This is default featured post 1 title

ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ သမၼတႏွင့္ ဒုသမၼတႀကီးမ်ား

This is default featured post 2 title

သမုိင္း၀င္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

This is default featured post 3 title

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

This is default featured post 4 title

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ပထမဆံုး ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြး ဓါတ္ပုံ (MRTV4)

This is default featured post 5 title

စည္းလံုးျခင္းသည္ အင္အား

Wednesday, December 28, 2011

ဇာဂနာ ပါတီ၀င္ရန္ ဦး၀င္းတင္ ဖိတ္ေခၚ

အမ်ိဳးသား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (NLD) ေခါင္းေဆာင္ ဦး၀င္းတင္က နာမည္ေက်ာ္ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာအား  NLD ပါတီ၀င္ရန္ ဖိတ္ေခၚလုိက္သည္။
NLD တြင္ ပညာတတ္လူငယ္ကင္းမ့ဲေနေၾကာင္း မၾကာေသးခင္က ေပၚေပါက္လာသည့္ ဇာဂနာ၏ အျငင္းပြားဖြယ္ ေျပာဆုိခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဧရာ၀တီက အဂၤါေန႔က ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းစဥ္ ဦး၀င္းတင္က ထုိသုိ႔ တုန္႔ျပန္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒီဇင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေတြ႔ရေသာ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာ (ဓာတ္ပုံ - ဧရာ၀တီ)
“ကိုဇာဂနာကို ဖိတ္ခ်င္တယ္။ လာပါ ကိုဇာဂနာ။ ကိုဇာဂနာတုိ႔ ၀င္လုပ္ၾကပါ။ NLD မွာ ၀င္လုပ္ပါ။ ဒီပြဲႀကီးဟာ က်ေနာ္တုိ႔ တမ်ိဳးသားလံုးနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ဦး၀င္းတင္က ဆုိသည္။
“နည္းတယ္၊ မ်ားတယ္ဆုိတာက အထင္အျမင္ကို ေျပာတာေပါ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ္က နည္းတယ္တုိ႔၊ မ်ားတယ္တုိ႔၊ အတုိင္းအတာေတြကို မေျပာခ်င္ဘူး။ နည္းတယ္ ေျပာေနသူေတြ မ်ားမ်ား ၀င္ၿပီးေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ လုိတယ္” ဟု ဦး၀င္းတင္က ဆက္ေျပာသည္။
ဒီဇင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတြင္ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာက ျမန္မာလူငယ္မ်ား အတြက္ အလုပ္ လုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာ လူငယ္အမ်ားစုမွာ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ဗဟုသုတ မရွိေၾကာင္း၊ NLD တြင္လည္း အသက္ ၄၀ ေအာက္ ပညာရွင္၊ ပညာတတ္မ်ား  မရွိေၾကာင္း ေျပာဆုိခဲ့သည္။
ဇာဂနာ ထုိင္းႏုိင္ငံသုိ႔ ေခတၱေရာက္ရိွစဥ္ ထုိသုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လုိက္ျခင္းကုိ  အင္တာနက္ လူမႈ ကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား၊ ျမန္္မာ့ႏိုင္ငံေရး စိတ္၀င္စားသူမ်ားၾကားတြင္ ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။
NLD  ေခါင္းေဆာင္ ဦး၀င္းတင္ကမူ ပါတီတြင္ ပညာတတ္၊ ပညာရွိမ်ား သာမက အလႊာ အသီးသီး ပါ၀င္ေနသည္ဟု ဆုိသည္။
“ဘြဲ႔ ၂ ထပ္ကြမ္း၊ ၃ ထပ္ကြမ္း၊ ပါရဂူဘြဲ႔ ရတဲ့လူေတြလည္း လုိတယ္။ အေရးႀကီးတာက ဘြဲ႔ရျခင္း၊ မရျခင္း၊ အဂၤလိပ္လုိ တတ္ျခင္း၊ မတတ္ျခင္း၊ ဒါကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ လုိတာက ပညာတတ္ေတြ လုိတာ။ ပညာတတ္တယ္ ဆုိတာက  လူထုအက်ိဳးကိုျပဳႏုိင္တဲ့၊ ပညာေတြ အမ်ိဳးစံု တတ္တဲ့သူေတြ လုိတာ။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ အဲဒီ ပညာတတ္ေတြနဲ႔ခ်ည္း လုပ္လုိ႔ မၿပီးပါဘူး”ဟု သူက ဆုိသည္။
ႏုိင္ငံျခားတြင္ ပညာ သြားေရာက္ သင္ယူၿပီး ျပန္မလာသူမ်ားရွိေၾကာင္း၊ ပညာတတ္မ်ား  ပါတီ ၀င္ရံုသာမက အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္ရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း  ဦး၀င္းတင္က ေျပာသည္။
NLD သည္ ေသာၾကာေန႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တြင္ ပါတီအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ခဲ့ၿပီး  ပါတီ ၀င္လုိသူမ်ားကုိ ဖိတ္ေခၚလ်က္ရိွသည္။ NLD တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ကုိင္ခ့ဲသူမ်ားလည္း ပါတီ၀င္ျဖစ္ေရးအတြက္ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ရမည္ဟု NLD က ဆုိသည္။
အနာဂတ္ NLD တြင္ လူႀကီးပိုင္းက နာယက ေနရာမ်ားတြင္သာ တာ၀န္ ယူသြားမည္ျဖစ္သည္ဟု ဦး၀င္းတင္က ေျပာသည္။
“လူငယ္ပိုင္းေတြကို တုိးတုိးၿပီး ေနရာေပးသြားဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ သေဘာထားရွိတယ္။ လူငယ္ပိုင္းေတြ ၀င္ဦးေဆာင္ၾကတဲ့ အခါ လူႀကီးပိုင္းေတြကလည္း ဖယ္ေပးသြားၾကမွာျဖစ္တယ္” ဟု သူက ဆုိသည္။
ထုိသေဘာထားသည္ ၿပီးခ့ဲသည့္ႏွစ္ကုန္ပုိင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ လြတ္ေျမာက္စဥ္ ပထမဆံုး ျပဳလုပ္သည့္ NLD ထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းတြင္ ေပၚေပါက္လာျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။
ဤအေတာအတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတုိ႔၏ ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္လာၿပီး ပါတီအား ေကာ္မရွင္တြင္ မွတ္ပုံတင္လုိက္သျဖင့္ အလႊာအသီးသီးမွ လူထုက ေၾကာက္ရြံ႕မႈ မရွိၾကေတာ့ဘဲ လာေရာက္ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံေနၾကေၾကာင္း၊ NLD   ပိုမုိ အားေကာင္းေစရန္ မည္သူ႔ကုိ မဆုိ တံခါးဖြင့္ထားေၾကာင္း ဦး၀င္းတင္က ဆက္ရွင္းျပသည္။
၀န္းရံလာသူမ်ားထဲတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ဓာတ္ပံုတြဲရုိက္လုိသူမ်ား၊ ကိုယ္က်ိဳးရွာသူမ်ား၊ အမတ္ျဖစ္လုိသူမ်ားလည္း ပါလာႏုိင္ေၾကာင္း သူက ဆုိသည္။
“က်ေနာ္တုိ႔ပါတီကို အျပင္လူေတြ ၀င္လာႏုိင္ဖုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အလြန္ အင္မတန္အားေကာင္းတဲ့၊ ဆြဲေဆာင္အား ရွိေတာ့ လူေတြလည္း ပိုၿပီး ၀န္းရံလာၾကတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒီလုိ ၀န္းရံလာတဲ့သူေတြကို တြန္းဖယ္တာတုိ႔ ေက်ာခိုင္းတာတုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ မလုပ္ခ်င္ဘူး” ဟု သူက ဆုိသည္။
NLD ပါတီကို ၀န္းရံသူ မ်ားလာျခင္းသည္  ႏုိင္ငံအတြက္လည္း အက်ဳိးရိွေစသည္ဟု သူက ေျပာသည္။
သတင္းရင္းျမစ္ - ဧရာ၀တီ

Tuesday, December 27, 2011

ျမန္မာေတြဘာေၾကာင့္ဆင္းရဲသလည္း

ေမတၱာရွင္ - ငါ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ကို တရားေဟာၾကြေတာ့ ဆစ္ဒနီက
ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္ေတြက ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုး သိသင့္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု
ေမးတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းက -

ျမန္မာေတြဟာ အျမင့္ျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကုိလည္း ကိုးကြယ္ခြင့္ရတယ္။
ဒါနကုသိုလ္လည္း အမ်ားႀကီးျပဳၾကတယ္။ အဲဒီႏွစ္ခ်က္ကို ေထာက္ၾကည္႕ရင္
ျမန္မာေတြဟာ ကမာၻမွာ အခ်မ္းသာဆံုး ျဖစ္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္
မခ်မ္းသာဘူး။ အဲဒါ ဘယ္အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လဲ တဲ့။

သန္း - ဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပဲ ဘုရား။ ဆရာေတာ္က ဘယ္လိုေျဖလိုက္လဲ ဘုရား။

ေမတၱာရွင္ - အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျဖလိုက္တာက ျမန္မာေတြဟာ ဗုဒၶစကားကို
နားမေထာင္ၾကလို႕ ဆင္းရဲေနၾကတာလို႕ ေျဖလိုက္တယ္။

သန္း - အဲဒီေလာက္ က်ဥ္းလြန္းအားႀကီးေတာ့လည္း ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲ ဘုရား။
နည္းနည္းအက်ယ္ခ်ဲ႕ ေျဖဦးမွေပါ့ ဘုရား။

ေမတၱာရွင္ - ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္း အေၾကာင္း ၁၁ ခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။
အဲဒီ ၁၁ ခ်က္ကို ျပင္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာလာၾကမွာ။ အဲဒီ ၁၁
ခ်က္က -

၁။ တကယ္ လိုအပ္ေသာ ေနရတြင္ မလွဴဘဲ နာမည္ႀကီးမည္႕ ေနရတြင္သာ
စုၿပံဳလွဴၾကျခင္း။ ဥပမာအားျဖင့္ စာသင္တုိက္တစ္တိုက္မွာ ကုဋီ (အိမ္သာ)
လိုေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဴမယ့္သူ မရိွဘူး။ ဘာက်ေတာ့ လွဴသလဲ ဆုိေတာ့
ဘုရားခန္းထဲမွာ ရုပ္ပြါးေတာ္တစ္ဆူ ရိွၿပီးျဖစ္လ်က္နဲ႕ ေနာက္ထပ္
ရွစ္ဆူေလာက္ ထပ္လွဴေတာ့ ဘုရားကိုးဆူဟာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း
စံေနေတာ္မူၾကရတယ္။

ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ ဘုရားဒကာ၊ ဘုရားအမသာ အမည္ခံခ်င္ၾကတာ။ အိမ္သာဒကာ၊
အိမ္သာအမ အမည္မခံခ်င္ၾကဘူး။ လွဴတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။
အလွဴခံအတြက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴခံ လိုအပ္တာကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး လွဴသင့္တယ္။
ကုိယ္လွဴခ်င္တာကို ရမ္းၿပီး မလွဴသင့္ဘူး။

၂။ ျမတ္စြာဘုရားက အဂၤုတၱိရ္ပါဠိေတာ္ ဇဏုေသာဏိသုတ္မွာ သမၼဒါေလးပါးနဲ႔
ျပည္႕စံုရင္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာမယ္လို႔ ေဟာခဲ့တယ္။ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ
တစ္ပါးမွ မျပည့္စံုဘူး။

၃။ ဘာသာေရးအေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာ ေစတနာမ်ိဳးကို စီးပြါးေရးအေပၚမွာ
မထားၾကလို႔လည္း ျမန္မာအမ်ားစုဟာ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြားၾကဘူး။

၄။ ပ်င္းရိျခင္း အကုသိုလ္ကို ေရာင့္ရဲဲျခင္းကုသုိလ္လို႔ အထင္မွား
က်င့္သံုးေနတဲ့အတြက္လည္း ျမန္မာေတြဟာ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။

၅။ အတၱသမာပဏီဓိ မဂၤလာခ်ိဳ႕တဲ့လို႕ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကုိယ္မိမိ
ေကာင္းတဲ့အလုပ္မွာ ေဆာက္တည္ေနႏိုင္စြမ္း မရိွလို႕လည္း ျမန္မာအမ်ားစုဟာ
ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။

၆။ အခ်ိန္တန္ဖိုးကို မသိၾကတဲ့အတြက္လည္း ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္
မႀကီးပြါးၾကဘူး။ အခ်ိန္တန္ဖိုး သိတဲ့သူမ်ားဟာ ဥစၥာစည္းစိမ္ကို ရျခင္း၊
ကုသိုလ္တရားကို ရျခင္း၊ ပညာဗဟုသုတကို ရျခင္း အမ်ိိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အခ်ိန္ကုိ
တန္ဖိုးရိွစြာ အသံုးခ်တယ္။ အခ်ိန္တန္ဖိုး မသိတဲ့သူမ်ားကေတာ့
ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါးကစားျခင္း၊ ျငင္းခံုခိုက္ရန္ စကားမ်ားျခင္း အခ်ိန္ကို
တန္ဖိုးမဲ့စြာ အသံုးခ်တယ္။

၇။ ကိုယ့္ထက္သာလွ်င္ မနာလိုျဖစ္ၿပီး သူတစ္ပါးအက်ိဳး ပ်က္စီးေအာင္
ဖ်က္ဆီးတတ္ၾကတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာလည္း ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕
အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ။ ကိုယ့္ထက္သာလို႕ ဝမ္းသာရင္ မုဒိတာလို႕ ေခၚတဲ့
ကုသုိလ္တရားျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ထက္သာလို႕ မနာလိုျဖစ္ရင္ ဣႆာဆိုတဲ့
အကုသိုလ္တရား ျဖစ္တယ္။

ပညာရိွ ပညာမဲ့ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ကြဲသြားတာပဲ။ ပညာရိွက ကုိယ့္ထက္သာတဲ့
လူကိုေတြ႕ရင္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ မုဒိတာကုသိုလ္ကို အရယူတယ္။ ပညာမဲ့က
ကုိယ့္ထက္သာတဲံသူကို ေတြ႕ရင္ ဣႆာလို႕ေခၚတဲ့ အကုသိုလ္ကို အရယူတယ္။
ေဒါက္တာဘြဲ႕ႀကီး ရထားပါေစ၊ မနာလိုတတ္တဲ့သူဟာ ပညာမဲ့ပါပဲ။ ဘာအတန္းပညာမွ
မတတ္ရင္ ေနပါေစ၊ ကိုယ့္ထက္သာတဲ့ သူအေပၚမွာ ဝမ္းေျမာက္ရင္ ပညာရိွပဲ။

ဣႆာျဖစ္ေနသလား၊ မုဒိတာျဖစ္ေနသလား ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ႏွဳတ္က ထုတ္ေဖာ္
အစီရင္ခံပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္တာကို ေတာ္ပါတယ္လို႕ လိွဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ
ခ်ီးမြမ္းစကားေျပာရင္ သူ႕သႏာၱန္မွာ မုဒိတာတရား ျဖစ္ေနတယ္လို႕ သိႏိုင္တယ္။
မခ်ီးမြမ္းဘဲ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနျခင္း၊ မေျပာပေလာက္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို
ေထာက္ျပၿပီး အျပစ္ေျပာေနျခင္းဟာ သူ႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာျဖစ္တယ္လို႕ ျပတာပါပဲ။

ပညာမဲ့က သူ႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာတရားျဖစ္ေနတယ္ ဆုိတာကို သူတစ္ပါးရဲ႕ အျပစ္ကို
အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ျပၿပီး ထင္ထင္ရွားရွား ျပတယ္။ ပညာတတ္ေတြက်ေတာ့
သူတုိ႕သႏာၱန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဣႆာကို ထင္ထင္ရွားရွား မျပဘူး။ မသိမသာဘဲ
ျပတယ္။ ပညာတတ္က သူတို႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာျဖစ္ေနတာကို သူတစ္ပါး
သိသြားမွာကိုလည္း စိုးရိမ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ပညာတတ္က ေအာင္ျမင္ေနတဲ့
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မေျပာပေလာက္တဲ့ အျပစ္ကေလးကို ခပ္ပါးပါး ေထာက္ျပၿပီး
အမွတ္ယူတတ္တယ္။ အေပၚယံ ၾကည္႕ရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လူေရာ၊
သူ႕ေနာက္လိုက္တပည္႕ေတြကိုပါ မွားမွာစိုးလို႕ သတိေပးတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။
အမွန္က မိမိရဲ႕ဣႆာကို သူတစ္ပါး မသိေအာင္ ခပ္ပါးပါး လွစ္ျပတာပါပဲ။

၈။ ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕ နံပါတ္ရွစ္ အေၾကာင္းကေတာ့ စာေပဗဟုသုတ
မရိွတာပါပဲ။

၉။ နံပါတ္ ၉ အေၾကာင္းကေတာ့ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ မရိွတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္
စာေပဗဟုသုတရိွေအာင္ စာမ်ိဳးစံု ဖတ္သင့္ၿပီး တစ္ႏွစ္ တစ္ႀကိမ္
ေဒသႏၱရဗဟုသုတခရီးကို သြားသင့္ပါတယ္။

၁၀။ နံပါတ္တစ္ဆယ္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ နည္းပါးတာပါပဲ။
ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ဆုိရင္ မခိုင္းဘဲ လုပ္တာ။ အလုပ္ကို အမ်ားႀကီး လုပ္ၿပီး
အခြင့္အေရးကို နည္းနည္းယူတာေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ပါပဲ။
ဆန္႕က်င္ဘက္အားျဖင့္ ခိုင္းမွ လုပ္တတ္တာ။ အလုပ္ကို နည္းနည္းလုပ္ၿပီး
အခြင့္အေရး အမ်ားႀကီးယူတာဟာ ေနာက္လိုက္စိတ္ ေခၚ ကၽြန္စိတ္ပါပဲ။

၁၁။ ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕ ၁၁ ခုေျမာက္ အေၾကာင္းကေတာ့
ကိုယ့္အားကုိယ္ကိုးလိုစိတ္ နည္းပါးတာပါပဲ။ အေနာက္တိုင္းႏုိင္ငံ အမ်ားစုက
အေရွ႕တုိင္းႏိုင္ငံ အမ်ားစုထက္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေနရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းဟာ
၁၈ ႏွစ္ျပည္႕တာနဲ႕ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး စီးပြါးေရး အလုပ္လုပ္ၾကလို႕ပဲ။
အေနာက္ႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ ၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီးတာနဲ႕ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလို႕
သတ္မွတ္ၿပီး စီးပြါးေရးလုပ္ငန္း၊ တစ္နည္း ေငြဝင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုခုကို
မျဖစ္မေန လုပ္ၾကေတာ့တာပဲ။

ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံကို ပညာေတာ္သင္ ေရာက္သြားတယ္။
တစ္ေန႕ ကိစၥတစ္ခုရိွလို႕ တကၠစီ ငွားစီးသြားတယ္။ ကားေမာင္းသမားေလးက အသက္
ငယ္ရြယ္သူေလး ျဖစ္ေနလို႕ ေက်ာင္းမတက္ဘူးလားလို႕ ေမးၾကည္႕တဲ့အခါ
ေဆးတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဆုိေတာ့
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေလ့အထအတိုင္း မိဘက မတတ္ႏိုင္လုိ႕ တကၠစီေမာင္းေနရတာလို႕
ထင္သြားတာေပါ့။

သန္း - အဲဒီအတိုင္း ဟုတ္ပါသလား ဘုရား။

ေမတၱာရွင္ - ဘယ္ဟုတ္ရမွာလဲ။ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဟုိက ဘယ္လို ေျပာသလဲဆိုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေလ့အထက အေနာက္တုိင္းဆန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၈
ႏွစ္ ျပည္႕ၿပီးတာနဲ႕ မိဘကို အားကိုးၿပီး မေနၾကပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း
တစ္ခုခုလုပ္ၿပီး ေငြရွာပါတယ္။ အဲဒီေငြနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္
ျပည္႕ၿပီးရင္ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ လူႀကီးဘဝ ေရာက္ေနၿပီ
ျဖစ္ရက္နဲ႕ မိဘလုပ္စာ ထိုင္စားရမွာ မိဘလုပ္စာနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ရမွာကို
အင္မတန္ ရွက္ၾကပါတယ္။

၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ဘယအလုပ္ လုပ္သလဲလို႕
ေမးျမန္းႏွဳတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီးသူ ျဖစ္ရက္နဲ႕ စီးပြါးေရး
အလုပ္တစ္ခုမွ မလုပ္တဲ့သူကို လူရာမဝင္သူလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး ဘယ္သူမွ
အေပါင္းအသင္း မလုပ္ၾကပါဘူးလုိ႕ အားရပါးရ ျပန္ေျပာတယ္။

သန္း - တပည္႕ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာလူငယ္ေတြနဲ႕ ကြာလိုက္တာ ဘုရား။ ဒီမွာေတာ့
ကုိယ့္ေက်ာင္းစရိတ္ ကုိယ္ရွာၿပီး ေက်ာင္းတက္တဲ့လူကို ဆင္းရဲသားဆုိၿပီး
ဝိုင္းအထင္ေသးၾကတယ္။ မိဘလုပ္စာစား၊ မိဘအိမ္က ကားနဲ႕ စတိုင္က်က်
ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သူကိုမွ သူေဌးဆိုၿပီး အထင္ႀကီးၾကတယ္။

