။ ၿပီးရင္ ကိုရင္ေလးကို ဆုေတာင္းခိုင္းလိုက္။ ဒကာႀကီးဦးေလးေထြး ခ်က္ခ်င္းသက္သာသြားမယ္ဆိုလို႔  အားကိုးတႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္ကို ဗလာစာအုပ္လွဴဖို႔ ေစာင့္ေနတာ။

က်ဳပ္ကို အေၾကာင္းစံု ေျပာျပၿပီး မ်က္ရည္တရံႈ႕ရံႈ႕နဲ႔ ဗလာစာအုပ္ေလး သပိတ္ေပၚတင္ၿပီး ထိုင္ရွိခိုး။
ၿပီးေတာ့ ''ကိုရင္ေလးရယ္... ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဒကာႀကီးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္''...တဲ့
ရိႈက္  ရႈိက္ ငိုၿပီး အသံတိမ္ေလးနဲ႔ ေျပာရွာတာ။
က်ဳပ္ကလည္း .. ဦးေလးေထြးအတြက္ ဖီလင္ေတြက ေတာ္ေတာ္တက္ေနၿပီ။
က်ဳပ္နဲ႔ ဦးေလးေထြးတို႔ ရင္းႏွီးခဲ့တာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္က ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ... ဒကာမႀကီး မက်င္ကလဲ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ငိုေနေတာ့ လူက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး မႊန္ထူေနတာ။
အဲဒီအခ်ိန္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ လမ္းသူလမ္းသားေတြက ကိုရင္ေလး..ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေလ.. ဆုေတာင္းေပးလိုက္...လို႔
သတိေပးေတာ့မွ  က်ဳပ္လဲ သတိရၿပီး ၀မ္းနည္းပမ္းနည္းနဲ႔ အျမန္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ရတယ္။

'' ဒကာမႀကီးရဲ႕ ဒီ ..ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ဦးေလးေထြးတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ'' လို႔...

ရုတ္တရက္ေတာ့ က်ဳပ္လဲ ကိုယ့္အမွားကို မသိဘူး။ ေဘးနားက လူေတြလဲ ရုတ္တရက္ႀကီး ေၾကာင္သြားတယ္ထင္တယ္။
ဘယ္သူမွ အသံမထြက္ေတာ့ဘူး..။
ဒကာမႀကီး မက်င္က ဦးကုန္းခ်ေနရာကေန ဆက္ကနဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး...

'' အမေလး ကိုရင္ရဲ႕ .. က်ဳပ္လင္က မေသေသးပါဘူးေတာ့...'' လို႔ ဟီးခ်ၿပီး ကုန္းေအာ္ေတာ့မွ က်ဳပ္လဲ ကိုယ္မွားတာကိုယ္သတိရေတာ့တာ။
မ်က္ႏွာဆိုတာ ဘယ္နားသြားထားရမွန္း မသိဘူး။ မက်င္ကေတာ့ ငိုလိုက္တာမွ လူးလိွမ့္ေနတာပဲ။
သူ႕ချမာ...က်ဳပ္ဆုေတာင္းေပးရင္ သူ႔ေယာက်္ား ျပန္ေကာင္းလာမယ္လို႔ အားကိုးတႀကီး ယံုထားရွာတာ။
က်ဳပ္ကလည္း အဆံုးစြန္ဆံုး၀မ္းနည္း...အဆံုးစြန္ဆံုးေတြးၿပီး ...အဆံုးႀကီးကို ဆုေတာင္းခ်ပစ္လိုက္တာ.။

တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မနည္းေတာင္းပန္ၿပီး ဒကာႀကီး အျမန္ဆံုးျပန္က်န္းမာပါေစ...ျပန္ ဆုေတာင္းေပးေပမယ့္မရေတာ့ဘူး..။
မက်င္ကေတာ့ အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္ငိုေနတုန္းပဲ။ က်ဳပ္လဲ ထူပူၿပီး ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္ ေက်ာင္းကို ျပန္လွည့္ေျပးရတယ္။
ညေနက်ေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕အေမက ေက်ာင္းကိုလိုက္လာၿပီး သတင္းေပးပါတယ္။
ကိုရင္ေလးရဲ႕ ဦးေလးေထြးေတာ့ ဆံုးရွာၿပီ..။ ဒီရက္ပိုင္း အိမ္ကို  ဆြမ္းခံမၾကြပါနဲ႔ဦး။ ဆြမ္းခ်ဳိင့္လာပို႔ပါ့မယ္..တဲ့။
က်ဳပ္အေမလဲ မ်က္ႏွာပူရွာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

က်ဳပ္မွာလည္း .. အိပ္လို႔ မေပ်ာ္တာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ၾကာတယ္။ ငိုလိုက္တာမွ မ်က္လံုးေတြေတာင္ ကန္းေတာ့မလားမွတ္ရတယ္။
က်ဳပ္ဆုေတာင္းမွားလို႔ ဒကာႀကီးေသရတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာလဲ စြဲသြားတာ။
ဆြမ္းခံလဲ မထြက္ရဲေတာ့ဘူး။
လမ္းထဲကို ေရာက္ရင္ မက်င္နဲ႔ ေတြ႕မွာစိုးလို႔။
သူ႕ကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားနာတယ္။
ဘယ္ႏွယ့္ .... ၁၀ ရက္ေလာက္ပဲ ကိုရင္၀တ္မယ္လို႔ မွန္းထားတာ။
အိမ္ျပန္မလာရဲတာနဲ႔ တစ္လခြဲေလာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၾကာသြားတယ္။
ေတာ္ေသးတယ္...ေႏြရာသီ ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားလို႔ေပါ့။

ေၾသာ္... လင္းေရာင္ဆိုတဲ့ က်ဳပ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ခံစားခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အဲဒီလို လြဲခဲ့တာ။

ဦးေလးေထြးလည္း ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစဗ်ာ... အမွ်..အမွ်..အမွ်ပါ....။

(စာေရးဆရာပိုးက ငယ္ငယ္ကလည္းက ဦးေႏွာက္ထဲထိ ေရာက္ခဲ့တာမို႔.. စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကေတာ့ ေသတဲ့အထိ ေပ်ာက္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး.. တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ၾကရင္ ျပန္ေရးျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ထူးထူးျခားျခား အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကိုလဲ ေခါင္းထဲမွာ စြဲေနေအာင္မွတ္ထားတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ပါ.. အခုလည္း  ကိုယ့္ေဖ့ဘြတ္မွာ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးၿပီး စိတ္ေျဖေနရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေလးေတြကို ဖတ္ေပးၾကသူ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္အပန္းေျပမယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီ... ကၽြန္ေတာ္မေသခင္ေတာ့ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေလာက္ ထုတ္သြားခ်င္ပါေသးတယ္...)

ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
လင္းေရာင္

Read More