ေမတၱာရွင္ - ေအး ဟုတ္တယ္။ ျမန္မာ အမ်ားစုဟာ ဂုဏ္မယူသင့္တာေတြကို
ဂုဏ္ယူၿပီး ဂုဏ္ယူသင့္တာကို ဂုဏ္မယူတဲ့အတြက္ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္
မႀကီးပြါးၾကတာဘဲ။

~~~
ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ)၏ လူငယ္မ်ားအတြက္ ဂမၻီရဝိပႆနာ - 
ေဆာင္းပါးမွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ လူကက္ဆက္

တေလာက သန္းဂ်ီးမေတြ အေၾကာင္း ေရးလိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕လည္း သေဘာေတြ႔ၾက တခ်ိဳ႕ကလည္း ပူပန္ၾက အသံမ်ိဳးစံု ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ တမ်ိဳးေျပာင္ၿပီး “ပိုး” ေတြအေၾကာင္းေရးမယ္ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ပိုး က ရိုးရိုးပိုးမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ဂီတပိုး၊ အနုပညာပိုးမ်ား အေၾကာင္းပါ။ သန္းဂ်ီးမ ေတြကို ေရေႏြးေတြႀကိဳထားတဲ့ ဒယ္အိုးထဲထည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုးၾကြကုန္ေပမယ့္ ဒီအနုပညာပိုးက ေရေႏြးအိုးထဲ ထည့္လည္း မေသ၊ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တို႔လို႔လည္း မေသ၊ အင္မတန္ ခ်ိဳးရ ႏွိမ္ရခက္တတ္ပါတယ္။

၁၉၉၈ ေန ၂၀၀၄ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းထိ အင္စိန္ေထာင္၊ မန္းေထာင္နဲ႔ ေျမာင္းျမေေထာင္ သံုးေထာင္ကို ဂႏၶာရီလွည့္လည္ စံျမန္းစဥ္ ကာလ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲ အတြင္း ေထာင္အာဏာပိုင္နဲ႔ အရွင္းရဆံုးအမွဳဟာ ေထာင္တြင္း သီခ်င္းေအာ္ဆိုမွဳ အမ်ားဆံုးပါ။ တခါကဆို စိတ္နဲ႔ ေရးၿပီးစ သီခ်င္းအသစ္တပုဒ္ကို ထ အသံစမ္း ဆိုၾကည့္ေတာ့ေထာင္ ၀န္ထမ္းေတြ နံပတ္တုတ္ေတြ တိုက္ထဲကို အလန္႔တၾကားေျပး၀င္လာ ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္းဆိုတာ ဆိုလည္းသိေရာ ဆဲလိုက္ဆိုလိုက္တာ မိုးမႊန္သြားေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ သူတို႔ အဆိုအရ ကြ်န္တာ့္သီခ်င္းဆိုသံဟာ ေခြးေဟာင္သံထက္ကို ဆိုးတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ ပါရမီ ထူးျခားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲက ကိုထိန္လင္းက စိတ္ကူးလြဲေနတာ ပန္းခ်ီဆြဲရမွာ မဟုတ္ဘူးဗ် သီခ်င္းဆိုရမွာလို႔ တခါတေလ ကာရာအိုေကမွာ တစံုတေယာက္ ေျပာလာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လက္ထဲက မိုက္ကရိုဖုန္းဟာ ဆြဲၿပီး လုမယူခဲ့ရင္ တျခားလူရဘို႔ မျမင္ေတာ႕ပါဘူး။ အဲေလာက္ ရူးပါတယ္။


ရွူးတဲ့ အထဲမွာေတာ့ ကာလတခုမွာ လူကက္ဆတ္ ျဖစ္သြားတဲ့အထိပါ။ အဲဒီကာလက စီဒီေတြ မေပၚေသးတဲ့ ကတ္ဆတ္ေခတ္ ျဖစ္တာမို႔ လူကတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ခုလို စီဒီေခတ္၊ အိုင္ေပါ့ ေခတ္ဆိုရင္ေတာ့ လူစီဒီ၊ လူအိုင္ေပါ့တို႔ ဘာတို႔ ျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။ လူကတ္ဆက္က ဘယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့ဘူးျပန္တာတုန္းဟု ေမးေသာ္ ၁၉၉၁ စက္တင္ဘာ ေနာက္ပိုင္း ကေန ၁၉၉၂ မိုးလယ္ပိုင္း အတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ပါေဂ်ာင္ေဒသ ABSDF (NB) ထပ္ဖြဲ႔၏ အက်ဥ္းသား ဘ၀ကဟု တိတိက်က် ေျပာမွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီလိုေျပာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာင္ပိုင္း ထိုင္းနယ္စပ္မွာ ABSDF တပ္ဖြဲ႔ဟာ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖဲြဲ႔တခုအျဖစ္ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ အလကားေနရင္း မတ္တတ္က တခ်ိဳ႕က ဒီတပ္ဖြဲ႔က ရဲေဘာ္ေတြကို ဒီျပသနာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သတ္ ေနသေယာင္ ထင္ေယာင္ထင္မွား မျဖစ္ရဘို႔ တိတိက်က် ႀကိဳေျပာထားရျခင္း ျဖစ္ပါသဗ်။ ျပသနာက ေတာင္ပိုင္းတပ္ဖြဲ႔ ဦးေဆာင္သူ ေတြထဲမွာက ကိုမ်ိဳး၀င္း နာမည္တူက ရွိေနေတာ့ အလကားေနရင္း ကိုမ်ိဳး၀င္း အိပ္ယာေအာက္ ေရ၀ပ္တဲ့ကိန္း ၀င္နိုင္တာ ျမင္ေယာင္မိလို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္အေနနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ေရးသားဘို႔ လက္တြန္႔တဲ့အထဲမွာ အဓိက အခ်က္တခုကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ေက်ာ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္း အလံေတာ္ကို မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ခ်စ္ေနဦးမည္ ဆိုတဲ့ စာသားလို ဒုကၡအေပါင္း ခါးစည္းခံၿပီး စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိေနတဲ့အခါ အေတာ္ လက္တြန္႔မိတယ္ဆိုတာ ရိုးသားစြာ၀န္ခံပါတယ္။

ျပည္ပကို ထြက္ခြင့္ စၿပီးရေတာ့ ခ်င္းမိုင္ကို ပန္းခ်ီျပပြဲ ကိစၥနဲ႔ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ရွိ ေအဘီေခါင္းေဆာင္ (ကုိ)သံခဲက သမီးေလးနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ လယဥ္ကြင္းမွာလာ ႀကိဳသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာစခိုကာစက အိႏၵိယ ေလခြန္းစခန္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္အႏြံအတာ အမ်ားႀကီး သည္းခံနားလည္မွဳ ေပးခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လို႔ပါ။ ပန္းခ်ီျပပြဲ ဖြင့္ပြဲအၿပီး ေနာက္တရက္မွာေတာ့ သံခဲက မင္းကို ဒီေန႔ စပါယ္ရွယ္ဒင္နာ ေကြ်းမယ္ဆိုၿပီး လာေခၚပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း လက္ရွိ ေအဘီဥကၠ႒ တဦးက တည္ခင္းမယ့္ ညစာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားၿပီး သူ႔ဆိုင္ကယ္ေလး ေနာက္ကေန လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာ စမူဆာတို႔၊ နံျပားတို႔၊ ဒန္ေပါက္တို႔ရတဲ့ ကုလားဆိုင္တဆိုင္ကို ၀င္ျပီး ပဲဟင္းနဲ႔ ၾကက္သားဟင္း (၂) ထုပ္ ၀င္၀ယ္သဗ်။ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔မိသားစု ငွါးထားတဲ့ အခန္းေလးကို သြားၾကပါတယ္။

သူတို႔မိသားစု သံုးေယာက္ေနတဲ့ အခန္းေလးထဲ ေရာက္ေတာ့ မဒမ္သံခဲက ကြန္ေတာ့္အတြက္ အထူးစီမံထားတဲ့ ဟင္း တခြက္နဲ႔ ေစာင့္ေနပါတယ္။ တျခား ဟုတ္ပါရိုးလားဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိႏၵိယမွာ ေနခဲ့စဥ္က ေရႊလွံဗိုလ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကုလားေအာ္ျငဳပ္သီးကို ငပိနဲ႔ ေထာင္းထားသဗ်။ ေျပာစရာတခု ရွိတာကေတာ့ မဒမ္သံခဲ (ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ ေဒၚလွိဳင္ (ေခၚ) မခင္ေဆြလွိဳင္) ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျမာက္ပိုင္းျပသနာေတြျဖစ္တဲ့ ပါေဂ်ာင္ရဲ႕ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အနိဌာရံု ျမင္ကြင္း အားလံုးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ျမင္ တဦးလည္း ျဖစ္ပါသဗ်။ ဒီလိုနဲ႔သံုးဦးသား ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ရပါတယ္။ (ေရႊလွံဗိုလ္ ၿငိဳပ္သီး ေၾကာင့္ပါ။ ဒီျငဳပ္သီးက စားတဲ့သူတိုင္း မ်က္ရည္က်ေအာင္ စပ္ပါတယ္။)


ထမင္းစားၿပီးေတာ့ စကားေျပာၾကရင္း ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ေတြ ေထာက္လွမ္းေရးအျဖစ္ စြပ္စြဲခံခဲ့ရၿပီး က်ဆံုးခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လက္ရွိေတာင္ပိုင္း ABSDF ကေန အဲဒီ ကိစၥမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေတြသာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ေပးဘို႔ သင့္၊ မသင့္ကိစၥ စကားေျပာမိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ဒီလိုေျပာပါတယ္။

"သူငယ္ခ်င္း မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ဒီကိစၥ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ငါက အေနာက္ပိုင္း (အိနၵိယ) ဘက္မွာပဲ ရွိေသးတာ၊ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္ခဲ႔တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥမွာ တိုက္ရိုက္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနပါရက္နဲ႔ ဘာသေဘာထားမွ မေပးဘဲ ေရငံုေနၾကတာကို ငါက သေဘာထားထုတ္ေပးဘို႔ ဘာမွ မလိုဘူးထင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။"
သူေျပာတာ အမွန္ပါပဲ။ အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေသဘဲ က်န္ေနသူေတြ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရ႕ဲ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မွဳ သက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတာက "ငါတုိ႔က အခုလက္ရွိ ရွိေနတဲ့ အေျခအေနကို ထိမ္းထားနိုင္ဘို႔ကို မနည္းရုန္းကန္ ေနရတာ။ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာေတြ ကူညီေနလို႔ ဒီေလာက္ထိ ရပ္တည္ေနနိုင္တာ။" ဒါလည္းအမွန္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ ထမင္းစားေနရတာကိုက သူတို႔မိသားစု အိပ္ခန္းထဲမွာ စားေနရတာပါ။ အိပ္ခန္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းကို ေပါင္းထားတဲ့ သရီး အင္န္ ၀မ္း အခန္းေလးကို ၾကည့္ၿပီး လက္ရွိ ေအဘီအတြက္ စခန္းျပင္ထြက္ျပီး လွဳပ္ရွားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးေတာင္ ခုလို ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ႔တဲ႔ ေနရရင္ အထဲမွာ ရုန္းေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြချမာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲၾကမလဲဆိုတာကို ခန္႔မွန္းမိၿပီး စာနာမိပါတယ္။ ဒီလို အၾကပ္တည္းၾကား ခရီးဆက္ေနတဲ့ သူတို႔စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ေလးစားမိသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေရးသားမယ့္ လူကတ္ဆက္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ လက္ရွိ ABSDF တပ္ဖြဲ႔မွာ တာ၀န္ မရွိပါေၾကာင္း ႀကိဳတင္ ေျပာထားရပါတယ္။

ရိုးရိုးသားသား ေျပာရရင္ ခုလို ၾကိဳတင္ ရွင္းလင္းထားရတာကလည္း သတင္းေတြထဲမွာ အၿမဲ ပါပါလာတတ္တဲ့ ရဲေဘာ္သံခဲဆိုတဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ကို နည္းနည္းလန္႔တာလည္း ပါပါတယ္။ မလန္႔လို႔လည္း မရဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္က်ိဳး ငယ္နာအားလံုးကို ဒီငတိက သိထားတာ။ မေတာ္ အိႏၵိယစခန္းမွာ ေနခဲ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေၾကာင္ခဲ့တဲ့ ကသည္းမေတြထဲက တေယာက္ေယာက္နာမည္ကို မွားရိုက္သလိုနဲ႔ အြန္လိုင္းကေန ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ ေမးလ္ထဲ ရိုက္ထည့္လိုက္တာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ ေဆာရီး တလံုးထဲနဲ႔တင္ ကြ်န္ေတာ့္ စပြန္ဆာ ေပ်ာက္သြားနိုင္တဲ့ အကြက္ေလးေတြက ရွိေနေတာ့ ႀကိဳခင္းရ က်င္းရ တင္ရ ေျမာက္ရ တာေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးျပက္တာေတာင္မွ မျပက္ခင္မွာ ရပ္ရြာ အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ပဏာမ အမွဳနဲ႔ ဂါရ၀ျပဳပါသည္ ဆိုတာေလးေတြက လုပ္ရေသးတာကိုး။ နို႔မဟုတ္ရင္ ပြဲခင္းထဲ ဖါးခုန္၀င္လာတာကေန က်ားခုန္၀င္လာတယ္ ျဖစ္လို႔ ေျပးေပါက္ေတြ မွားခဲ့ရဘူးတဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ေတြက ရွိခဲ့တာကိုး။

ေနာက္ျပႆနာတခုကေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ နာမည္တူ ျပႆနာပါ။ ခက္တာက ၂ ေယာက္စလံုးက ေအဘီ ဥကၠ႒ ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ အေမရိကားမွာ ရွိေနတဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ေတာင္ပိုင္းက ဥကၠ႒ေဟာင္းျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွ႕က ၁၉၇၄ မ်ိဳးဆက္က ျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ အရင္ ေထာင္ပံုစံထမင္းကို စားခဲ့သူပါ။

ဒီေလာက္ နိဒါန္းပ်ိဳးၿပီးၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ လူကက္ဆက္ဖက္ကို လွည့္လို႔ရၿပီ ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးရတာလည္း မလြယ္ဘူးဗ်။ အမ်ားေျပာၾကသလိုအင္မတန္ ၀ဋ္ေၾကြးမကင္းတဲ့ လူေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္ဗ်။ ေရးတဲ့စာမူက စာရိုက္လို႔ မၿပီးေသးခင္ ကြန္မင့္က ေအာက္က အရင္တက္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးကိုး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါေဂ်ာင္မွာ ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ သန္းဂ်ီးမ အေတြ႔အႀကံဳကို ဖတ္ျပီးၾကတဲ့ ေနာက္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး တုန္႔ျပန္လာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ဒီျပသနာကို ဘယ္သူေတြ က်ဴးလြန္တယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ပံု ေသဆံုးခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သူေတြ အသက္မေသပဲ က်န္ေနတယ္ … စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ (၅၀) လံုး ျပည္တြင္းမွာ အသက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကသလို တိက်တဲ့ စာရင္းဇယားနဲ႔ ထုတ္ဘို႔ကိုလည္း လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ၾကားရပါတယ္။

ေနာက္တကယ္ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြက တဆင့္ အခ်က္အလက္ေတြကို ေဖ့ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေပၚ တက္လာတာလည္း ေတြ႔ေနရတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ သိခ်င္ရင္ေတာ့ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာေတြကိုပဲ ညြန္းဆိုရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဓိက ေရးခ်င္တာက အဲဒီ ကာလဆိုးႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုခံစားရသလဲ၊ ဘယ္လို အသက္ရွင္ေအာင္ ေမြးခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္လို အမွားေတြ ရွိခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကိုပါ။

ဒီလိုဗ် ဒီျပသနာေတြ မျဖစ္ခင္က ABSDF(NB) အဖြဲ႔ရဲ႕ ဥကၠ႒က ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ပါ။ ဥကၠ႒ အပါအ၀င္ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ အားလံုးလိုလိုကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဆိုျပီး ဖန္းဆီးခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔မွာ ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ႔သူက ကိုေအာင္နိုင္။ အတြင္းေရးမွဳးက ကိုမ်ိဳး၀င္း ပါ။ စစ္ေရးတာ၀န္ခံက ကိုသံေခ်ာင္း ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ စစ္ေဆးတဲ့ ကိစၥေတြကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားတပ္ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖဲြ႔က ေဆာင္ရြက္ၿပီး ကိုမ်ိဳး၀င္းက ဦးစီးသဗ်။

အဲဒီကာလမွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔ဟာ ထင္တိုင္းႀကဲခြင့္ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း အခ်ိန္မေရြး ေထာင္ကေန ေခၚထုတ္ၿပီး အခ်က္အလက္ လိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မလိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ေခၚယူၿပီး ၾကိဳက္တဲ့နည္းနဲ႔ စစ္ေဆးလို႔ရပါတယ္။ ညွင္းပန္းနည္း မ်ိဳးစံုကိုလည္း တီထြင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ဒီလိုေျပာရတာကေတာ့ တႀကိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေခၚၿပီး ပါးစပ္ထဲကို ၀ါယာၾကိဳး ၂ ပင္ ပူးထည့္ပါတယ္။ ၿပီးပါးစပ္ကို တိတ္နဲ႔ ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀ါယာစကို လက္နဲ႔ လွည့္ေခၚရတဲ့ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ဆက္ျပီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ ထြက္လာတဲ့အထိ လွည့္ၿပီး ညွင္းဆဲပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ စမ္းသပ္တာပါ။ အဲဒီကထြက္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းတ၀ိုက္မွာ လွ်ပ္စစ္စီးေနတာကို မ်က္လံုးမိွတ္ ေအာ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အာရံုမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အထိပါပဲ။ စစ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး တခြီးခြီး သေဘာက် ရယ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ မ်က္ႏွာဟာ လ်ပ္စစ္ စီးဆင္းမွဳေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္ရွံဳ႕တြ ေနတဲ့ၾကားက ၾကြက္သားေတြ တဆတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားပံုဟာ ေတာ္တာ္ ရယ္စရာ ေကာင္းေနပံု ရပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ လုပ္ၿပီး တခြိခြိ ျဖစ္ေနပါတယ္။


ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခ်က္ကို ဥကၠ႒ကို ေခၚၿပီး ျပလိုက္ပါေသးတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ နည္းနည္းေလး လွည့္ရင္ နည္းနည္းေလး ရြဲ႕တယ္ မ်ားမ်ားလွည့္ရင္ မ်ားမ်ားရြဲ႕တယ္ စသည္ျဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ထဲက ဖိုးေနွာင္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးဆိုတာကလည္း (၁၈) ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါဦးမယ္ဗ်ာ။ တခါက်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ထင္တိုင္း လွိွမ့္ရိုက္ေနရာက သူတုိ႔ တစ္ခ်က္ရိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္က ဒူေ၀ေ၀လို႔ ေအာ္ ေပးရမယ္လို႔ ေျပာလာျပန္သဗ်။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုေကာင္မွာလည္း ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဒူေ၀ေ၀ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ နာလြန္းမက နာေတာ့လည္း ဒူေ၀ေ၀ တင္မက ဒူေ၀းေ၀းေ၀းေ၀း ထိကြန္႔ရတဲ့ အထိ ေပါ့ဗ်ာ။
အဲလို ေထာက္လွမ္းေရး ႏွိပ္စက္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္ တာ၀န္က်တဲ့ အဖြဲ႔ရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ေနရသဗ်။ အဲဒီ ေထာင္ကုန္း တာ၀န္ခံဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ကလည္း သူတို႔ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔က အယံုၾကည္ရဆံုးထဲမွာမွ လက္ရဲဇက္ရဲ နာမည္ရသူေတြကို တပ္ဖဲြဲ႔ ဖြဲ႔ေပးထားတာမို႔ ေထာင္လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႔က ဒုတိယ တန္ခိုးထြားဆုံးေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီလံုၿခံဳေရးလက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အသက္ကို ၀ကြက္ အပ္ထားရတာမို႔ သူတို႔ျပဳသလို ႏုရပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ခန္႔ထားတဲ့ တာ၀န္နဲ႔ေလ်ာ္ညီစြာ လက္စြမ္းလက္စ အၿပိဳင္ျပရပါတယ္။ တညမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားၿပီး အိပ္ယာထဲ လွဲခါနီးမွာ လူကက္ဆက္ အထူးေဖ်ာ္ေျဖေရး အစီအစဥ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ "မင္းတို႔အထဲက ဘယ္သူ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းဆိုတတ္ သလဲကြ" တဲ့။ အားလံုး တိတ္ၿပီးေနပါတယ္။ ဘာမ်ား လုပ္ဦးမလို႔လဲ ေပါ့ေလ။ "လုပ္ပါကြ တို႔က ဒီကုန္းေပၚမွာ ေန႔ေန႔ညည ေစာင့္ေနရတာ။ ပ်င္းစရာႀကီး အပ်င္းေျပ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေလး လုပ္ရေအာင္" ဆိုေတာ့ ကိုေဘာႀကီး ဆိုတတ္တယ္ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲက တေယာက္က ခြ်န္တြန္းလုပ္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ အဖမ္းမခံရခင္မွာ အူက်သလို ျဖစ္လို႔ ခြဲစိတ္မွဳတခု လုပ္ခဲ့တာကို စြဲၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖမ္းတဲ့အခါမွ "မင္းလို ေထာက္လွမ္းေရးက မတန္မရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ငယ္နာမည္ မွည့္ရေကာင္းလား" ဆိုၿပီး ေနာက္နာမည္တခုရွိလား ေမးပါတယ္။ အဲဒီမွာ တေယာက္က တေလာေလးက ဒီေကာင္ ေဘာခြဲထားတာ ေဘာႀကီးလို႔ ေခၚရေအာင္ ဆိုၿပီး နံႏွိမ္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ဟာ ေဘာႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလို ဓႏုျဖဴစိုးသိန္းရဲ႕ "လူပ်ိဳႀကီး" သီခ်င္းကို ခပ္ေနာက္ေနာက္ေလး ဆိုျပလိုက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ထန္းပင္တက္လက္မွတ္ရတဲ့လူ တေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ဒီသီခ်င္းကို ဆိုျပရတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေစာေစာက သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာနား လာရပ္ၿပီး ပါးစပ္ဟလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပါးစပ္ ဟ လိုက္ေတာ့ သူေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကို လာတပ္ေပးျပီး ေသာက္လို ႔ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေနရင္းထိုင္ရင္း လူ (၇၀) ေက်ာ္ေလာက္ထဲမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ ပထမဆုံး စေသာက္ခြင့္ရတဲ့ ကံထူးသူ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေသာက္တယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔ေစတနာရွိသေလာက္ သံုးေလးဖြါေပါ့ဗ်ာ။ လက္ျပန္ႀကိဳး ခ်ည္ထားတဲ့ အျပင္ မ်က္လံုးကလည္း စီးထားေသးတာကိုး။

ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တေယာက္ ေဆးလိပ္ကေလး ေသာက္ခြင့္ရၿပီး ေထာင္ေစာင့္တဲ့ ေကာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာသာ ရတာေလး ၾကားတဲ့အခါ ေနာက္ဘယ္သူ သီခ်င္း ဆိုခ်င္ေသးလဲ ဆိုတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ဖိုးဆိုခ်င္ေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။ တေယာက္က ဆိုေနခ်ိန္မွ က်န္တဲ့လူေတြက လွဲေနၾကရပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုတဲ့ သူကပဲ ထ ထိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာ စည္းထားရက္က ဆိုျပရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘ၀မွာေတာ့ လက္ရွိခံေနရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ဒုကၡေတြထဲကေန အျပန္အလွွန္ ဆိုျပၾကတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြထဲ စီဆင္းေမ်ာပါ သက္သာခြင့္ေလး တခဏရခဲ့တဲ့ ညေလးတည အစျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ရဲ႕ သေဘာထားကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္း ေနတာမို႔ တညမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႔ေရာ ေထာက္လွမ္းေရး တာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႔ေတြေရာ တပ္ဖြဲ႔ကို ေခါင္းေဆာင္တဲ့ လူေတြပါ ေထာင္ကုန္းေအာက္ တေနရာရာမွာ ေသာက္ၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္ေရခ်ိန္ မွန္လာေတာ့မွ တက္လာၾကတာပါတယ္။ ဒီလိုညမ်ိဳးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ၿမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီ စကားကို ငွါးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ "ဒီည ကံမေကာင္းပါလား" လို႔ ေျပာရမယ့္ ညေတြပါ။ ထံုးစံအတိုင္း တရားခံေတြ ထ ဆိုေတာ့ ထ ထိုင္ေနရျပီး မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွ႕က အလာလမ္းေပၚမွာ လူေတြ လမ္းလ်ာက္ေနၾကသံ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြပဲ ၾကားေနရၿပီး သူတို႔ကိုေတာ့ ဘယ္ျမင္ရမလဲဗ်ာ။ တေယာက္က ဟာ ဒီေကာင္ေတြ သီခ်င္းဆိုေကာင္းတယ္ဗ် ဆိုၿပီး စလာပါေတာ့တယ္။


အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေထာင္မွဴးလုပ္တဲ့ ေကာင္က အားလံုးနားေထာင္ ခုခ်ိန္က စၿပီး မင္းတို႔က လူကက္ဆက္ေတြ လုပ္ရမယ္။ မင္းတို႔ကို ဘယ္ဘက္ပါးကို ရိုက္လိုက္ရင္ အဲဒါ ကက္ဆက္ဖြင့္တာပဲ။ မင္းတို႔ရတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရမယ္။ ညာဘက္ပါးကို ရိုက္လိုက္ရင္ stop ပဲ နားလည္လားလို႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ အားလံုးကလည္း နားလည္ပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ျပန္ေျဖၿပီး သူတို႔ၾကားမွာ ဘယ္ကက္ဆက္ကို စဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ နည္းနည္းႀကိတ္ေျပာသံ တိုးတိုးၾကားေနရၿပီး ေဘာႀကီး၊ ေဘာႀကီး ဆိုတာလဲၾကားရသဗ်။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ျဖန္းကနဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘယ္ဘက္ပါး ပူကနဲ ျဖစ္သြားတာမို႔ ေကာက္ကာငင္ကာနဲ႔ "လူပ်ိဳႀကီး" သီခ်င္းရဲ႕ အင္ထရိုတီးလံုးေလး ျပာျပာသလဲေကာက္ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ဆိုရင္း လူကက္ဆက္ဘ၀ အရွင္လတ္လတ္ က်ေရာက္သြားပါေတာ႕တယ္။


ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီညက ကြ်န္ေတာ္ကေန အစျပဳၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ့ အက်ဥ္းသား ရဲေဘာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ လူစင္စစ္ကေန လူကက္ဆက္ဘ၀ ေရာက္သြားခဲ့ရသဗ်။ ပါးရိုက္တဲ့ လက္ဆေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ဆိုေနရင္းက ညာဘက္ပါးကို ျပင္းျပင္းရိုက္ၿပီး ပိတ္လိုက္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္မသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျပန္အိပ္ေတာ့ေလဆိုၿပီး ရင္၀ကို ဘိနပ္နဲ႔ ေဆာင္ကန္လိုက္တာခံ ရၿပီးမွ လန္က်သြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိေပါ့ဗ်ာ။

တကယ္ေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒါဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေစာ္ကားတဲ့ကိစၥပါ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က ဘယ္ေလာက္ထိ ရူးသလဲဆိုေတာ့ အဲဒီ အစီအစဥ္ကို စေျပာျပ ေနတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ဆန္းျပားတဲ့ စိတ္ကူးေလးပဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးေကာင္းတဲ့လူလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိေနေသးဗ်ာ။ ပါးရိုက္ခ်လိုက္ေတာ့မွ ဘုရားတမိတာဗ်။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းက စလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဒီ လူကက္ဆက္ ေတြအျဖစ္ အေစာင့္ေတြနဲ႔ ေထာင္ကုန္းေပၚတက္လာတဲ့ ဗီြအိုင္ပီေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖရတာဟာ အစဥ္အလာတခု ယဥ္ေက်းမွဳတခုျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ေစာေစာကလို လူက ၀မ္းတြင္းရူး ျဖစ္ေနေၾကာင့္လည္း ျဖစ္လို ဒီသီခ်င္းသီဆိုတဲ့ အစီစဥ္မွာ ပါ၀င္ရတဲ့ လုံေလာက္တဲ့ ေနာက္အေၾကာင္းတခု ရွိပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ ေထာင္အာဏာပိုင္တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ ျဖစ္ေပမယ့္ နားေထာင္ေနတဲ့ လူအမ်ားစုကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မွဳ ဒဏ္နဲ႔ ေသလုေျမာပါး ျဖစ္ေနရသူေတြ၊ ဘယ္ေန႔ထုတ္ျပီး သတ္မလဲဆိုတာ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ဘ၀တူ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ ေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ။ တကယ္လည္း ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ သြားတာေတြကလည္း မနည္းမေနာကိုးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ရွင္ခြင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးတခုမွာ စိတ္ေလးခဏ အနုပညာေၾကာင့္ သက္သာရာရလည္း မနည္းဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ပါးရိုက္ရိုက္ မရိုက္ရိုက္ သီခ်င္းဆိုၾကခ်ိန္ေတြတိုင္း အရိုက္ခံၿပီး ၀င္ဆိုခဲ့တဲ့အျပင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ တကိုယ္ေတာ္ အၿငိမ့္ျပက္လံုး အစီအစဥ္ေလးေတြပါ ေဆာင္းၿပီး တင္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။



ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ၾကားမွာ ၀င္ၿပီး ရီစရာ ျပက္လံုးထုတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္အႏၱရာယ္ မ်ားသလို စိန္ေခၚခ်က္လည္း မ်ားပါတယ္။ နားေထာင္ေနတဲ့ လူတြက ကိုယ့္ကိုမွ မျမင္နိုင္တာကိုး ထိုင္ေနရင္း ကေန လုပ္ရတာ ျဖစ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာကုိလည္း ပတ္စႀကီးနဲ႔ စည္းထားတာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရဒီယိုကလာတဲ့ ေရနံေခ်ာင္း ေဖကံေကာင္းဆိုတဲ့ ဦးဓါတ္ဆီ၊ ဦးဓါတ္ဆံတို႔ ျပက္လံုးကို အစအဆံုး ရေနတာမို႔ အဲဒီ ျပက္လံုးကို အေျခအေန ၾကည့္ၿပီး တိုက္ရိုက္ျပက္တဲ့အခါ ျပက္၊ နည္းနည္း လစ္ရင္ လစ္သလို ကိုယ္ ထည့္ေျပာခ်င္တာေလးေတြကိုလည္း ထည့္နဲ႔ ေထာင္တြင္း ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

သီခ်င္းဆိုဘို႔ ေတာင္းဆိုခံရတဲ့သူအတြက္ တခုေကာင္းတာက သူမ်ားေတြ ေျမေပၚ မသက္မသာ လွဲအိပ္ ေနရခ်ိန္မွာ သူက ထိုင္ေနခြင့္ရတာ၊ နာေးထာင္ေနတဲ့ အေစာင့္က ေစတနာရွိရင္ ေဆးလိပ္ေလး တဖြါ ႏွစ္ဖြါ ေသာက္ ခြင့္ရတာတို႔ျဖစ္ျပီး အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတာကေတာ့ မူးၿပီးတက္လာတဲ့ လူေတြရ႕ဲ အဓိက ပစ္မွတ္ျဖစ္သြား တတ္တာ၊ ကိုယ္ေရြးလိုက္တဲ့ သီခ်င္းမွားလို႔ နားေထာင္ေနတဲ့ ေကာင္က နားၾကားျမင္းကပ္ၿပီး ေဆာင့္ကန္တာတို႔ ခံရတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ထူးအိ္မ္သင္ရဲ႕ "ညီေလးေရ" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ "ေအာင္မာ ေထာက္လွမ္းေရးက ရာစစ မွန္ရာလုပ္၊ ဟုတ္တာေျပာဘို႔ မေမ့နဲ႔ လုပ္ေနေသးတယ္။ ငါတို႔ကို ရိေနတာေပါ့ ဟုတ္လား။" ဆိုတဲ့ေနာက္မွာ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ေလာက္ အစာေတာင္ ၿမိဳမရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို က်ေရာက္သြားနိုင္လို႔ပါ။


မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ အမရပူရဘက္လာတဲ့ ေအဘီယူဂ်ီေလာကမွာ မုန္တိုင္း (၃) လို႔ သိထားၾကတဲ့ စံလြင္ေလး (ေခၚ) စံစံက ေခတ္ေဟာင္းေတးေတြ ေတာ္ေတာ္ရသလို အသံကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူမၾကခဏ ဆိုေလ့ရွိတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိ္မ္းေရးတဲ့ "ေရခ်ိဴးဆိပ္နဲ႔ နပန္းဆံ" သီခ်င္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခဏ သူ႔ ပါးကလည္း လက္၀ါးေတာင္းတတ္ပါတယ္။ "ျဖန္း" ကနဲ ၿပီးတာနဲ႔ လုပ္ပါဦးကြ။ "အိပြဲ႔၊ အိပြဲ႔" ေျပာလိုက္ရင္ သူက စဆိုပါေတာ့တယ္။ "အိပြဲ႔ အိပြဲ႔ ငွက္သမၼာန္ ခတ္သြားတယ္....."

ကိုစံလြင္ေလးကို စစ္ေဆးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဓါးေျမာင္ကို မီးဖုတ္ၿပီး ေျခသလံုးထဲ ထိုးထည့္တဲ့ ဒဏ္ရာကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခံစားရ ရွာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စခန္းက ထြက္ေျပးၾကတဲ့ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူပါလာၿပီး၊ ၁၉၉၈ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံေရး ျပန္လည္လွဳပ္ရွားတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ စစ္အစိုးရက ေထာင္ျပန္ခ်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပ်ာ္ႀကီး ပါလာပါတယ္။ ၅ ည နဲ႔ (၇) ႏွစ္ပါ။ မန္းေလးေထာင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆက္ၿပီး "အိပြဲ႔၊ အိပြဲ႔" သီခ်င္း ဆက္ဆိုၾကပါတယ္။ ခုေတာ့ ေထာင္က ျပန္လြတ္လာျပီး အထဲမွာ စ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခုခံအားနည္းေရာဂါေၾကာင့္ ေတာင္ၿမိဳ႔မွာ ကြယ္လြန္ၿပီလို႔ ၾကားရပါတယ္။

ေနာက္ အဆိုေကာင္း တေယာက္ကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္း အေျခခံပညာသမဂၢ ေက်ာင္းသားေလးဘ၀က ေတာခိုလာတဲ့ ဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူ ပါ။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေတာခိုလာလို႔ လူတကာ ခ်စ္ၾကတဲ့ ဘိုိဘုိ တေယာက္ဟာလည္း အသက္မေသေရးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ NIP က ပါလို႔ ထြက္ဆိုခ်က္ ေပးၿပီး အက်ဥ္းသား ျဖစ္လာရရွာပါတယ္။ ဘိုဘုိက ေက်ာင္းသားတပ္ဖဲြ႔ရဲ႕ တီး၀ိုင္းမွာ ပင္တိုင္ အဆိုေတာ္ျဖစ္ၿပီး အခမ္းအနားေတြမွာ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ အၿမဲ ဆိုရတာမို႔ ေက်ာင္သားတပ္ထဲသာမက ေကအိုင္ေအဖက္က မိသားစုေတြက အစ ခ်စ္ၾကခင္ၾကသူပါ။ သူတပါးကို အၿမဲကူညီတတ္ပါတယ္။ သူက အၿမဲတမ္း “သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္” သီခ်င္းကို ဆိုတတ္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တညမွာေတာ့ အေစာင့္တာ၀န္က်တဲ့ သူက ဘိုိဘိုရဲ႕ "သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္" အၿပီးမွာ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဆိုဘို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဘိုဘိုက ဒီသီခ်င္းေတာ့ မဆိုပါရေစနဲ႔ အကိုရယ္ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲဒီလို အခ်ီအခ် ျဖစ္ေနကတည္း ဘိုဘုိ႔ ေဘးမွာကပ္ၿပီး လွဲအိပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ ျပႆနာေတာ့ စၿပီဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘိုဘိုဟာ မျငင္းသာေတာ့ပဲ “ပ်ံသာပ်ံပါခြပ္ေဒါင္းနီ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္နဲ႔ စ ဆိုပါေတာ့တယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴးမွာ ထြက္လာတဲ့ ဘိုိဘုိရဲ႕ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဒဏ္ရာကိုယ္စီနဲ႔ ေျမေပၚမွာ မ်က္နွာကို စည္းၿပီး လဲွအိပ္ေနၾကရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ စူးနစ္တဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ အတူ သီခ်င္းစာသားေတြေနာက္မွာ ေမ်ာပါေနပါေတာ့တယ္။
…… ပ်ံသာပ်ံပါ ခြပ္ေဒါင္းနီ မုန္တိုင္း မိုးသက္ခ်ီ.... တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ခြပ္ေဒါင္းနီသီခ်င္းမွာ သိပ္ၾကာၾကာ မနစ္ေမ်ာလိုက္ပါဘူး “ဖုန္း .. ခြပ္ .. အင့္” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ဘိုိဘုိရဲ႕ တကိုယ္လုံး ကြ်န္ေတာ့္ အေပၚပံုက်လာပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူသီခ်င္းဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ လက္ယဥ္ၿပီး ေသြးဆာတတ္တဲ့ လက္သီး ဆိုတဲ့ ေနာက္တန္း လံုျခံဳေရးတာ၀န္က် တေယာက္ဟာ အရက္မူး၀င္လာၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ ဘိုဘို႔ မ်က္ႏွာကို စစ္ဘိနပ္နဲ႔ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထခိုင္းပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးက လူပါး၀လို႔ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္း ဆိုရေကာင္းလားဆိုၿပီး ပါလာတဲ့ M22 ေမာင္းျပန္ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ေခါင္းကိုရိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အေခါက္မွာေတာ့ ဘိုဘို႔ေခါင္းက ေသြးေတြ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာေပၚကို ေပါက္ေပါက္ ေပါက္ေပါက္ က်လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ မရပ္ေသးပဲ ျပန္ထခိုင္းလိုက္ ရုိက္ခ်လိုက္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထင္တိုင္းႀကဲေနပါေတာ့တယ္။


ခံရတဲ့သူမွာေတာ့ မသိပါဘူး ကြ်န္ေတာ့္ေစာင္နဲ႔ အက်ႌေတြကေတာ့ ေသြးနဲ႔ ရြဲနစ္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း မလွဳပ္ရဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွလည္း ဘာအသံ ထြက္မလာပါဘူး။ အမွန္တရားကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ေတာခိုလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ကိုယ့္နားထဲမွာ အတိုင္းသား ၾကားေနရတဲ့ ဒီမတရားမွဳႀကီးအတြက္ တားျမစ္ ကန္႔ကြက္ဘို ႔ေနေနသာသာ နားရြက္ေတာင္ မခတ္ရဲပဲ ၿငိမ္စင္းေနရတဲ့အျဖစ္ကို ေစ့ေစ့ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း မိမိကိုယ္ မိမိ စက္ဆုပ္ ေအာ့ႏွလံုးနာရပါတယ္။

တႀကိမ္မွာေတာ့ မူးေနတဲ့ လက္သီးဟာ ဘိုဘို႔ကို ျပန္ထခိုင္းၿပီး မ်က္ႏွာကို ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ေဆာင့္ထိုးခ်လိုက္ပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေသနတ္ေျပာင္းဟာ ဘိုဘို႔ကို ေခ်ာ္ျပီး အိပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နံၾကားထဲကို အရွိန္နဲ႔တိုး၀င္ ေဆာင္႕ပါေတာ့တယ္။ နံရိုးေတာ့ က်ိဳးၿပီလို႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အားရေအာင္ နွိပ္စက္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုး ဘယ္သူတဦး တေယာက္ကမွ တားျမစ္ျခင္း မရွိပါဘူး။ တနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ သူနာျပဳအဖြဲ႔ ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းကကြဲ ေနတာေတြကို အစိမ္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ေနၾကတာ အားလံုးနားမွာ ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။

ဒီဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူ ဟာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တဲ့ အထဲမွာ အမွဳတြဲျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၅ည နဲ႔ (၇) ႏွစ္ သာက်ေပမယ္႕ မိုးေက်ာ္သူကို ၁၂၂ ပုဒ္မနဲ႔ ႏွစ္ (၂၀) ခ်လိုက္ပါတယ္။ မန္းေထာင္ ရဲ႕ ညခ်မ္း ဂီတ ဆည္းဆာေတြ ဆိုရင္ အၿမဲပြဲေတာင္းခံရျပီး မၾကခဏ “ပ်ံသာပ်ံပါခြပ္ေဒါင္းနီ” သီခ်င္းကို ဆိုေလ့ရွိပါတယ္။

၂၀၀၀ ခုနွစ္ မန္းေထာင္ ေထာင္တြင္း တိုက္ပြဲေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရိုက္ႏွက္ၿပီး ေျမာင္းျမေထာင္ကို ပို႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ဘိုိဘုိ တေယာက္က မန္းေထာင္မွာ ဆက္က်န္ေနရၿပီး အဲဒီေန႔က နားကို ပိတ္ရုိက္ခံ လိုက္ရတဲ့အတြက္ နားေလးသြားတယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းၾကားရပါတယ္။ ဟိုတေလာကေတာ့ ဘိုဘို တေယာက္ ျပန္လြတ္လာပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ တေန႔က ေတြ႔ေတာ့ ခုေထာင္က လြတ္လာၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ (၈၈) က စၿပီး ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္ (၂၀) ကာလ အတြင္း ထင္ရွားခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္းေတြကို ခုလူငယ္ေတြ ၾကားဖူးရေအာင္ ျပန္ဆိုမယ့္ စီးရီးတခုကို လုပ္ေနတယ္။ အခု အတီးပိုင္း ၿပီးၿပီ အဆိုေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္တဲ့။ ဘယ္သူဆိုမွာလဲလို႔ေမးေတာ့ …..
“အဟီး ကြ်န္ေတာ္ပဲေပါ့” ….. တဲ့။

လူငယ္ေတြ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “အင္း...မနိုင္ပါလား” လို႔ ေတြးမိပါတယ္။

လူကက္ဆက္ ဒုတိယပိုင္းဆက္လက္ေမွ်ာ္ပါ ….. ။

ပန္းခ်ီထိန္လင္း

http://www.kaungkin.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ သန္းၾကြယ္သူေဌး ျဖစ္ခဲ႕စဥ္က..

မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီလိုေခါင္းစဥ္မ်ိဳးဟာ က်ဖမ္း စကားေျပာျပိဳင္ပြဲေတြမွာ မဲေပါက္တတ္တဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးပါ။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာအပထား စိတ္ထဲရွိတာ ေလ်ာက္ျပီး အခ်ိန္ မေစ့မခ်င္း ေျပာရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုကေတာ့ စိတ္ကူးတည့္ရာ မဟုတ္ဘဲ တကယ္ကို သန္းၾကြယ္ သူေဌး ျဖစ္ခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းကို ေျပာမလို႕ပါ။


ပန္းခ်ီထိန္လင္း တေယာက္ သန္းၾကြယ္ သူေဌး ျဖစ္ခဲ့တုန္းက ဘ၀ ဆိုေတာ့ သစ္ကုန္ကူးတဲ့ အေၾကာင္းပဲ ေျပာျပမွာလား၊ ေက်ာက္ေအာင္ခဲ့တာပဲ ဖတ္ရမလားလို႔ စာဖတ္သူက ေတြးေကာင္း ေတြးမိႏိုင္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္း သိၾကတဲ့ အမ်ားစုကေတာ့ ေပါက္တတ္ကရ၊ ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အထဲက တခုခုကို ဘာလုပ္ဇာတ္ ခင္းလာဦးမလဲ မသိဘူးလို႔ ႀကိဳတင္ ေတြးေနေလာက္ပါျပီ။ ဟုတ္ပါတယ္ ခုေျပာျပမယ့္ အေၾကာင္းကေတာ့ ပိုက္ဆံ သန္းခ်ီခ်မ္းသာတဲ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးတေယာက္ ဘ၀မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ခ်စ္ဦးေခါင္းမွာ သန္းေလးေတြေ၀ ဆိုတဲ့ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ သီခ်င္းလို သန္းဂ်ီးမေတြ ၾကြယ္၀ခဲ့တဲ့ တခါက ဘ၀ေလး တခုကို ေရးျပမလို႔ပါ ခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္က သန္းေတြအေၾကာင္း မေျပာခင္ သန္းရွာျခင္း ယဥ္ေက်းမွဳ အေၾကာင္း ပထမ ပြါးခ်င္ပါ သဗ်။

လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က စာေရးဆရာမ ခက္မာေရးတဲ့ အက္ေဆးေလးတခုမွာ ေခါင္းမွာတြယ္တဲ့ သန္းေတြအေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့ရကတည္းက ဒီစာေလးကို ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ သူရဲ႕ သန္းေတြအေၾကာင္း ဖတ္ရင္း ကိုယ္ပါ ယားလာတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။

ကမၻာကသိတဲ့ ျမန္မာပန္းခ်ီဆရာႀကီး ေပၚဦးသက္ရဲ႕ ေရေဆး ကာတြန္းပန္းခ်ီကားေလးေတြထဲမွာ ေရွ႕ေနာက္ တန္းစီၿပီး သန္းထိုင္ရွာေနတဲ့ မိန္းမေတြကို မၾကာခဏ ဆြဲျပခဲ့ဘူးတာ အမွတ္ရသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေတြထဲက အတင္းေျပာတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြမွာ မိန္းမေတြ (တခ်ိဳ႕လည္း ရင္ရွားနဲ႔) တန္းစီၿပီး သန္းရွာၾက၊ သန္းတုပ္ၾကရင္း၊ အတင္းပါ တုပ္ၾကတဲ့ျပကြက္မ်ိဳးေတြလည္း မၾကာခဏ ၾကည့္ခဲ့ဘူးၾကပါလိမ္႕မယ္။

ငယ္ငယ္က ရြာမွာ ေန႔လည္၊ ေန႔ခင္းဆိုရင္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ မန္က်ဥ္းပင္ႀကီးေအာက္မွာ မိန္းမႀကီးေတြဟာ သူတို႔ ဘီးဆံထံုးေတြ ေျဖခ်ၿပီး ဆံပင္ဖါးယားႀကီးေတြနဲ႔ တန္းစီထိုင္ၿပီး တေယာက္ေခါင္းကို တေယာက္ဖြၿပီး သန္းရွာ သန္းတုပ္ေ

Monday, December 26, 2011

က်င့္၀တ္၊ သိကၡာႏႇင့္ တန္ဖိုး





Written by ေမာင္တင္ဦး(ေျမာင္းျမ)   
Sunday, 27 December 2011 
w84_04
AddThis Social Bookmark Buttonက်င့္၀တ္က်င့္ၾကံရမယ့္၀တၲရားလို့ဆိုရင္ မႇားမယ္မထင္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမႇေတာ့ လူ့က်င့္၀တ္နဲ့အညီ ေနထိုင္က်င့္ၾကံရတာဟာသဘာ၀ပါ။
႐ိုး႐ိုးေလးတင္ျပပါရေစ။
မနက္အိပ္ရာမႇထထခ်င္း လူတိုင္းလိုလိုဟာ မ်က္ႏႇာသစ္ၾက၊ သြားတိုက္ၾကပါတယ္၊ ဘယ္ဥပေဒကမႇ အိပ္ရာမႇထထခ်င္း သြားမတိုက္လွ်င္ မ်က္ႏႇာမသစ္လွ်င္ ေထာင္ဒဏ္၊ ဘယ္ႏႇႏႇစ္၊ ဒဏ္ေငြဘယ္ေလာက္ ႐ိုက္မယ္လို႔ အေရးယူမယ္လို႔ ျပ႒ာန္းမထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းလိုက္နာၾကပါ တယ္။ အဲဒီလို ဥပေဒမထုတ္ျပန္ဘဲ အသိတရားအရ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈေတြဟာ ေရရႇည္တည္တ့ံပါတယ္။ လိုက္လုပ္ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္ၾကပါဘူး။ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးလို႔ မျမင္ၾကပါဘူး။ မခံစားၾကပါဘူး။
စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံမႇာ စည္းကမ္းသတ္မႇတ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကားေပၚမႇာ၊ လမ္းေဘး ေျမစိုက္ပိုစတာေတြမႇာ၊ အေဆာက္အဦးေတြမႇာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ကားေပၚမႇ အမႈိက္မပစ္ရ။
ကားေပၚမႇ ကြမ္းတံေထြး မေထြးရ။
ဤေနရာတြင္ အေပါ့အေလး မစြန္႔ရ။
ထိုင္ခံုအျပည့္သာ လူတင္ပါသည္။  စသည္ စသည္ ေတြ႔ဖူးၾကမႇာပါ။ အဲဒီေဖာ္ျပခ်က္ေတြကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ လိုက္နာၾကပါသလဲ။ ကားေပၚမႇာ အိမ္ကဲ့သို႔လုိက္ပါေနထိုင္ေနရတဲ့ ကားေမာင္းသူ (ဒ႐ိုင္ဘာ)၊ ကားေနာက္လိုက္ (စပယ္ယာ)ေတြက အဲဒီစာရြက္ေတြကို ကားရဲ႕လူျမင္ကြင္းမႇာ အေသအခ်ာ ကပ္ပါတယ္။ ကပ္ေနရင္းပါးစပ္ထဲက ကြမ္းတံေထြးကို ကားျပတင္းေပါက္မႇ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ တဗ်စ္ဗ်စ္ ေထြးခ်ေနပါတယ္။ ကားမီးပြိဳင့္၊ ကားမႇတ္တိုင္တစ္၀ိုက္မႇာ မည္းနက္ေနတဲ့ ကတၲရာေရာင္က ကြမ္းတံေထြးေတြေၾကာင့္ အနီေရာင္ေျပာင္းေနပါတယ္။
ဒါဘာကိုျပေနသလဲ။ လိုက္နာသင့္တဲ့ကိစၥသည္ပင္လွ်င္ အမိန္႔လို ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္လာရင္ လူေတြရဲ႕အတြင္းစိတ္က ဆန္႔က်င္ဘက္တုံ႔ျပန္လာတတ္တာကို ျပေနတာပါပဲ။
တစ္ခါက ဧရာ၀တီျမစ္ ေရႀကီးလာတာကို ဘိုးေတာ္မင္းတရားက ေရကိုတားဖို႔ ႀကိမ္စၾကာနဲ႔ ႐ိုက္လာတာ ေရကက်မသြားဘဲ ပိုႀကီးလာပါတယ္။ ဒါကို ဦးေပၚဦးက ဘိုးေတာ္ေရႊႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္လို႔ ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ေရေရာင္(ေရႀကီး)လာတာပါဘုရား လို႔ ေလ်ာက္ခဲ့တာကို ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။
ခုလည္း ထိုအလားတူျဖစ္ရပ္မ်ဳိးပါပဲ။ ၿမိဳ႕တြင္းကို လာမယ့္သူေတြက ကြမ္းယာကို ပလတ္စတစ္အိတ္ ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ထုပ္ၿပီးယူလာၾကပါတယ္။ ေရာင္းသူေတြကလည္း ပလတ္စတစ္အိတ္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ အသင့္စားႏုိင္ေအာင္ ထုပ္ပိုးေရာင္းခ်ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြမ္းယာကို တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ႔ ပိုလို႔တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ စားသံုးလာၾကပါတယ္။ ကြမ္းႀကိဳက္တတ္တဲ့သူရဲ႕ ခါးပိုက္ထဲမႇာ အိတ္ကပ္ထဲမႇာ ကြမ္းယာကို ကိုယ္နဲ႔မကြာ ေဆာင္ထားၾကပါတယ္။

တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္လာမႇ သိကၡာရႇိတဲ့ လူေတြနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္လာမႇာပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေပၚထြန္းလာတာနဲ႔အမွ် ဥပေဒကိုက်င့္၀တ္လိုက္နာတတ္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာတဲ့ အဆင့္ျမင့္လူ႔ေဘာင္ႀကီး ေပၚေပါက္လာမႇာ  . . .

ဒီအခါ ကြမ္းမစားတတ္သူကလည္း သူမ်ားစားတာအလြယ္ျမင္ေတာ့ အလြယ္ယူစားရာက ကြမ္းစြဲသြားၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔အခုအခါ ကြမ္းစားသူဦးေရက ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမင့္မားလာပါတယ္။
ေပါ့ေစလိုလို႔ေၾကာင္႐ုပ္ထိုး ေဆးေၾကာင့္ေလးသြားရပါၿပီ။
ဥပေဒေတြထုတ္ျပန္ၿပီး လိုက္နာေစတာထက္ လူထုပါ၀င္မႈလူထုအသြင္ လူက်င့္၀တ္အသြင္အျဖစ္ ျပဳျပင္ေဆာင္ရြက္တာက ေရရႇည္တည္တံ့ အက်ဳိးရႇိႏုိင္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕ အရက္ဆုိင္ေတြထဲမႇာ လူငယ္ေတြကို လံုး၀မေတြ႔ရပါဘူး။ လမ္းေပၚမႇာေနရာတိုင္းမႇာ လူငယ္ေတြ စီးကရက္ေသာက္တာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို စာေရးသူ စပ္စုလိုက္ပါတယ္။
''ခင္ဗ်ားတို႔ဆိုင္ကို ကေလးေတြ ေဆးလိပ္လာမ၀ယ္ဘူးလား''
''မ၀ယ္ပါဘူး'' ''၀ယ္ရင္ေရာ ေရာင္းမႇာလား''
''မေရာင္းပါဘူး''
အဲဒီမႇာက်င့္၀တ္ဆိုတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမႇာ ၁၈ ႏႇစ္ေအာက္လူငယ္ေတြကို ကေလးလို႔ သတ္မႇတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို အရက္၊ ေဆးလိပ္ လံုး၀မေရာင္းပါဘူး။ ပိုက္ဆံရၿပီးေရာ။ ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးသူတို႔ မက်င့္သံုးၾကပါဘူး။ အဲဒီအရြယ္လူငယ္ေတြကလည္း အရက္ဆုိင္၊ ေဆးလိပ္ဆိုင္ေယာင္လို႔ေတာင္ မသြားၾကပါဘူး။ ဒီလို အျပန္အလႇန္ ထိန္းေက်ာင္းေပးျခင္းျဖင့္ ဥပေဒကို အလုိလို လိုက္နာၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဆိုေတာ့ ဥပေဒတစ္ရပ္ဟာ က်င့္၀တ္တစ္ခုအသြင္ေဆာင္ေနရင္ ေရရႇည္တည္တံ့ႏုိင္ပါတယ္။
သိကၡာႏႇင့္ တန္ဖိုး
အဲဒီမႇာ က်င့္၀တ္ကိုမေဖာက္ဖ်က္ရဲဖို႔က သူ႔ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာအေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ္တန္ဖိုးထားရင္ ကိုယ့္က်င့္၀တ္တစ္ခုကို ေဖာက္ဖ်က္ဖို႔ မလြယ္ကူေတာ့ပါဘူး။ သိကၡာရႇိတဲ့လူက သူ႔ကိုယ္သူ တန္ဖိုးထားတဲ့လူပါ။
ဒ႐ိုင္ဘာက ဒ႐ိုင္ဘာတန္ဖုိး ထားရပါမယ္။ ေစ်းသည္က ေစ်းသည္တန္ဖိုးထားရပါမယ္။ ေက်ာင္းဆရာက ေက်ာင္းဆရာ တန္ဖိုးထားရပါမယ္။ ၀န္ထမ္းက ၀န္ထမ္းတန္ဖိုးထားရပါမယ္။ ေက်ာင္းဆရာမႇာမႇ တန္ဖိုးရႇိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေစ်းသည္မႇာလည္း တန္ရာတန္ေၾကး တန္ဖိုးရႇိပါတယ္။ ဒ႐ိုင္ဘာမႇာလည္း တန္ဖုိးရႇိပါတယ္။ တံငါသည္မႇာလည္း တန္ဖိုးရႇိပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမႇာလည္း တန္ဖိုးရႇိပါတယ္။
လူတိုင္းမႇာ တန္ဖိုးရႇိပါတယ္။
ဖိုးလမင္းလည္း သူ႔အဆင္းႏႇင့္ အလင္းႏႇင့္ပါ။ တကယ္ေတာ့ လူသာမက သတၱ၀ါေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေရ၊ ေလ၊ ေျမ၊ ေန၊ ကမၻာစသည့္ သက္ရႇိ သက္မဲ့ အလံုးစံုဟာ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔သူ ရႇိေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ တန္ဖိုးမထားဘဲ မေလးစားခဲ့လို႔ ခုဆိုသဘာ၀ႀကီးက သူ႔ကိုတန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ ပညာေပးေနပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးကိုထိပါး၊ သူ႔သိကၡာကိုေစာ္ကားလို႔ သူ႔က်င့္၀တ္ေတြလည္း ေဖာက္ျပန္ကုန္ပါၿပီ။ မုိးကိုရြာသင့္တာထက္ ပိုရြာတယ္။ ေလကိုတိုက္သင့္တာထက္ ပိုတုိက္တယ္။
သည္လိုနဲ႔ မိုးေလ၀သေတြလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။ ေခ်ာင္းေတြေရလ်ံ ကန္ေတြေရ တိုးစည္း႐ိုးေတြက်ဳိးေပါက္ သဘာ၀ႀကီးေဖာက္ျပန္လို႔ လူေတြဒုကၡေရာက္ကုန္ၾကပါၿပီ။
သည္လိုပါပဲ။ ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ေယာက္မႇာ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔သူ ရႇိေနပါတယ္။ သာမန္လူတစ္ေယာက္တန္ဖိုးထက္ ပိုတန္ဖိုးရႇိေနပါတယ္။ ဒ႐ိုင္ဘာဆိုတာနိမ့္က်တဲ့ တန္ဖိုးမဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး။ အတတ္ပညာတစ္ခု တတ္ေျမာက္ ထားရပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြသြားလိုရာကို သူ႔ရဲ႕ကြၽမ္း က်င္မႈနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ေပးေနပါတယ္။ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕အသက္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရႇာက္ေပးေနရပါတယ္။ အလြန္အဖိုးတန္တဲ့လူအျဖစ္ အသိအမႇတ္ျပဳ ရပါမယ္။ သူ႔ကိုလည္း လူေတြက အထင္ေသးသလို အဖက္မတန္သလို ဆက္ဆံၾကည့္ပါလား။ သူ႔လက္ထဲက စတီယာရင္(လက္ကိုင္ေဂြ)နဲ႔ ေခ်ာက္ထဲဆြဲခ်ၿပီး လူေတြရဲ႕အသက္ကို အႏၲရာယ္ျပဳႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္း၊ အရာရာတုိင္းကို တန္ဖုိးထား အသိအမႇတ္ျပဳေပးရပါမယ္။

အသိအမႇတ္ျပဳပါ

အသိအမႇတ္ျပဳပံုျပဳနည္း သံုးမ်ဳိး ရႇိေနျပန္ပါတယ္။ တစ္နည္းက ပတ္၀န္းက်င္က ၀ိုင္း၀န္းအသိအမႇတ္ျပဳ တန္ဖိုးထားေပးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို မႏႇိမ့္ခ်ဖို႔၊ ၀ိုင္းမပယ္ဖို႔၊ အထင္ေသးသလိုမျပဳမူဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လူအခ်ဳိ႕က ဒ႐ိုင္ဘာဆိုရင္ မတူသလို၊ မတန္သလိုဟန္အမူ အရာအရျဖစ္ေစ၊ ေလသံဟန္ပန္နဲ႔ျဖစ္ေစ ဆက္ဆံတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါရဲ႕အက်ဳိးဆက္က ဒ႐ိုင္ဘာကို တန္ဖိုးမထားသလိုျဖစ္သြားၿပီး လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ ၀န္းက်င္ထဲက ဖယ္ထုတ္လုိက္သလို ျဖစ္သြားမႇာပါ။ အဲဒီလိုျပဳမူ လိုက္သူ ကိုယ္တိုင္ကလည္းပဲ တန္ ဖိုး မသိတတ္သူ၊ တန္ဖုိးမရႇိသလို ျဖစ္သြားမႇာပါ။
ေနာက္တစ္နည္းက ကာယကံ ရႇင္ကိုယ္တိုင္ မိမိတန္ဖိုးကိုသိျမင္ဖို႔ တန္ဖိုးထားဖို႔၊ မိမိတန္ဖိုးအမႇန္ကို လူေတြသိျမင္လက္ခံလာေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ၾကံတတ္ဖို႔ လိုအပ္ျပန္ပါတယ္။ မိမိတန္ဖိုးအမႇန္ကို သိဖို႔ဆိုတာ သိပ္လြယ္ကူတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
 ေနာက္ဆံုးတစ္နည္းက အျပန္အလႇန္ တန္ဖိုးထားဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သူ႔ကို တန္ဖိုးထားမယ္။ကာယကံရႇင္ကလည္း သူ႔ကိုသူ တန္ဖိုးထားတတ္မယ္ဆိုရင္ ရႇိေနတဲ့ 'အမႇန္တန္ဖိုး'ဟာ ေပၚထြန္းလာမႇာပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးတန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္လာမႇ သိကၡာရႇိတဲ့လူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္လာမႇာပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ေပၚထြန္းလာတာနဲ႔အမွ် ဥပေဒကိုက်င့္၀တ္လိုက္နာတတ္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္နဲ႔လိုက္ေလ်ာတဲ့ အဆင့္ျမင့္လူ႔ေဘာင္ႀကီး ေပၚေပါက္လာမႇာ မလြဲ ဧကန္ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

from elevenmedia

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိခင္ ေဒၚခင္ၾကည္ ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ..။

                 ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိခင္ ေဒၚခင္ၾကည္ ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၃ ႏွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ယေန႔နံနက္ ၁၀ နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ ေရႊေတာင္ကုန္း သာသနာ့ ရိပ္သာမွ ဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိတ ၀ံသ၊ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္ ရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ အပါအ၀င္ သံဃာေတာ္ ၁၀ပါးခန္႔ကုိ ပင့္ဖိတ္ကာ ဆြမ္းဆက္ကပ္လႉဒါန္းေၾကာင္း သတင္းရသည္။
ေန႔လည္တြင္လည္း ခရစ္ယာန္၊ အစၥလမ္ဘာသာႏွင့္ ဟိႏၵဴ စသည့္ ဘာသာေပါင္းစုံ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းပြဲကုိလည္း ဆက္လက္ က်င္းပမည္ဟုသိရသည္။
ေဒၚခင္ၾကည္အား ေရႊတိဂုံ ေျခေတာ္ရင္း ေတာင္ဘက္မုခ္ အနီးရွိ သီေပါမင္း ၏ မိဖုရား စုဘုရားလတ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဗိသုကာ ဆရာ ႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္ မႈိင္း၊ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔ စသည့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၏ ဂူဗိမာန္မ်ားအနီးတြင္ ဂူသြင္း သၿဂိဳဟ္  ထားသည္။



Sunday, December 25, 2011

မ်က္နွာလြဲရန္ မစြမ္းသာ ေသာေၾကာင့္








ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ တုိက္ပြဲေတြမွာ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရး တပ္ မေတာ္(KIA ) စခန္း ဘယ္နွစ္ခု က်သြားတယ္။ စစ္တပ္က အက်အဆံုးမ်ား ေနတယ္ ဆုိတဲ့ သတင္းေတြကုိ လူမႈကြန္ယက္ Facebook မွာ တစ္မ်ိဳး.. သတင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာတစ္ဖံု အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားသိေနရေပမယ့္စစ္ေရးစစ္ရာ အရႈပ္အေထြးမ်ားကို နားမလည္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွားသည္ ဘယ္သူမွန္သည္ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ တစ္ခုတစ္ေလ ေတာင္ ခုထိ ကၽြန္မေပးခဲ့ပါ.။

သို႔ေသာ္ ျပည္တြင္းထုတ္ Flower News ဂ်ာနယ္တြင္ ကခ်င္ျငိမ္းခ်မ္းေရးပံုရိပ္ ေကာ္မတီ ဥကၠ႒ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းခန္းကို ဖတ္မိသည့္ ေနာက္ ေျပာခ်င္ေရးခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာသည္.။

ေဒၚေဘာက္ဂ်ာက " တိုင္းရင္းသားေတြက ထိုးစစ္မဆင္ဘူး ခုခံကာကြယ္ တာ ပဲ ရွိတယ္ " ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဥာဏ္မွီသေလာက္ ေတြးမိသည္။ ကခ်င္ေဒသခံမ်ား၏ ေျပာစကား၊ ျဖစ္ပ်က္သြားသည္ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ သုံးသပ္ၾကည့္မိေသာအခါ အနည္းငယ္ကြဲလြဲေနသည္ဟု ထင္မိသည္။

မၾကာေသးမီကပဲ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ ကားတစ္စီးလမ္းတြင္ မိုင္းထိျပီးကားေမာင္းသူ ႏွင့္ ခရီးသည္အခ်ိဳ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သည့္သတင္း ၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ အေျခစိုက္ စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္ေနေသာ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးဳ႔၏ ကားမ်ား ဖ်က္ဆီးခံရျခင္းသတင္း ၊ ျပည္သူမ်ား သြားလာေနေသာ ရထားလမ္းမ်ားကို မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးရန္ ၾကံစည္မႈ မ်ားသည္အစိုးရ တပ္မ်ား၏ ထိုးစစ္ကို ခုခံကာကြယ္ရန္အတြက္လား ။ ထို႔ေၾကာင့္ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြ အေၾကာင္းမဲ့ စေတးဖို႔ လိုအပ္ပါသလား။

ထုိ႔ျပင္ ျမစ္ၾကီးနားမွ ကၽြန္မမိတ္ေဆြ ေက်ာက္လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ေနသူတစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႔ လုပ္ငန္းတြင္ KIA မွာ ဆက္ေၾကးေတာင္းေၾကာင္ သိန္းရာခ်ီျပီး ေပးလိုက္ရေၾကာင္း ၊ တစ္ခ်ိဳ႔ နာမည္ၾကီး သူေဌးမ်ားဆိုလွ်င္ သိန္းေပါင္းေထာင္ခ်ီေပးရေၾကာင္း ေျပာျပရာအံ့ၾသရျပန္သည္.။
သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ေၾကးေပးမွ ကိုယ့္နယ္ေျမအတြင္း လံုၿခံဳစြာသြားလာႏိုင္မည္ ။ ဒါေတာင္ တိုက္မိုင္း ၊ ေျမျမဳပ္မိုင္းေတြ မထိႏိုင္ပါဟု အာမမခံႏိုင္ ။

ဤလုပ္ရပ္မ်ားဟာ ကိုယ့္ေဒသ ကိုယ္နယ္ေျမကို တကယ္ကာကြယ္လိုတဲ့ သူေတြ၏ ကိုယ့္နယ္ေျမ ေဒသ လံုၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ငန္းလားဆိုတာကၽြန္မ အနည္းငယ္ စဥ္းစားရဦးမည္..။

စစ္တပ္ ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ကားၾကံဳလုိက္လာတဲ့ စစ္သား ၃ ေယာက္ကို ခ်ံဳခိုတိုက္ခိုက္ရာ ကားေမာင္းသည့္ ဒရိုင္ဘာေရာ ၊ စပယ္ယာေရာ ထိခိုက္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြက ထိုးစစ္မဟုတ္ပဲ ခုခံကာကြယ္ျခင္းေတြလား။ ထို႔ျပင္ ေက်ာက္မဲၿမီဳ႔က ပစ္ခတ္မႈမွာ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြ ေသေၾကခဲ့ရတာေရာ ထိုးစစ္မဟုတ္တဲ့ ခုခံမႈေတြလား။
မျငိမ္းခ်မ္းသည့္နယ္ေျမမွ ေလယာဥ္ကြင္းထဲကို သံဃာ အေယာင္ေဆာင္ကာ ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ၀င္ေရာက္လာျခင္းက မည္သို႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြျဖင့္လဲ။ ကၽြန္မ မေတြးတတ္ပါ..။

၁၇ ႏွစ္လံုးလံုး ျငိမ္းခ်မ္းေရး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရသည့္ ကခ်င္ ျပည္နယ္က ေဒသခံေတြကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာသည္။ ဥယ်ာဥ္ျခံေတြ ၊ ေျမယာေတြ အသိမ္းခံခဲ့ရသည့္အတြက္ ေနရာအသစ္တြင္ ဘ၀သစ္ ျပန္စေနရသည့္ အခက္အခဲေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။

ယေန႔ ခရစ္စမတ္ေန႔တြင္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အမ်ားစုေနထုိင္ေသာ ကခ်င္ေဒသတြင္ မည္သို႔ေသာ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ လံုၿခံဳမႈတို႔ျဖင့္ စိတ္ခ်စြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မည္နည္း..။ စစ္ေျပးေဒသမွ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္လည္း ၄င္းတို႔၏ ဘာသာေရးအထြတ္အျမတ္ပြဲကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲလိုၾကေပမည္.။ ထို႔သို႔ ျပဳလုပ္ႏိုင္ဖို႔ ေဒသတြင္း ျငိမ္းခ်မ္းမွ အပစ္အခတ္မ်ား ရပ္စဲမွသာ ျဖစ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္..။ လက္ရွိအေျခအေနအရဆိုလွ်င္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အသက္၀င္ဖို႔သာ ဆုေတာင္းေနၾကေပလိမ့္မည္။

ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျပည္သူအားလံုး လိုလားေနၾကၿပီ.။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲဖို႔လည္း ျငိႏႈိင္းေဆြးေႏြးမႈေတြ လုပ္ေစခ်င္လွၿပီ.။ ဒီအတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေဟာေျပာမႈေတြကိုလည္း လုပ္ေနၾကၿပီ.။
ဒါေပမယ့္ အဲလို ေဆြးေႏြးေနတဲ့သူေတြကိုယ္တိုင္ အစြန္း၂ ဖက္မွ လြတ္ကင္းေစခ်င္သည္.။
ေ၀ဖန္ ေဟာေျပာမႈေတြတြင္ ၂ ဦး ၂ ဖက္ကိုလည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေစခ်င္သည္..။


ထိုအင္တာဗ်ဴးမွ ကၽြန္မေတြး၍ရသေလာက္ ကၽြန္မေရးျဖစ္သည္..။ ဆက္လက္၍လည္း အေျဖရွာၾကည့္ပါဦးမည္.။


ေမခ
(25.Dec.2012)
God Bless U !




Photo Credit by - http://jinghpawkasa.blogspot.com

Saturday, December 24, 2011

အိပ္မက္ဆိုးမွ ႏိုးထခ်ိန္

ေက်ာင္းေဘာလံုးကြင္းထဲတြင္ ျပည္႔ညပ္လွ်က္ ရွိေနၿပီ၊ ေနကလည္းပူ၊ ေရကလည္းဆာ၊ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြနဲ႔ ျပည္႔ၾကပ္လွ်က္ ရွိေနၿပီ၊ ခုထိမထြက္ ႏိုင္ၾကေသး။ ဘာျဖစ္ေနသလဲ ... ဘာျဖစ္ေနၾကျပန္တာတုန္း။ ၾကားရပါၿပီ ... ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား (၀ါ) ေက်ာင္းေကာင္စီ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အမာခံ လက္ပတ္ လုေနၾကပါသတဲ႔။ လက္ပတ္ မရတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြက လက္ပတ္ ရတဲ႔ေက်ာင္းသားေတြကို ျပသနာရွာ ရန္ျဖစ္ စကားမ်ား ေနသျဖင္႔ လက္ပတ္လုပြဲၿပီး ၀ွဲခ်ီး က်င္းပၾကရာ လူထုေတာ္လွန္ေရးႀကီးသို႔ ခ်ီတက္အံ႔ဆဲဆဲ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား လက္ပတ္လု ေနေသာေၾကာင္႔ ေက်ာင္းေဘာလံုးကြင္းထဲတြင္ ပိတ္မိလွ်က္ ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ရဲရဲေတာက္ လူထုေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ပါ၀င္ၾကမည္႔ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဦးေဆာင္မည္႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္႔တ ငတ္မြတ္ေသာ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ လူသိရွင္ၾကား ရဲရဲေတာက္ စကားမ်ားၾကလွ်က္ လက္ပတ္ မ်ားကို လု ၾက၏။ အို ..လက္ပတ္ လုပြဲႀကီးပါတကား......................

ထိုသို႔ထိုႏွယ္ ျပသနာ ဗလပြျဖစ္လွ်က္ လမ္းမေပၚခ်ီတက္ၾကေသာ္ ေရွ႕ဆံုးမွေအာ္ သူကေအာ္ ေနာက္က ေအာ္သူကေအာ္ သူ႔ဟာႏွင္႔သူ အတိုင္အေဖာက္ ညီလွ်က္ ရွိရာ တစ္ေနရာေရာက္ေသာ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္က ေအာ္ေလသည္ မွာ ----
“ပါတီစံု စနစ္ က်ဆံုးေရး”
“ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး“
သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ႔ ဟုတ္ေနသည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္တို႔ ေျပာမွ သိရသည္။ ဟိုေကာင္ မွားေအာ္တယ္ကြ “တစ္ပါတီစနစ္ က်ဆံုးေရး ကေန ဘယ္လို ကေန ဘယ္လို ပါတီစံုစနစ္ က်ဆံုးေရး ျဖစ္သြားတယ္ မသိဘူး ..ေနာက္ကလည္း စြတ္ေထာက္ခံ တာပဲ ဒို႔အေရး ခ်ည္းပဲ ဟစ္ ဟစ္ ဟစ္”

ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းသားတို႔သည္ တစ္ေက်ာင္းႏွင္႔ တစ္ေက်ာင္း ေပါင္းစည္းၾကရန္ အလို႔ငွာ အျခားေက်ာင္း၀င္းႀကီး တစ္၀င္းသို႔ ခ်ီတက္ရာမွ ၀င္ေရာက္ၾကရာ ယင္း ေက်ာင္း၀င္းႀကီး အတြင္းတြင္လည္း စီနီယာ ေခါင္းေဆာင္ ႏွင္႔ ဂ်ဴနီယာ ေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ ျပဳသည္႔ မည္သူက ေခါင္းေဆာင္ ဆိုေသာ ျပသနာကို တက္ၾကၿပီးလွ်က္ ဖိုက္တင္ ပေလးေနၾကရာ ေက်ာင္းပန္းရံုအတြင္း ၀င္ပုန္းသူကပုန္း ခဲႏွင္႔ ေဆာ္ပေလာ္ တီးသူကတီး အမိႈက္ထုပ္မ်ားျဖင္႔ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းသူကေလာင္း ၀ရုန္းသုန္းကား ျဖစ္ၾကေတာ႔ေလသည္။ ေျခကုန္သုတ္ပါမွ ေဘးကင္းရမည္ ျဖစ္သျဖင္႔ ေျပးၾက လႊားၾက ရသည္မွာကား လြန္စြာမွ ၀ရုန္းသုန္းကား ျဖစ္ၾကေလသည္ ဟူသတည္း။ ရဲရဲေတာက္ လူထုေတာ္လွန္ေရးႀကီးတြင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ေနရာလုလွ်က္ ရန္ျဖစ္ၾကသည္မွာ လက္ဖ်ား ခါဖြယ္ တည္း။ အို ... ဒီမိုကေရစီကိုငတ္မြတ္ေတာင္႔တေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ တစ္ကယ္႔ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုေသာ ေနရာကိုလည္း လုၾက၏ ..ေခါင္းေဆာင္ လုပြဲႀကီးပါတကား .......................။

နံနက္ခင္း တစ္ခင္းလံုး လမ္းမေပၚတက္ လူထုေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏြဲရသျဖင္႔ ေမာပန္း ဗိုက္ဆာ ေညာင္းညာ လွ်က္ရွိၾကရာ ေန႔လည္စာ ထမင္းထုပ္ မ်ားကိုင္လွ်က္ ေက်ာင္း၀င္းႀကီးအတြင္း စားသံုးၾကရန္ ျပင္ဆင္ၾကရာ ဘာသာျခား တစ္ေယာက္ ၀က္သားဟင္း ထမင္းထုပ္ ကိုပိုက္လွ်က္စတိုင္ပ်က္ စိတ္ညစ္လွ်က္ ရွိသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထမင္းထုပ္ လဲရန္ ထမင္းထုပ္ စီမံခန္႔ခြဲေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အခန္းသို႔ သြားေလရာ အခန္းကို ပိတ္လွ်က္ ေကာင္းေပ႔ ညြန္႔ေပ႔ထမင္းထုပ္ မ်ားျဖင္႔ အသားကုန္ ေလြးေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ျမင္ရေလ၏။ ၀က္သားဟင္း ထမင္းထုပ္ ကိုကား လဲမေပးေခ်။ ေတာ္လွန္ေရး ကာလတြင္ အစားအေသာက္ကို မက္ေမာ ေနရမည္ မဟုတ္။ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓာတ္သာ အဓိကဟုဆိုေခ်၏။ အို .......ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေလးမ်ား လူထုလႈပ္ရွားမႈကို တစ္တပ္ တစ္အား ပါ၀င္ၾကသည္႔အတြက္ အရပ္ထဲမွာ မရွိ ရွိတာေလး ႏွင္႔ ခ်က္ျပဳတ္ ေပးေသာ ထမင္းထုပ္ မ်ားကို သိမ္းဆည္း  သိုေလွာင္ တတ္သည္လည္း ေခါင္းေဆာင္ မည္၏ ။

သို႔ႏွင္႔ လမ္းမေပၚတက္ လက္သီး လက္ေမာင္းတန္းလွ်က္ လူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီးကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရသည္ထက္ တစ္ဆင္႔ ျမင္႔ေသာ အဆင္႔အတြက္ တက္လွမ္းၾကရာ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပၾကသည္ ဟူ၏။ အစာငတ္ ခံၾက၏။ ေရကိုသာေသာက္၏။ အစာကို အငတ္ခံၾက၏။ နာမည္ႀကီး၏။ သို႔ေသာ္ ညပိုင္း ေန႔လည္ပိုင္း မ်ားတြင္ နီးစပ္ရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ စမူစာ မ်ားယူေဆာင္ စားသံုးၾကသည္ကို ျမင္ရသည္ မ်ားလည္း ရွိ၏။ နားလည္ရလည္း ခက္၏။ အစာငတ္ခံသည္လည္း ေျပာေသး စမူဆာေတြလည္း ပလုပ္ပေလာင္း စားေနေသး ဘယ္႔ႏွယ္ဟာပါလိမ္႔ဟု စဥ္းစားမိ၏။ တစ္မ်ိဳးေတာ႔ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။ အစာငတ္ခံ စမူဆာစား ဆႏၵျပၾကသည္မွာကား မလြဲတည္း။

အထက္ပါ ကိစၥတို႔ကို (၈၈) အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို သိလိုက္ မွီလိုက္ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ လိုက္ရသူ ေမာင္စိုးေပ ၏ ဦးေလး က ေျပာျပေသာအခါ စိုးေပ စိတ္ထဲတြင္ ရႈပ္ေထြး ေ၀၀ါးလွ်က္ ရွိသြား၏။ ဘယ္႔ႏွယ္ႀကီးပါလိမ္႔ ဟုလည္း ထင္မိ၏။

ေဟာ လာပါၿပီ စိုးေပ တို႔ ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳလိုက္ရေသာ (စက္တင္ဘာ)အေရးခင္းႀကီးတည္း ------

သံဃာေတာ္မ်ား လူမ်ား လမ္းေပၚ တက္ၾက၏။ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား ရြတ္ၾက၏။ ေအာ္လံ အေသးစား ေလးမ်ားကို ကိုင္လွ်က္ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက၏၊ ကင္မရာမန္းမ်ားကလည္း အထက္ ေအာက္ ေဘး ဘက္စံု ေထာင္႔စံု မွ ဓာတ္ပံုမ်ားကို တစ္ဖ်က္ဖ်က္ ရိုက္ၾက၏။ စည္ကား သိုက္ၿမိဳက္လွသည္လည္း ရွိ၏။ ထို႔ေနာက္ ထို႔ေနာက္ ......... နာမည္ရ ကဗ်ာႀဆာႀကီး တစ္ဦးက “ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာမွ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔ ဒါဟာ အေၾကာက္တရားေတြကို အေ၀းဆံုးမွာ ထားခဲ႔ရမယ္႔ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေရွ႕မွာ က်ဳပ္က မားမားမတ္မတ္  ရပ္တည္ေပးေနတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ေရွ႕ကေန က်ဳပ္ေရွာက္မယ္” ဟု အားအင္ အျပည္႔ျဖင္႔ အင္အား ပါပါ ေျပာေလသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ပစ္ၾက ခတ္ၾက ထုၾက ႏွက္ၾက ရိုက္ၾက ေဆာ္ပေတာ္တီးၾက ၿပီးေနာက္ “ခင္ဗ်ားတို႔ေရွ႕က မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနတယ္” ဆိုေသာ ကဗ်ာႀဆာႀကီးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္ ၿမိဳ႔သို႔  ေရာက္ရွိသြားေလသည္ ဟူသတတ္.။ အလို ..... မားမား မတ္မတ္ ရပ္သည္တည္း ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းေလစြ .............

ထို႕နည္းတူစြာပင္ ဘုရားႀကီး တစ္ဆူ ေရွ႕ ခန္းမႀကီးတစ္ခု အနီး ေဟာေျပာပြဲၿပီး ၀ွီးခ်ဲ က်င္းပေသးရာ “အားလံုးပဲ ထိုင္ၾကပါ မတ္တပ္ေတြ မရပ္ၾကပါနဲ႔ ဟိုအစ္ကိုႀကီးက ဒီဘက္တိုး ဟိုအစ္မႀကီးက ဟိုဘက္သြား ညီေလးတို႔က ဒီမွာထိုင္ ညီမေလးတို႔က ဟိုမွာထိုင္” ဟုဆိုလွ်က္ ေျပာဆိုေနသူ ပန္ခ်ာပီ ကုလား တစ္ဦးလည္းျမင္ရသည္။ ေဟာေျပာပြဲႀကီးၿပီး ပစ္ၾက ခတ္ၾက ႏွက္ၾက ေဆာ္ၾက ထုၾက ရိုက္ၾက ဖမ္းဟယ္ စီးဟယ္ ကားေပၚေဆာင္႔ကန္တင္ လမ္းမေပၚတင္တုတ္နဲ႔ရိုက္ စသည္ စသည္ မ်ားျဖစ္လွ်က္ ပ်က္လွ်က္ ၿပီးၾကေသာ္ ယင္းပန္ခ်ာပီ ကုလားကို ဦးေဆာင္းမ်ား မုတ္ဆိတ္မ်ား ေ ပ်ာက္လွ်က္ ျပည္ပ သတင္းမီဒီယာႀကီး တစ္ခုတြင္ အားခ်င္း ျမင္ေတြ႔ရေလသည္။ သူက ထို အစီအစဥ္တြင္ ေျပာသည္မွာ သူ၏ ရဲရဲေတာက္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ဆင္ႏြဲမႈကို လိုက္လံ ဖမ္းဆီး ၾကကုန္ေလသျဖင္႔ သူ႔ခမွ်ာ ပန္ခ်ာပီ ရုပ္ဖ်က္လွ်က္ ထြက္ေျပးလာရသည္ ဟူေလသည္..။ အလို... အစ္မႀကီးက ဟုိုမွာထိုင္ အစ္ကိုႀကီးက ဒီနားတိုး စသည္ျဖင္႔ လုပ္သည္လည္း ရဲရဲေတာက္ ေတာ္လွန္ေရး မည္ေလသည္ ... ပန္ခ်ာပီ လိုျမင္လိုက္ရေသာ္လည္း .. ဟိုဘက္မွာ ပန္ခ်ာပီ ရုပ္ဖ်က္ ထြက္ေျပးရသည္ ျဖစ္ျပန္ေလသည္ ...................... ရဲရဲေတာက္ လွေပစြ တကား .... ။။။။။ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႔သည္ကား လြန္စြာမွ ႏုံလွေပသည္တကား ..............

ထို႔ေနာက္ လမ္းမႀကီး တစ္ခုထက္ စိုးေပ တို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား ပူညံ ပူညံ လုပ္ၾကခ်ိန္ လက္နက္ကိုင္ မ်ားႏွင္႔ နီးကပ္ လာေလေတာ႔ရာ “ေဟ႔ေကာင္ေတြ ပစ္လိုက္ပါ ပစ္လိုက္စမ္းပါ မင္းတို႔ထက္ ေသြးရဲလို႔ လမ္းမေပၚတက္လာတာကြ ေသရဲတယ္ အမွန္တရားအတြက္ဆို ေသရဲတယ္ကြ” ဟု ေခါင္းဆီးမ်ား လက္ပတ္မ်ား မ်ားႏွင္႔ ရဲရဲေတာက္ လူတစ္စုကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ တစ္ကယ္တမ္းလည္း ဟိုဘက္က အေငြ႔ထြက္ေသာ အလံုး တစ္လံုး ပစ္ထည္႔လိုက္ေတာ႔ရာ ေသြးရဲေသာ ထိုသူတို႔က အရင္ဦးစြာ ေပ်ာက္သြားၾကေလသည္။ စိုးေပ တို႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္သာလွ်င္ လမ္းမထက္၀ယ္ အူလည္ ခ်ာလည္ ျဖင္႔ က်န္ရစ္ခဲ႔ရာ ေဟ႔ေကာင္ ေျပးေျပး ဆိုမွ ရဲရဲေတာက္ေသာ စိုးေပ တို႔တစ္သိုက္လည္း ဖေႏွာင္႔ႏွင္႔ တင္ပါး တစ္သားတည္း က်ေအာင္ ေျခကုန္သုတ္ရေလသည္တည္း. .. ရဲရဲေတာက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးပင္တည္း ................................

ဒါေတြကိုျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔ ယေန႔ ျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔ တစ္ကယ္ လုပ္ခဲ႔ သူေတြကို အလြန္အားနာမိသည္။ တစ္ကယ္ ဘ၀ပ်က္သြားသူေတြကို သနားမိသည္.။ တစ္ကယ္ ရက္စက္ခဲ႔သူေတြကို စိတ္နာမိပါသည္..။ ဒါေပမယ္႔ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ႔ တစ္ကယ္ စြန္႔သြားခဲ႔သူေတြ ဘာကို ေမွ်ာ္လင္႔ၾကတာလဲ။။ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ၿပီး စြန္႔လႊတ္သြားခဲ႔ၾကတာ ခ်င္းမိုင္ တို႔ အေမရီးကားတို႔ ေဒၚလာ တို႔လည္း မဟုတ္..။သူတို႔ တိုင္းျပည္ သူတို႔ လူမ်ိဳး တိုးတက္ ေကာင္းစားေရးကိုသာ ေမွ်ာ္လင္႔ သြားၾကသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ အတြက္ ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားၿပီး ရင္ထဲက နာက်ဥ္းခ်က္မ်ားကို သင္ပုန္းေခ်ပါသည္။

စိုးေပ တို႔ တိုင္းျပည္တြင္ ၀က္သားဟင္းႏွင္႔ ထမင္းေကၽြး ပိုက္ဆံ (၃၅၀၀) က်ပ္ ေန႔တြက္ ေပးရံုျဖင္႔လည္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးအား ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ႏွက္ သတ္ျဖတ္ ဆဲဆို ရန္ ၀န္မေလးသူမ်ား အမ်ားအျပားရွိၾကသည္။ ေသရဲသည္ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္ဟုဆိုလွ်က္ ခ်င္းမိုင္အထိ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္သြားၾကသူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိပါသည္။။ ထို႔နည္းတူ ထို႔နည္းတူ စြာပင္ ........... ေန႔တာရွည္လိုက္တာ ညတာရွည္လိုက္တာဟု အခန္းက်ဥ္း ေလးမ်ားထဲမွ ငိုေၾကြး ေနၾကရသူမ်ားလည္းရွိပါသည္.။ မည္သို႔ ဆိုေစကာမူ ယေန႔ ျပန္ေျပာင္းေတြးေတာ လိုက္ေသာအခါ စိတ္နာစရာမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ခါးသီး စရာမ်ားလည္း ရွိပါသည္.။ အိပ္မက္ ဆိုးႀကီး ကို ႏွစ္ကာလတာရွည္ မက္ရ၏.။ ေမာ ရသည္မွာ ၾကာၿပီလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ေရွ႔ဆက္ရမယ္႔ ခရီးမွာ လက္ပတ္လည္းမလုၾကသင္႔ေတာ႔၊ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္လွ်က္ ခ်င္းမိုင္ထိလည္း သြားရန္မသင္႔ေတာ႔၊ အားလံုး အိပ္မက္ ဆိုး ႀကီးမွ ႏိုးထၾကသင္႔ၿပီ ျဖစ္ပါသည္.။

အိပ္မက္ဆိုးႀကီးမွ ယေန႔ ႏိုးထႀကလွ်င္ျဖင္႔ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာသည္ အင္ႏွင္႔ အားႏွင္႔ သာတည္း ...............

ေလေျပစိုး
(၂၅. ဒီဇင္ဘာ. ၂၀၁၁)
၃.၀၈

လူငယ္ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ ေျခမကြ်ံေစခ်င္လုိ






photo: NLD
လူထုစိန္၀င္း

Hot News ဂ်ာနယ္ http://www.hotnewsweekly.com/archives/954 မွာ ေဖာ္ျပခ့ဲတ့ဲ ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကမွာ တူသလိုနဲ႔မတူတာေတြ ရွိသလို၊ မတူသလိုနဲ႔ တူေနတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတယ္။ သတင္းစာဆရာနဲ႔ စာ ေရးဆရာဟာ စာေတြေရးေနၾကတာခ်င္း တူေပမယ့္ သေဘာ သဘာ၀က်ေတာ့ အေျခခံကစၿပီး မတူၾကဘူး။ အေတာ္ေလး ကြဲျပားျခားနားတယ္။

ခံစားမႈကိုအေျခခံ
စာေရးဆရာက အျဖစ္အပ်က္တစ္ ခု အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုျမင္ေတြ႕လိုက္ ရတဲ႔အခါမွာ ႐ုတ္တရက္ သူ႔ရင္မွာဖိ်ဳးကနဲ ဖ်တ္ခနဲျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ခံစားမႈကိုအေျခ ခံၿပီး စာဖတ္သူမ်ားကို သူခံစားရသလို ခံစားေစလိုတဲ႔ ဆႏ္ၵနဲ႔ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ ေအာင္ေရးသားတယ္။ အဲ႔ဒီလိုေရးသား ရာမွာ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာကို စာပန္းခ်ီ ခ်ယ္မႈန္းသလို အေရာင္အေသြး စံုေအာင္ ထည့္ရတယ္။ အလင္းအေမွာင္ ညီၫြတ္မွ်တေအာင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ရ တယ္။ အက်ယ္ခ်ဲ႕သင့္တဲ ႔ေနရာမွာ ခ်ဲ႕ၿပီး ခ်ံဳ႕သင့္တဲ႔ေနရာမွာ ခ်ဳံ႕ရတယ္။ ၀တ္ၳဳ တစ္ပုဒ္ေကာင္းမေကာင္း ဆိုတာ ဇာတ္ လမ္း အျဖစ္ အပ်က္ ေကာင္းမေကာင္းဆို တာထက္ ၀တၳဳေရးဆရာရဲ႕ခံစားမႈစူးရွ ထက္ျမက္မႈ ရွိမရွိဆိုတာအေပၚ ပိုၿပီး တည္ တယ္။ ဇာတ္လမ္း ဘယ္ေလာက္ ေကာင္း ေကာင္း စာေရးဆရာရဲ႕ ခံစားမႈ စူးရွထက္ျမက္မႈ မရွိရင္ ၀တၳဳေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္မလာ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၀တၳဳေရးဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ခံစားတတ္ တဲ႔ အေလ႔အက်င့္ ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။

ခံစားမႈကိုခ်ိဳးႏွိမ္
သတင္းစာဆရာက်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကုိ လံုး၀ ခ်ိဳးႏွိမ္ထားရတယ္။ ျဖစ္တာကိုျဖစ္တဲ႔ အတိုင္း၊ ျမင္တာကိုျမင္တဲ႔အတိုင္း၊ ၾကား တာကိုၾကားတဲ႔အတိုင္း အပိုအလိုမရွိ အတိုအက်ေဖာ္ျပရတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ ကို ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ရသလို ခ်ံဳ႕ပစ္ေဖ်ာက္ပစ္ လည္းမလုပ္ရဘူး။ သတင္းေရးတဲ့အခါ ၀တ္ၳဳေရးသလို ဖြဲ႕ကာႏြဲ ႕ကာနဲ႔ စာပန္းခ်ီ ခ်ယ္မႈန္းတာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူး။ စာမ်က္ႏွာ တုိင္းမွာ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ တန္ ဖိုးရွိတဲ႔ သတင္းေတြ မ်ားမ်ားပါေအာင္ ထည့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေရးအသားသိပ္ သည္း က်စ္လ်စ္ရမယ္၊ လုိတိုရွင္းျဖစ္ရ မယ္။ မလိုအပ္တဲ႔ စကားလံုးပိုေတြ မပါေလ ၀ါက်က ခြန္အားရွိေလျဖစ္တယ္။ သတင္းေရးတဲ႔အခါမွာ ကိုယ့္အျမင္၊ ကိုယ့္ အယူအဆေတြ၊ ကိုယ့္အာေဘာ္ ေတြ လံုး၀ ကင္းစင္ေစရမယ္။ ကိုယ့္အျမင္၊ ကိုယ့္အယူအဆ၊ ကိုယ့္အာေဘာ္ကို ေဖာ္ထုတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္နာမည္ခံၿပီး ေဆာင္းပါးအျဖစ္ေရးႏိုင္တယ္။ သတင္း မွာေတာ့ ကိုယ္ျမင္တာကို ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေရးရမယ္။

တိုက္ပြဲတိုင္းေရွ႕ကပါ
စာေရးဆရာနဲ႔ သတင္းစာဆရာတူ သလိုနဲ႔ မတူသလို၊ သတင္းစာဆရာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားဟာလည္း တူသလိုနဲ႔ မတူ ၾကဘူး။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအတြက္ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြဟာ အေရးပါတဲ႔မရွိမျဖစ္ေန ရာကပါ၀င္ေနသလို သတင္းစာဆရာ ေတြဟာလည္း စတုတ္ၳမ႑ိဳင္ရယ္လို႔ သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ အေရးပါသူ ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္လြတ္လပ္ ေရးအတြက္ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနရတဲ႔ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ တန္းတူသတင္းစာ ဆရာေတြလည္း ေရွ႕တန္းက အၿမဲတန္း တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ႔ၾကတယ္။““ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ ပြဲမွန္သမွ်မွာ သတင္းစာဆရာေတြ ေရွ႕ တန္းက မပါတဲ႔ တိုက္ပြဲ တစ္ခုမွမရွိခဲ႔ဘူး”” ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုကို ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေ၀ဖန္ၿပီး ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီး ရာထူးက ထြက္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔စဥ္သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာဦးထြန္းေဖေျပာခဲ႔ တဲ႔စကားပါ။

ရန္သူေတာ္နံပါတ္တစ္
ဟုတ္ပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူရိယတို႔ ျမန္မာ့အလင္းတို႔ ဆိုတဲ႔ သတင္းစာႀကီး ေတြဟာ ေရွ႕တန္းက ပါခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာလည္း ပါခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္ မိႈင္းဆိုရင္နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္အစိုးရက ရန္သူေတာ္ နံပါတ္တစ္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ ခဲ႔သလို၊ ဂ်ပန္ေခတ္မွာလည္း တိမ္းေရွာင္ ပုန္းေအာင္းေနခဲ႔ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးကိစ္ၥ မွန္သမွ်မွာ သတင္းစာဆရာေတြဟာ ေခတ္တိုင္းမွာေရွ႕တန္းက ပါခဲ႔ၾကတာ မွန္ေပမယ့္ သတင္းစာဆရာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး သမားဟာ သဘာ၀ခ်င္းျဖင့္ မတူဘူး။ အမ်ားႀကီးျခားနားတယ္။

ဒဲ႔ဒိုးေျပာရတယ္
သတင္းစာဆရာက အထက္မွာေရး ခဲ႔သလို ျဖစ္တာကိုျဖစ္တဲ႔အတိုင္း၊ ျမင္ တာကိုျမင္တဲ႔အတိုင္း သနပ္ခါးလိမ္း၊ ပန္းပန္ မလုပ္ဘဲ အရင္းအတိုင္းဒဲ႔ဒိုး (တဲ႔တိုး) ေျပာရတယ္။ ျပဳျပင္ဖာေထးလံုး၀မလုပ္ ရဘူး။ ႏိုင္ငံေရးသမားရဲ႕ သဘာ၀က် ေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္တာကိုျဖစ္တဲ႔အတုိင္း၊ ျမင္တဲ႔၊ ၾကားတဲ႔အတိုင္း ေျပာလို႔မျဖစ္တဲ႔ အခါေတြ ရွိတယ္။ လူအမ်ား လက္ခံခ်င္ေအာင္ သကာရည္ ေလာင္းၿပီးေပးရတဲ႔အခါေတြ ရွိတယ္။ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ပန္းပန္ေပးရတဲ႔အခါေတြ ရွိတယ္။ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာ နမ္းလုပ္ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ စိတ္ထဲက ခါးသီးေနေပမယ့္““သံတမန္ၿပံဳး”” (Diplomatic Smile) ၿပံဳးျပရတာေတြ ရွိတယ္။ ကတ္ၱီပါလက္အိတ္ေအာက္မွာ သံလက္သီးစြပ္ထားရတာမ်ိဳးလည္း လုပ္တတ္ရ တယ္။

ပါတီ၀င္ေကာင္းဆိုတာ
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးရဲ႕သဘာ၀ ကိုက အဲဒီလိုရွိတယ္ ဆိုတာကို ေျပာတာ ပါ။ အမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံရ၊ ႏိုင္ငံတကာန႔ဲ ဆက္ဆံရတာ ဆိုေတာ့ ဒစ္ပလိုေမစီဆိုတဲ႔ သံတမန္ပရိယာယ္ကို မသံုးမျဖစ္ သံုးရ တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔အတိုင္းေျပာလို႔ လုပ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္က လက္မခံႏိုင္ေပ မယ့္ ပါတီထဲမွာ အမ်ားစုက လက္ခံတယ္ ဆိုရင္ အမ်ားစု သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္တာ ကို လိုက္နာ လက္ခံရတယ္။ ကိုယ္မႀကိဳက္ ေပမယ့္ အမ်ား ဆံုးျဖတ္တာကို လိုက္လုပ္ ရတယ္။ ဒါမွ ပါတီ၀င္ေကာင္းလို႔ ဆိုႏိုင္ တယ္။ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ သေဘာ သဘာ၀လည္းျဖစ္တယ္။

ရယ္စရာစကား
၂၀၁၁-ခုႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္း အလဲေတြအမ်ားႀကီးျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္အတြင္း မေတြ႕မျမင္ရ တဲ႔ အရာေတြကို ျမင္ေတြ႕လာရတယ္။ မၾကားဖူးတဲ႔အရာေတြကိုၾကားလာရတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ႔ အသံေတြညံေနေအာင္ ၾကားရတယ္။ တခ်ိဳ႕က အရိပ္အေယာင္ ကိုပဲ ျမင္ေတြ႕ရေသးၿပီး၊ အေကာင္အ ထည္ကို မေတြ႕ရေသးဘူး။ တခ်ိဳ႕က အသံသာၾကားၿပီး အရိပ္အေယာင္ကိုမေတြ႕ရ ေသးဘူး။ တစ္ေလာက မိတ္ေဆြတစ္ ေယာက္ကေနာက္ေျပာင္ေျပာဖူးတယ္။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီမိုကေရစီရတာ ၃ ခုပဲ သူေတြ႕တယ္တဲ႔။ အဲဒါကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရယ္၊ သဃၤန္း ကၽြန္းအမတ္ဦးသိန္းၫြန္႔ရယ္ ဂ်ာနယ္ ေတြရယ္ပဲတဲ႔။ သူက ရယ္စရာအျဖစ္ေျပာ ခဲ႔တာပါ။

ေဘာလံုးပြဲအသံလႊင့္သူလို
သူေျပာသလိုပဲ ဂ်ာနယ္ေတြက ေတာ့ လက္ေတြ႕သိသိသာသာဒီမိုကေရ စီကို ထိေတြ႕ေနရတယ္။ အရင္ကေရးလုိ႔ မရတာေတြ အခုေရးလို႔ရလာတယ္။ ျဖဳတ္ တာျဖတ္တာ မရွိသေလာက္နည္းသြား တယ္။ ေရးခြင့္ရလာလို႔ေရးရင္းနဲ႔ ဂ်ာနယ္ သမားေတြႏိုင္ငံေရးသမားျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္မသြားေအာင္ေတာ့ သတိျပဳဖို႔ လိုေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဂ်ာနယ္သမား ေတြက ေဘာလံုးပြဲ တိုက္႐ိုက္အသံလႊင့္ သူေတြနဲ႔ တူတူလာတာေတြ႕ရတယ္။ ေဘာလံုးပြဲ သတင္းလႊင့္သူရဲ႕တာ၀န္က ကြင္းထဲမွာ ကစားေနတာေတြကို ပရိသတ္ မ်က္စိထဲရွင္းကနဲ ကြင္းကနဲျမင္လာေအာင္ ေျပာျပရမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ သတင္းေၾကညာသူေတြက ကစားပံုေတြ ကို ေျပာမယ့္အစား ကစားကြက္နည္းဗ်ဴ ဟာေတြ မွားေနတဲ႔အေၾကာင္း၊ နည္းျပက လူထုတ္ပံု မမွန္တဲ႔အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေနရာ မွာဘယ္သူ႔ကို ထားသင့္တဲ႔ အေၾကာင္း၀င္ ၀င္ၿပီး ဆရာလုပ္ေလ႔ရွိၾကတယ္။

ေျခမကၽြံေစခ်င္လို႔
ေဘာလံုးပြဲသတင္းေထာက္ရဲ႕အလုပ္က ေဘာလံုးကစားပံုေတြကို ပရိသတ္က ကိုယ္တိုင္ ၀င္ၾကည့္ေနရသလို ခံစားရ ေအာင္ေျပာျပဖို႔၊ ေရးျပဖို႔ပဲ တာ၀န္ရွိတယ္။ ေဘာ လံုးသင္းနည္းျပကို သြားၿပီး ဆရာ လုပ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ဒါက သူ႔အလုပ္မဟုတ္ ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဂ်ာနယ္ေတြက ႏိုင္ငံေရး သတင္းေတြ အေၾကာင္း စာဖတ္ပရိသတ္ သိေအာင္ေရးျပ႐ံုတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘယ္ကိစ္ၥ လုပ္လိုက္တာမွားတယ္။ ဘယ္ ဟာကို ဘယ္လို လုပ္သင့္တယ္။ ဘယ္လို ေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူး စသျဖင့္၊ စသျဖင့္ ၀င္ၿပီး ဆရာလုပ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ပါတီတစ္ခုအတြက္ သိသိ သာသာေျပာင္က်က် ၀ါဒျဖန္႔ေပးေနတာ မ်ိဳးလည္းရွိတယ္။ ဒူးေနရာဒူး၊ ေတာ္ေန ရာေတာ္ဆိုတဲ႔ ျမန္မာစကားအတိုင္း ဂ်ာ နယ္သမားက ဂ်ာနယ္အလုပ္ လုပ္၊ ႏိုင္ငံ ေရးသမားက ႏိုင္ငံေရး အလုပ္လုပ္၊ သူ႔ နယ္နဲ႔သူ စည္းျခားမႈရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဂ်ာနယ္သမား လူငယ္ေတြ ေျခမကၽြံေစခ်င္လို႔ ပါ။

Friday, December 23, 2011

ေထရ၀ါဒ နွင္႔ မဟာယာန ကြာၿခားခ်က္မ်ား

မဟာယာနဘာသာကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္၀င္တစားရွိေသာ္လည္း အေႀကာင္းေႀကာင္း
ေႀကာင္႔မေလ႔လာၿဖစ္ပဲ အလွမ္းေ၀းေနႀကတာကို သတိထားမိပါတယ္၊ အထူးသၿဖင္႔ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ပါဘူးေလ ဆိုၿပီး ဖာသိဖာသာေနတာလဲ ပါမွာပါ၊ သုိ႔ေသာ္လည္း တိုင္းတပါးကို ေရာက္လာ
တဲ႔အခါမွာေတာ႔ ကုိယ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာသာမ်ိဳးစုံ၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံ၊ ေနာက္ဆုံး ဘာသာမဲ႔ ၀ါဒသမားကအစ ေတြ႔ၿမင္ေနႀကရတာေႀကာင္႔ မသိမၿဖစ္အေနနဲ႔ လိုအပ္လာတယ္၊ စာေရးသူတို႔ ဘုရားသားေတာ္ ရဟန္းေတြမွာေတာင္ ၿမန္မာၿပည္မွာတုံးက မလိုအပ္ဖူးလို႔ ထင္ခဲ႔မိတယ္၊

အခုေတာ႔ ကိုယ္႔၀န္းက်င္မွာ မဟာယာနဘုန္းႀကီးေတြ၊ သီလရွင္ေတြ ၊ တရုတ္ ကိုးရီးယား ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔လာ၇တဲ႔ အခါမွာေတာ႔ သူတို႔ဘာသာအေႀကာင္းကို မသိလို႔ မရေတာ႔ဘူူး၊ သူ႔တို႔ဘာသာကုိ အစအဆုံး ဘုရား တရားက အစ လုိက္ေမးေနရတယ္ ဆုိရင္ ကိုယ္႔ၿမန္မာလူမ်ိဳး သိကၡာေတာ္ေတာ္က်ေနၿပီ၊ သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး ေၿပာတဲ႔ စကားတခြန္းကို မွတ္သားမိဘူးတယ္၊ ဘယ္ဘာသာကို မဆို ေလ႔လာထားပါ၊ သူတို႔နဲ႔ စကားေၿပာလို႔ အနိုင္လိုခ်င္၇င္ သူ႔တို႔ ဘာသာရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို သိေနေတာ႔ ေၿပာဆိုရတာ ( ေနာက္ဆုံး ၿငင္းခုံရင္ေတာင္ ကိုယ္က အနိုင္ရမယ္ ) သိပ္လြယ္တယ္ တဲ႔။ အထူးသၿဖင္႔ စာေရးသူတို႔ ၿမန္မာနိုင္ငံမွာ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတာ တရုတ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာသာ ရွိတာမို႔ ရဟန္းသံဃာေတြေရာ ဒကာ ဒကာမေတြပါ အလွမ္းေ၀းေနခဲ႔ႀကတယ္။ ဒါေႀကာင္႔ လက္လွမ္းမီွသေလာက္ကို တင္ၿပလို္က္ပါတယ္၊

ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ - မည္ပုံ

ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေသာ မဟာသကၠရာဇ္ ( ၁၄၈ )ခုနွစ္ ကဆုန္လၿပည္႔ေန႔မွေနာက္ ၃ လလြန္ေၿမာက္ၿပီးေသာအခါ အရွင္မဟာကႆပဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာမေထရ္ ၅၀၀ ၿဖင္႔ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕တြင္ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္တို႔ကို တလုံးတပါဒမွ် ၿပင္ဆင္ ၿဖည္႔စြက္ၿခင္း၊ ထုတ္ႏွဳတ္ပယ္ရွားၿခင္း အလ်င္းမရွိခဲ႔ပဲ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္႔အတုိင္း တေသြမတိမ္း ပထမသဂၤါယနာ တင္ေတာ္မူခဲ႔ႀကသည္။
အခ်ဳပ္အားၿဖင္႔ ဘုရားေဟာေတာ္မူခဲ႔ၿပီးေသာ တရားေတာ္တို႔ကို ယေန႔အခ်ိန္အထိ တလုံးတပါဒမွ် ၿပင္ဆင္ၿဖည္႔စြက္ၿခင္းမရွိပဲ တပည္႔သား သာ၀က အစဥ္အဆက္ လက္ဆင္႔ကမ္း သယ္ေဆာင္လာေသာ ၀ါဒကုိ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ( တပည္႔သား သာ၀က မေထရ္အစဥ္အဆက္ သယ္ေဆာင္လာေသာ ဘုရား၀ါဒ ) ဟု မွတ္နို္င္ပါသည္။

ဒုတိယ သဂၤါယနာ
ၿမတ္ဗုဒၶ လြန္ေတာ္မူၿပီး သာသနာႏွစ္ေပါင္း (၁၀၀)ၾကာၿပီးေနာက္ ၀ဇၨီတိုင္းသားရဟန္းမ်ား (ေဒ၀ဒတ္
တပည့္မ်ား )မွ အဓမၼ၀တၳဳ (၁၀)ပါးကို ေတာင္းဆုိခ့ဲၾကသည္။ ဥပမာ ေနလက္တစ္သစ္လြဲသည္႔
အခ်ိန္အထိ ၀ိကာလေဘာဇန လုပ္နို္င္တယ္၊ ေသႏု(အရက္ခပ္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ယခုေခတ္ ထန္းရည္လိုမ်ိဳး )ကို ေသာက္နိုင္တယ္၊ ေရႊေငြမ်ားကို လူေတြလို စိတ္ႀကိဳက္ ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳနို္င္တယ္ -- စသျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၿပီး ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္အား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္လာသျဖင့္ ထုိရန္သူတို႔အား ကာကြယ္ရန္ ဒုတိယအႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ရၿပန္သည္။

(၂) သာသနာႏွစ္ (၁၀၀)ႏွစ္
(၃) ေနရာ ေ၀သာလီျပည္၊ ၀ါဠဳကာရာမေက်ာင္း
(၄) ေခါင္းေဆာင္ အရွင္ယသမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အရွင္ေရ၀တႏွင့္ အရွင္သဗၺကာမိ
(၅) သံဃာဦးေရ ရဟႏၲာေပါင္း (၇၀၀)
(၆) မင္း ကာလာေသာကမင္း
(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္ (၈) လ

အရွင္ယသ၊ အရွင္ေရ၀တ အရွင္သဗၺကာမီ ဦးေဆာင္ေသာ ၇ဟႏၱာမ်ား ေ၀သာလီၿပည္၌ သဂၤါယနာတင္ေနစဥ္ ၀ဇၨီတိုင္းသားရဟန္းပ်က္မ်ားကို သံဃာထု၊ မင္းပရိသတ္ထု၊ ၿပည္သူလူထု ေပါင္းၿပီး နွင္ထုတ္ခဲ႔ႀကသည္၊ ထိုရဟန္းပ်က္ မ်ားကာ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ ပမာဏ ရွိခဲ႔သည္ ဟူ၏။

ထိုရဟန္းပ်က္တို႔ ကို တိုင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္လုိက္ရာ ၎တို႔သည္ ဟိမ၀ႏၲာေတာင္ေျခဖက္ သို႔ သြားေရာက္
ၿပီး ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးမွ သနားကာ ခိုလႈံခြင့္ေပးလိုက္ရာမွ ထုိရဟန္းတို႔သည္လည္း သဂၤါယနာစင္ၿပိဳင္ တင္ခဲ့ၾကသည္။

ထုိရဟန္းတို႔အား တစ္ေသာင္းေက်ာ္ဟူေသာ ႀကီးမားေသာ အင္အားရွိသျဖင့္ မဟာသံဃိကဂိုဏ္းဟု နာမည္ တြင္ခ႔ဲသည္၊ ထိုဂိုဏ္းမွ မဟာယာန၀ါဒ ၿဖစ္လာသည္။
ထုိမွတဖန္ ေ၀သာလီ၌ က်န္ရိွခဲ့ၾကေသာ ရဟႏၲာ ( ၇၀၀ )အဖြဲ႔အား ဟီနယာနဂိုဏ္း ေသးငယ္ ေသာဂိုဏ္း ( တနည္းအားၿဖင္႔ သဗၺတၳိ၀ါဒဂိုဏ္း ) ဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္။ ထိုဂိုဏ္းမွ ေထရ၀ါဒ ဆင္းသက္လာပါသည္။ အမွန္ကေတာ႔ ငါတို႔က ရြာရဲ႕ ေၿမာက္ပိုင္းမွာ ေနတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔က ေတာင္ပိုင္းမွာ ေနတယ္ ဟု အလိုလို မေၿပာေသာ္လည္း ေၿပာသကဲ႔သို႔ ေထရ၀ါဒ ကိုလည္း မဟာယာန ၀ါဒီ တို႔သည္ ဟီနယာန ဟု သုံးစြဲခဲ႔ႀကေလသည္၊

အိႏိၵယ ေတာင္ပိုင္းေဒသမွ စကာ ၿပန္႔နွ႔ံခဲ႔ေသာေႀကာင္႔ ေတာင္ပိုင္းဗုဒၶဘာသာ(ေထရ၀ါဒ) ဟုလည္းအလြယ္တကူ မွတ္နို္င္ေပသည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ သီရိလကၤာ၊ ထိုင္း၊ ၿမန္မာ၊ ကေမၻာဒီယား၊ လာအို နိုင္ငံတို႔တြင္ သာသနာထြန္းကားေနဆဲမို႔ ေထရ၀ါဒ ၅ နိုင္ငံ ဟု အမ်ားက အသိအမွတ္ၿပဳ လက္ခံထားဆဲၿဖစ္သည္။

မဟာယာနမွာေတာ႔ မဇၥ်ိမေဒသ အိႏိၵယၿပည္ ေၿမာက္ပိုင္း ဟိမ၀ႏၱာကေန ၿပန္႔ပြားခဲ႔ေသာေႀကာင္႔ ေၿမာက္ပိုင္း ဗုဒၶဘာသာ ( မဟာယာန ) ဟု မွတ္နို္င္သည္၊ဘီစီ ၁ ရာစု မွ စကာ ေအဒီ ၁ ရာစု အအေတာအတြင္း မဟာယာန ၀ါဒ စတင္ၿဖစ္ေပၚလာသည္ဟု သိရသည္၊ မဟာယာနတို႔၏ Saddharma Pundarika Sutra သဒၶမၼပု႑ရိက သုတ္တြင္မူ ေအဒီ ၂ ရာစုမွ စကာ ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္ေသာ Nagarjuna နာဂဇုန သည္ သူ၏ သုညတ၀ါဒကို စြဲကိုင္ကာ အင္အားႀကီးမားေစခဲ႔သည္၊ ေအဒီ ၄ ရာစုေလာက္တြင္ေတာ႔Asanga အသဂၤ နွင္႔ Vasubandhu ၀သုဗႏၶဳ တို႔ လက္ထက္တြင္ မဟာယာနဘာသာသည္ အထြတ္အထိပ္အေၿခအေနသို႔ ေရာက္ရွိေအာင္ ၿပန္႔ပြားခဲ႔သည္ဟု ဆိုရပါမည္။
( မဟာ - ၿမင္႔ၿမတ္ေသာ၊ ယာန - နိဗၺာန္သို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးေသာ အရာ၊ ယာဥ္ဟူေသာ၊ ၀ါဒ - အယူရွိသူ )

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေၿမာက္ပိုင္း ဗုဒၶဘာသာ ေခၚ မဟာယာန သည္ တရုတ္ၿပည္၊ တိဗက္၊ ပါကစၥတန္၊ မြန္ဂိုလီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ကိုးရီးယား ဂ်ပန္ စေသာ ေတာင္ အာရွ နိုင္ငံမ်ားအထိ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ၿပန္႔ပြားခဲ႔သည္၊ ထုိနိင္ငံတို႔တြင္ ေထရ၀ါဒ ဘာသာ အားေကာင္းစြာ ပ်ံ႕နွ႔ံသည္ဟူ၍ မႀကားဖူးခဲ႔ေပ။ အနည္းစုေတာ႔ ရွိခဲ႔လိမ္႔မည္၊ ထို႔ေႀကာင္႔ တရုတ္ ဂ်ပန္ ကိုးရီးယား တုိ႔၏ ဘာသာေရး အခန္းက႑မ်ားတြင္ တုံးေခါက္ၿခင္း၊ ဖေယာင္းတိုင္ အေမႊးတိုင္ ထြန္းၿခင္း ေသသူအား ရည္စူးကာ စကၠဴမ်ားအားမီးရွိဳ႕ ၿပာခ်ၿခင္း စသည္မ်ားသည္ နိုင္ငံ ဓေလ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ႕အရ အနည္းငယ္ ကြဲလြဲသည္မွအပ တူညီေနႀကေပသည္။

ၿပိဳက်ခါနီး အိမ္ကို က်ားကန္ ထားရသလိုၿဖစ္ေနတဲ႔ မဟာယာန ဘာသာဟာ ေနာက္ပိုင္းေခတ္မွာေတာ႔ ဂ်ပန္နိုင္ငံက စၿပီး ရဟန္းေတာ္မ်ား အိမ္ေထာင္ၿပဳသင္႔တဲ႔ဂိုဏ္း၊ မၿပဳသင္႔တဲ႔ ဂိုဏ္း ဆိုၿပီး ကြဲၿပားလာတယ္၊ တခ်ိဳ႕အရက္ေသာက္ႀကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က မေသာက္ဘူး၊ တခ်ိဳ႕သက္သက္လြတ္စားတယ္၊ တခ်ိဳ႕က မစားႀကဘူး၊ ဒါေႀကာင္႔ ယခုအခ်ိန္မွာ ကိုးရီးယား ဂ်ပန္ ဘုန္းႀကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ
အိမ္ေထာင္ရွိႀကတယ္၊ အရက္ေသာက္ႀကတယ္၊ ပါတီ နိုက္ကလပ္တက္ႀကတယ္ လို႔ တဆင္႔စကား ႀကားဖူးပါတယ္၊ တရုတ္၊ တိဗက္ ေဟာင္ေကာင္ ထုိင္၀မ္ စတဲ႔ နိုင္ငံေတြမွာ ရွိတဲ႔ မဟာယာနဘုန္းႀကီး ေတြကေတာ႔ အိမ္ေထာင္ၿပဳတယ္ လို႔ မႀကားမိပါဘူး၊ ဒါေႀကာင္႔ သူတို႔ကေတာ႔ နည္းနည္း သန္႔ရွင္းေသးတယ္ လို႔ ယူဆ၇မွာပါ။ သက္သက္လြတ္၀ါဒကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ႀကီးစိုးေနဆဲပါပဲ၊ ဒါကလဲ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါကတည္းက အရွင္ေဒ၀ဒတ္က ေတာင္းဆု ငါးပါးထဲမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသက္သက္လြတ္ စားဖို႔ သိကၡာပုဒ္ပညတ္ေတာ္မူပါဘုရား - ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ ဘုရားရွင္က ခြင္႔မၿပဳခဲ႔ဘူး။

အရင္းစစ္ေတာ႔ အၿမစ္ေၿမက - ဆုိသလို ေၿမာက္ပိုင္း ဗုဒၶဘာသာေခၚ မဟာယာန၀ါဒ ဟာလဲ ဒုတိယသဂၤါယနာ တင္ခ်ိန္ ကတည္းက အဓမၼ၀ါဒက ေန ဆင္းသက္လာတာမို႔ အယူ၀ါဒေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လြဲေနတာ မထူးဆန္းေတာ႔ပါဘူး။

လြတ္ေၿမာက္ရာ လမ္းမ်ား နွုိင္းယွဥ္ခ်က္
ေထရ၀ါဒ ဘာသာ တြင္ နိဗၺာန္ ပန္းတိုင္သို႔ -
၁ ။ သမၼာသမၺဳဒၶ အၿဖစ္နွင္႔ ကူးေၿမာက္ၿခင္း၊
၂ ။ ပေစၥကဗုဒၶါ ဘုရားငယ္အၿဖစ္ ကူးေၿမာက္ၿခင္း၊
၃ ။ သာ၀က ေဗာဓိ - ေခၚ ရဟႏၱာအၿဖစ္ ကူးေၿမာက္ၿခင္း ဟု သုံးမ်ိဳးရွိသည္။

မဟာယာန ဘာသာတြင္လည္း -
Bodhisattvayana, ( ေဗာဓိသတၱ ယာန ) ဘုရားအေလာင္းယာန၊
Prateka-Buddhayana, ( ပေစၥက ဗုဒၶယာန ) ပေစၥဗုဒၶါေလာင္း ယာန၊
Sravakayana ( သာ၀က ယာန ) သာ၀ကေလာင္း ယာန၊ၿဖင္႔ ကူးေၿမာက္ၿခင္း ဆိုၿပီး တူညီေသာ အမ်ိဳးအစားမ်ား ေတြ႔ရသည္။

ေထရ၀ါဒ ႏွင္႔ မဟာယာန၀ါဒတြင္ တူညီေသာ အဂၤါ ( ၆ ) ခ်က္
(၁) ျမတ္စြာဘုရားကို နွစ္ဖက္စလုံးက ဆရာ အျဖစ္လက္ခံၾကတယ္။
(၂) သစၥာ ေလးပါး တရားေတာ္ကို ႏွစ္ဖက္လံုးက အျပည္႔အ၀လက္ခံၾကတယ္။
(၃) မဂၢင္ရွစ္ပါး တရားကိုလဲ လက္ခံတာခ်င္း တူညီတယ္၊

(၄) ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာေတာ္ကို လက္ခံတာလဲ တူညီတယ္၊
(၅) ဖန္ဆင္းရွင္ကို ႏွစ္ဖက္လံုးမွာ လက္မခံပဲ ပယ္ၿမစ္ပါတယ္။
(၆) အနိစၥ ၊ဒုကၡ၊အနတၱ နဲ႔ သီလ၊သမာဓိ ၊ပညာေတြကို ႏွစ္ဖက္လံုးက လက္ခံၾကတယ္။

Mahayana and Theravada
Now, what is the difference between Mahayana and Theravada?
I have studied Mahayana for many years and the more I study it, the more I find there is hardly any difference between Theravada and Mahayana with regard to the fundamental teachings.

1- Both accept Sakyamuni Buddha as the Teacher.
2- The Four Noble Truths are exactly the same in both schools.
3- The Eightfold Path is exactly the same in both schools.
4- The Paticca-samuppada or the Dependent Origination is the same in both schools.
5- Both rejected the idea of a supreme being who created and governed this world.
6- Both accept Anicca, Dukkha, Anatta and Sila, Samadhi, Panna without any difference.

အနတၱကို နွစ္ဖက္စလုံးက လက္မခံႀကေပမယ္႔ ကြဲျပားခ်က္က တရားေတာ္ေတြ မဟုတ္ဘဲ ေဗာဓိသတၱ လို႔ ေခၚတဲ႔ ဘုရားေလာင္း ၊ ဘုရားက်င္႔စဥ္ အေပၚမွာ ထားတဲ႔ သေဘာထား ျဖစ္ေနတယ္။
ေထရ၀ါဒ က ဘုရားေလာင္း ကို ပုထုဇဥ္ပဲရွိေသးလို႔ မကိုးကြယ္ဘူး။ ေထရ၀ါဒဆိုတာ ရဟႏၱာ ျဖစ္ဖို႔ က်င္႔တဲ႔ ၀ါဒျဖစ္ျပီး ၊ မဟာယာနကေတာ႔ ဗုဒၶျဖစ္မယ္႔ ဘုရားေလာင္း ေဗာဓိသတၱက်င္႔စဥ္ကို လက္ခံတဲ႔ ၀ါဒပါ။
ေထရ၀ါဒမွာ ေဗာဓိသတၱကို လြတ္ေျမာက္ရာ သစၥာတရားကို မသိေသးတဲ႔ ပုထုဇဥ္မို႔ မကိုးကြယ္
ေသးေပမယ္႔ ၊ မဟာယာန မွာေတာ႔ ကိုးကြယ္စရာ ေဗာဓိသတၱေတြ မ်ားပါတယ္။ ဘုရားေလာင္း ၊ ဘုရားရဲ႔ မိခင္၊ ဖခင္ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။

ဖားေအာက္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဓမၼစၾကာႏွင္႔ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္ကို နာဖူးပါတယ္၊

မဟာယာန အယူ၀ါဒမွာ - အရဟတၱဖိုလ္ရျပီးသား ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီဘ၀ကေန နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႔ မရေသးဘူး။ ရဟႏၱာအၿဖစ္ကေန အနာဂမ္ ၊ သကဒါဂမ္ ၊ ေသာတာပန္ အထိ ျပန္ ေလွ်ာက်သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ျပန္ျဖစ္သြားရမယ္ ။ ျပီးမွ ဘုရားဆုပန္ျပီး ဘုရားျဖစ္ဖို႔ ျပန္ၾကိဳးစားၾကရမယ္။

ေထရ၀ါဒ မွာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး - ပုထုဇဥ္ဘ၀ကေန ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္၊ ရဟႏၱာ အစဥ္အတိုင္းၿဖစ္ၿပီးရင္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳရတာပါပဲ၊ ေနာက္ဆုံးဘ၀ေပါ႔၊ သူ႔အတြက္ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာကိုယ္ဟာ ေနာက္ဆုံးပါပဲ၊ ဘုရားေဟာထားတဲ႔ စကားေလးတခြန္းရွိတယ္၊ ရဟႏၱာၿဖစ္တဲ႔သူ မ်ားလဲ ေၿပာေလ႔ရွိႀကတယ္၊ အထူးသၿဖင္႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ပါ။

(၁) အကုပၸါ ေမ ၀ိမုတၱိ = ငါ၏ ရရွိၿပီးေသာ အရဟတၱဖိုလ္ ဥာဏ္သည္ ဘယ္လိုအေႀကာင္း
ေႀကာင္႔မွ မပ်က္စီးနိုင္ေတာ႔ေပ။
(၂) အယမႏၱိမာ ဇာတိ ၊ နတၳိ ဒါနိ ပုန ဗၻေ၀ါတိ = ဒီဘ၀သည္ ေနာက္ဆံုးဘ၀ပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဘ၀သစ္ ဆိုတာ မရွိေတာ႔ဘူး၊
(၃) နာပရံ ဣတၳတၳာယာတိ ပဇာနာတိ - ၇ဟႏၱာ ၿဖစ္ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ က်င္႔ႀကံစရာ လုံး၀ မရွိေတာ႔ဘူး - တဲ႔။

ဒါကို ေထာက္ေသာအားၿဖင္႔ ေထရ၀ါဒဟာ အားလုံး ဘုရားေဟာစကားနဲ႔ တူညီေနေသးတယ္။
မဟာယာနမွာေတာ႔ ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို ပယ္လိုက္၊ ထုတ္လိုက္ ၿပန္ထည္႔လိုက္၊ အသစ္ထပ္တိုးလိုက္နဲ႔ ေခတ္အ ဆက္ဆက္ ၿဖတ္သန္းခဲ႔တာမို႔ ဘယ္တရားက ဘုရားေဟာ တရား အစစ္အမွန္လဲ ဆိုတာ တိတိက်က် ေၿပာနိုင္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ႔ အေၿခအေနကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ စစ္မွန္ေသာ တရားေတာ္တို႔ သည္ မိမိတို႔ လက္ထဲမွာသာ ရွိေနေသးေသာေႀကာင္႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသုံးခ်နိုင္ႀကပါေစ ဟုသာ တုိက္တြန္းစကားဆိုရင္း နိဂုံး ခ်ဳပ္ပါရေစ --

ကိုးကား --
စူဠ၀ါပါဠိေတာ္
အနတၱလကၡဏသုတ္ေတာ္
ဖားေအာက္ တရားေတာ္
အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ ၏FB တြင္ တင္ေသာပို႔စ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္.။

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More